768. Bo biegać jest Bosko!

Biegnę na autobus mający zawieźć mnie do Katowic, z których miałam zamiar jechać do Oświęcimia. Biegnę, biegnę, ale kontem oka widzę, jak sylwetka pojazdu wyłania się zza zakrętu i pruje przed siebie. Rozpoczyna się wyścig z czasem - zdążę, albo nie. Już, już dobiegam na miejsce, już, już mam wsiąść do środka, gdy kierowca zamyka mi drzwi przed nosem i z piskiem opon rusza z miejsca. Moja jedyna szansa na dostanie się na bieg odjechała w tempie błyskawicy...

Zdenerwowana zerwałam się z łóżka - uff, na szczęście był to tylko zły sen. Machinalnie wyjrzałam  za okno. Szału nie ma, ale na razie nie padało. Było przed 7 rano. Czyli miałam jakąś godzinę, aby zebrać się do Kościoła. W przeciwnym razie nie wyrobiłabym się z niczym. Po Kościele szybkie śniadanko, pakowanko i w drogę. Trochę się pospieszyłam i w Katowicach czekałam ponad godzinę na autobus, ale przynajmniej miałam pewność, że się nie spóźnię. Co prawda wcześniej miałam pociąg, ale autobus miał przystanek jakieś 350 metrów przed miejscem, w którym rozpoczynał się i kończył bieg, z pociągu zaś miałam jeszcze jakieś 2,5 km na miejsce. Zważając na to, że co prawda byłam raz w oświęcimskim Zespole Szkół Salezjańskich podczas wycieczki i często przejeżdżałam przez samo miasto, ale Oświęcimia nie znam, pierwszy środek transportu wydawał mi się najlepszy.
Po godzinie bez kilku minut wysiadłam przed charakterystycznym Kościołem tuż przy rynku. Ten kto chociaż raz przejeżdżał przez Oświęcim na pewno go kojarzy. Wysiadłam i klops. Zupełnie nie miałam pojęcia w którą stronę iść. Chodziłam więc wte i wewte, aż w końcu trafiłam na mapę miasta. Szybko odnalazłam swoją lokalizację i ulicę, na której znajduje placówka. Oczywiście z trzy razy minęłam ulicę, która bezpośrednio przechodzi w ulicę Jagiełły, ale tak jak już pisałam - był to mój prawie debiut w tym mieście. I faktycznie - kiedy przeszłam kawałek ulicą moim oczom ukazał się rynek, a za nim okazały gmach szkolny. Od razu sobie skojarzyłam, że to budynek, którego szukam. Po drodze zaczął padać deszcz, ale dzięki temu nie było już tak parno.
Weszłam do szkoły i idąc za strzałkami dotarłam do biura zawodów. Tam odhaczyłam swoją obecność i odebrałam swój numer startowy, w którym był chip odmierzający czas. Przypięłam go sobie do koszulki i poszłam poczekać na zewnątrz. Tłum biegaczy stawał się coraz większy, a ja starałam się wypatrzeć w nim M., którego znam od dawna z klubu sportowego. Ja biegam w sekcji lekkiej atletyki w moim mieście on pływa w oświęcimskiej sekcji pływackiej. Ale wbrew pozorom klub jest mały i raczej każdy każdego zna. Wreszcie zobaczyłam jego wysoką, szczupłą sylwetkę. Od razu poszłam się z nim przywitać. Przy okazji poznałam jego trenerkę z siłowni, E., która okazała się niezwykle sympatyczną osobą.
Powoli zbliżała się godzina 16:00 i głos zabrał ksiądz dyrektor szkoły błogosławiąc wszystkich i życząc nam udanego biegu. Jeszcze tylko krótka modlitwa, wszak patronem biegu był patron miasta czyli święty Jan Bosko, i wszyscy udaliśmy się na szkolny dziedziniec, gdzie był start i meta biegu. Na dany przez sędziego znak wszyscy ruszyli z miejsca.

Szczerze powiedziawszy nie pojechałam na ten bieg po miejsce, czy też medal, tylko po dobrą zabawę. Zdaję sobie sprawę z własnych ograniczeń i wiedziałam, że nigdy nie przebiegnę 5 kilometrów w tempie poniżej 20 minut, ale wiedziałam też, że dam radę przebiec ten dystans w czasie poniżej godziny(bo tyle wynosił limit czasu, w którym musieliśmy się zmieścić). Przynajmniej w teorii, bo wiadomo, że po drodze wszystko może się stać. Na przykład mogę się zgubić. Na początku moim punktem odniesienia była jadąca za kolumną karetka(biegłam daaaleeekooo za nimi), ale do lasu pojazd już nie wjechał i byłam zupełnie sama. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że przed biegiem E. kazała mi w razie czego wypatrywać głowy M., jednak biegłam trochę szybciej niż on. Na szczęście po drodze spotkałam wolontariuszy, którzy kazali mi biec do końca lasu i tak szukać policjanta. Tak też zrobiłam. Przy wyjściu z lasu faktycznie stał policjant i rozmawiał z kierowcą przytrzymanego samochodu. A mój czas leciał... Na szczęście funkcjonariusz w porę się opamiętał i wskazał mi dalszą drogę wiodącą typową leśną ścieżką. Tutaj biegacze chyba biegli pojedynczo, bo nawet we dwóch byłoby trudno. Co jakiś czas oglądałam się za siebie, ale M. i E. ani widu ani słychu. Za to na mojej drodze pojawił się ich znajomy, który na rowerze eskortował mnie do mety. Ja jednak nigdzie się nie spieszyłam, biegnąc w swoim równym tempie, a jednocześnie uważając, aby nie upaść.
Wybiegając z lasu wbiegłam na bulwary, gdzie trwała pierwsza część biegu. Wiedziałam, że już bliżej jest niż dalej. Spacerujący ludzie bili mi brawo, dopingowali ciepłym słowem. Bo tak naprawdę niejednokrotnie jest tak, że ostatni najwięcej z siebie dają. Jeszcze trochę, jeszcze kawałek. Już widziałam zakręt z którego zaczynaliśmy bieg, już minęłam linię startu... i się zatrzymałam. Jednak okazało się, że linia mety była kilkadziesiąt metrów dalej. Zdobyłam się na ostatni wysiłek i wśród oklasków finiszowałam. Zdążyłam jeszcze rzucić okiem na zamontowany na mecie stoper - 49 minut. Ktoś by powiedział "słabo...", ale ja widzę to tak, że miałam jeszcze 10 minut w zapasie.
Kilka sekund po mnie na metę wbiegli M. z E., którzy zamykali bieg. Przybiliśmy sobie z M., E. i kolarzem piątki i z dumą odbieraliśmy pamiątkowe, przepiękne medale. Szczęśliwi, chociaż zmęczeni, zasiedliśmy do salezjańskiego bigosu, który tego dnia szczególnie mi smakował. Ludzie podchodzili do nas, gratulowali nam. Jednak największe zaskoczenie miało dopiero nadejść.
Tak jak już wcześniej pisałam, głupotą byłoby w moim przypadku liczenie na zwycięstwo i pojechałam przede wszystkim po dobrą zabawę i aby się sprawdzić. Bo pamiątkowe medale otrzymali wszyscy, którzy ukończyli bieg w wyznaczonym czasie. Chociaż może w moim i M. przypadku poszliby na jakieś ustępstwa i dali nam go pomimo nieukończenia go... Ale bieg ukończyliśmy, a nawet zostaliśmy docenieni przez organizatorów, którzy postawili nas jako wzór do naśladowania i inspirację do innych, jako tych, którzy nie poddają się i walczą do końca. Wśród braw wystąpiliśmy przed szereg i otrzymaliśmy skromne podarunki słysząc od dyrektora biegu życzenia, abyśmy w życiu reprezentowali taką samą postawę, jak tutaj.

Zaskoczenie duże, bo zupełnie się tego nie spodziewałam. A przy okazji wzbogaciłam się o kolejne 4 książki i super torbę. Jeszcze tylko obejrzałam ceremonię nagrodzenia najlepszych biegaczy ciesząc się razem z nimi i zmęczona udałam się na przystanek autobusowy, aby podjechać do dworca PKP. Trochę się naczekałam na pociąg, bo ponad godzinę stałam na peronie, ale w końcu typowo PRLowy pojazd wtoczył się na peron. Czas podróży umilałam sobie czytając "Mikołaja i Aleksandrę", a jednocześnie pilnowałam swojej stacji, bo jednak Katowice były tylko jednym z wielu przystanków. Ostatkiem sił dotarłam do domu. Byłam zmęczona, ale szczęśliwa. W końcu to kolejny mój mały Mont Everest na który wdrapałam się nie rezygnując w połowie drogi. I jestem szczęśliwa też z M., że dał radę dobiec, pomimo trudności. Bo nie sztuka jest się poddać, sztuką jest walczyć do samego końca.