1029. Jesienne myśli

Czy macie czasami wrażenie, że coś, co budowaliście przez lata zaczyna się w jednej chwili walić, niczym domek z kart? Bo ostatnio coraz częściej takie odnoszę wrażenie w stosunku do swojego życia. Widzę, że zdobyłam jakiś szczyt w swojej życiowej egzystencji, cieszę się z tego, a zaraz potem przeżywam rozczarowanie, bo spadam z niego... Niejednokrotnie ten upadek jest tak "bolesny", że nie mam siły wstać. Leżę(oczywiście w przenośni) wyczerpana fizycznie i psychicznie zastanawiając się, jak to jest, że wszyscy widzą danego człowieka wtedy, kiedy jest potrzebny, najczęściej do najbardziej niewdzięcznych prac, ale w każdej innej sytuacji jest jakby za jakąś niewidzialną zasłoną. Nie chcę pisać o co tak naprawdę chodzi, wystarczy, że Pusia i Młoda wysłuchują moje "Gorzkie żale". Młoda coraz częściej mi powtarza, że ten, kto ma miękkie serce powinien mieć też twardą... pewnie wiecie co. Tylko szkoda, że nikt tego nigdzie nie uczy. Poza tym ja jestem raczej cicha i ugodowa, więc w tym pewnie też tkwi problem. Szkoda tylko, że ludzie nie potrafią spojrzeć na wszystko z tej strony, że ich też ktoś kiedyś może potraktować w podobny sposób. I to wcale nie będzie przyjemne.

Ale żeby nie było tak smętnie, to pochwalę się, że widziałam dzisiaj prawdziwą, rudą wiewiórkę. Niestety, tak szybko mi czmychnęła, że nie zdążyłam jej obfocić. A może sama tego nie chciała? Młoda opowiada mi, jak u niej na wsi wiewiórki trzeba wręcz przeganiać, bo zjadłyby wszystkie ich orzechy włoskie. 

Zdjęć wiewiórki nie mam, za to pokażę Wam piękną polską jesień w moich rejonach. Fotografie nie są może najlepsze, ale moje. Cieszą, bo jeszcze cztery lata temu nie miałam takiej możliwości z powodu braku aparatu cyfrowego.

I na koniec rozmowa z M.:

M: Wiesz, chciałbym być kiedyś animatorem w Oratorium, tylko jest jeden problem.

Ja: Jaki?

M. No bo wcale nie uczę się tak jakoś specjalnie dobrze.

Czyżby miał jakąś motywację po to, aby wziąć się za siebie i zacząć się uczyć?

1028. U progu październikowych dni

Wrzesień już za nami, powoli wchodzimy w październik. Młoda zjechała już do mnie i czeka na kolejny rok akademicki. Już drugi, bo pierwszy przeszedł już do historii. Dni są coraz krótsze, za oknem robi się coraz chłodniej. Od czasu do czasu pada deszcz. Aż chce się powiedzieć - żegnaj lato na rok. Ale ja wierzę, że będzie jeszcze ciepło. Wiadomo, że nie w takim stopniu jak w lecie, ale że nie będzie minusowej temperatury. Liczę, że pogoda "zlituje się" chociaż na sobotę 12 października. Dlaczego tak mi zależy na tym dniu? Otóż tak się złożyło, że koleżanka ze studiów zaprosiła całą grupę do siebie do domu na spotkanie. Szczerze powiedziawszy to od dawna marzyłam o takim wypadzie. Co prawda wiele osób się wykruszyło, aż śmialiśmy się z drugą koleżanką, że zjadą się same VIPy, ale z drugiej strony inaczej jest kiedy studiuje, powiedzmy 30 osób i wymiksuje się 10, a inaczej kiedy studiuje 8 osób i nie przyjedzie 3. Wiem, że czeka mnie intensywny dzień z pobudką o 4 rano(w sumie nic nowego) i powrotem o kosmicznej porze(ach, ta komunikacja publiczna, nawet prywatna - i tu nasuwa mi się pytanie, czy prywatną komunikację można nazwać publiczną w sensie logicznym?), ale niesamowicie cieszę się na ten wyjazd. Nawet jeżeli ma się on odbyć kosztem zajęć w Oratorium i próby scholi.

Trochę późno w tym roku rozpoczynamy zajęcia z dzieciakami. Niestety, nie ode mnie to zależy. Za to ode mnie zależą zajęcia, powiedzmy że wyrównawcze, z panem M. A przy okazji, od czasu do czasu, dołączy się do nas pan B., klasowy kolega M. Dobrze, że Oratorium jest dostępne, przynajmniej mam gdzie z nimi siedzieć. Śmieję się, że dzięki nim w końcu przerobię materiał z matematyki dla klasy siódmej. Bo tak jak już kiedyś pisałam, pominęłam program matematyki obejmujący zakres pierwszej klasy gimnazjum. A przy okazji tłumaczę ananasom moją ulubioną fizykę. Zresztą nie tylko jemu, ale i Młodszej. Nawet nie przypuszczałam, że materiał rozszerzonej fizyki(w liceum byłam na podstawie) może być taki fascynujący(matematykę też jej tłumaczę, lecz w podstawowym zakresie). Młoda, widząc stosy "nie moich" podręczników do przedmiotów ścisłych, po trochu się nabija, że cofam się w rozwoju, ale ja po prostu chcę być na bieżąco z tym, co oni robią. Czytam sobie je w wolnych chwilach, np. jadąc w południe na zabiegi rehabilitacyjne na "Hutę Katowice". W 20 minut spokojnie można przerobić jeden temat.

Poza tym po wakacyjnej przerwie wróciłam do treningów lekko atletycznych(dostałam "dobrą" grupę startową, trzeba to wykorzystać), a także, po kilkuletniej... do pływania. Niestety, aby pogodzić pływanie z bieganiem i innymi rzeczami, zdecydowałam się na trenowania w Tychach. W praktyce oznacza to dojazd minimum 1,5 godziny w jedną stronę. Trochę hardgor, ale na razie daję radę. Przynajmniej mam kiedy czytać książki inne niż podręczniki szkolne :). Co prawda we wtorki i w czwartki padam po powrocie do domu na mordkę(nie pytajcie o której wracam...), za to dawno mi się tak dobrze nie spało. Trochę się boję co będzie zimą, może na ten okres podaruję sobie dojazdy.  

A co u Was ciekawego słychać? Zamieniam się w słuch...

1027. Błędy są po to, aby się na nich uczyć, okazje - by z nich korzystać

Wraz z upływem lat coraz częściej przekonuję się, jak bardzo moje życie zależy ode mnie samej. Nie od rodziny, nie od znajomych i ,,dobrze radzących'', ale mnie. Dlatego coraz częściej idę za głosem serca połączonego z głosem rozumu. Czasami się sparzę, to fakt, ale po to są błędy, aby się na nich uczyć. Okazje zaś są po to, żeby z nich korzystać.
Niedawno stanęłam przed pewnym dylematem - miałam dwie możliwości wyboru: albo poddać się bez podjęcia walki, albo zaryzykować. A ponieważ kto nie ryzykuje ten nie pije szampana, postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę. Pewnie będzie ciężko(co nie oznacza, że trudno), być może będę miała chwilę zwątpienia, a po moich policzkach potoczy się niejedna łza rozpaczy i złości (w końcu jestem tylko szarym człowiekiem, nie żadnym herosem). A jednocześnie wiem, że może być pięknie i wspaniale. Wiem, że dobre chwile będą się przeplatać z tymi złymi. Bo takie jest to nasze życie - moje, i każdego z Was.
Nie wiem co przyniesie mi przyszłość, zarówno ta bliższa, jak i ta dalsza. Nie wiem na jaki meander rzuci mnie moja rzeka życia. Nie wiem, czy się potłukę, czy tylko nieznacznie obiję. Wiem tylko tyle, że będę chciała walczyć do końca, tak samo jak walczę podczas biegów ulicznych. Zapisując się na nie wiem, że będę daleko za zwycięzcami. A jednak wkładam dres i obuwie sportowe i biegnę przed siebie. Biegnę nawet wtedy, gdy nie mam sił. Bo przecież inaczej nie dotrę do celu.

I na koniec dziękuję Małgosi X oraz Basi P. za przepiękne kartki i książkę. A przede wszystkim za pamięć. Sprawiły mi one dużo radości. I osłodziło nieco kolejną scysję z J. Nie ogarniam tej kobiety - tym razem przyczepiła się o to, że chwilowo nie mam komputera... Choinka, celowo go przecież nie uszkodziłam, mnie też jest bez niego ciężko, bo z każdym dniem niektóre sprawy się mnożą (posty piszę na komórce, zresztą nie mojej, od 1,5 godziny, na komentowanie Waszych blogów już nie mam siły, ale w tym wszystkim blogosfera to najmniejszy problem), a ta ma jeszcze pretensję, że jej nie poinformowałam, o braku komputera. Nie wiem o co się tak piekli, bo system otwiera się dopiero w połowie października, do tego czasu nic się nie zrobi. Komputer zaś wraca z serwisu po 6, więc nie wiem o co te pretensje w moim kierunku. A może po prostu ten typ tak ma?

1026. Lepiej późno niż wcale

Udało mi się załatwić drugą w tym roku wizytę u neurologa. Nie wiem jak mi się to udało, w każdym razie zrobiłam to na początku roku, kiedy kalendarz specjalisty nie był jeszcze zapełniony przez terminy wizyt pacjentów. Z drugiej strony spodziewałam się w tym okresie ot otrzymania z ZUSu papierów do wypełnienia na komisję w celu ponownego przyznania mi renty socjalnej, więc nie było na co się oglądać. Papiery mam już wypełnione i zaniesione do placówki, teraz tylko trzeba czekać na termin komisji. 

Przy okazji zapisałam się do szpitalnej poradni rehabilitacji. Generalnie jak byłam ostatni raz u neurologa poprosiłam o skierowanie na rehabilitację. Z samym skierowaniem nie ma problemu. Gorzej z terminami. Kiedy po otrzymaniu skierowania tradycyjne poszłam na zakład rehabilitacji w celu ustalenia terminu  zabiegów, jako osobie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności dostałam termin na... grudzień 2023 r. Tak, tak, dobrze czytacie(nawet ostatnio rozmawiałam o tych terminach z panią D., tą samą, którą kilka razy zastępowałam, np. jej 89 letni teść ma czekać 1,5 roku, a gdyby ona w czerwcu nie poszła prywatnie na zabiegi to też musiałaby trochę czekać). Nikt mi jednak nie powiedział, że tego typu sprawy najlepiej załatwić przez poradnię rehabilitacji. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że neurolog dała mi skierowanie do takiej poradni, ja jednak byłam święcie przekonana, że jest ona do zewnętrznej poradni (podczas wizyty wspomniałam, że chciałbym też skierowanie poza szpital - inni mi podpowiedzieli, aby próbować też się dostać na zabiegi na słynną ,,Hutę Katowice''). Po rozmowie z tatą zdecydowaliśmy, że na ,,Hutę...'' zapiszę się i prywatnie(tata mi opłaci zabiegi) i państwowo. W efekcie zabiegi mam już od przyszłego tygodnia, a na te państwowe już sobie poczekam. 

Jednak ten szpital nie dawał mi spokoju. Tym bardziej, że coraz więcej osób namawiało mnie, abym załatwiła to przez kierowniczkę zakładu. W końcu trzy tygodnie temu poszłam do rejestracji zakładu. I wtedy pani z rejestracji uświadomiła mi, że powinnam już w czerwcu przyjść z tym skierowaniem do poradni. Udało się jej jednak tak ustalić mi termin, abym za jednym zamachem załatwiła neurologa i rehabilitanta.

Sama wizyta przebiegła w dość sympatycznej atmosferze. Lekarka to moja znajoma z parafialnej scholii, więc ogólnie zdziwiła się wiem że tak późno do niej trafiłam. A ja poprostu nie chciałam nadużywać moich moich znajomości. I tak dziwnie się czułam kiedy powiedziała mi, że przyspieszy moje zabiegi tak szybko, jak tylko się da. Najchętniej zapisałaby mnie od razu, ale wszyscy fizjoterapeuci w zakładzie znowu strajkują(a nie wierzyłam, kiedy podali tą informację w ogólnopolskim radiu). Mam jednak śledzić wszystko w mediach i kiedy strajk się zakończy, to mam po prostu do niej przyjść. Wiecie, myślałam że dobrze będzie jak uda mi się dostać chociaż na początek przyszłego roku, a tutaj prawdopodobnie załapię się jeszcze w tym roku. Oczywiście sumienie mnie trochę gryzie(pewnie nie słusznie), ale z drugiej strony ,,ciocia'' sama przyznała, że w moim przypadku rehabilitacja dwa razy w roku to minimum z minimum i żadna ustawa nie powinna tego regulować. Mam tylko nadzieję, że kiedy skończy się strajk to nie najdą mnie wątpliwości i udam się do niej w celu ustalenia terminu.

I taki ,,kwiatek'' z poczekalni:

Podchodzi do mnie starszy mężczyzna i pyta:

- Długo już się pani z tym męczy?

- Prawie 29 lat.

- Długo...

Hmm... ciekawe co by powiedział za 20 lat? A swoją drogą ja się z tym nie męczę, ja po prostu z tym żyję.

1025. Rozmyślania wieczorową porą

Czasami zastanawiam się, dlatego ludzie w ocenianiu innych tak często kierują się stereotypami. Podaruję sobie przykłady, bo mogłabym nimi strzelać jak z karabinu. Niekiedy mam wręcz wrażenie, że całe moje życie składa się z walki z nimi. Oczywiście są ludzie, również w blogosferze, którzy nie patrzą na mnie przez pryzmat niedoskonałości, a osobowości, jednak jest to zdecydowana mniejszość.

A przecież można po prostu opierać się na zaufaniu naszym umiejętnościom. Można postrzegać nas jako indywidualne jednostki, a nie całą zbiorowość. Można, ale trzeba tego chcieć. A że wielu ludziom się nie chce... Najlepsze w tym wszystkim jest to, że w 90 % po wykonaniu zadania słyszę ochy i achy wraz ze stwierdzeniem,  że dana osoba nie spodziewała się tego, że mnie, właściwie niepiśmiennej i niezbyt komunikatywnej osobie wszystko tak dobrze pójdzie. Zawsze muszę więc udowadniać, że mimo wszystko jestem w stanie zrobić wiele rzeczy. I tak przez cały czas.

Nie wiem ile jeszcze tak wytrzymam. Bo ja też mogę przestać walczyć o swoje życie i swoją godność. Może po prostu zabraknąć mi na to siły.