1029. Jesienne myśli

Czy macie czasami wrażenie, że coś, co budowaliście przez lata zaczyna się w jednej chwili walić, niczym domek z kart? Bo ostatnio coraz częściej takie odnoszę wrażenie w stosunku do swojego życia. Widzę, że zdobyłam jakiś szczyt w swojej życiowej egzystencji, cieszę się z tego, a zaraz potem przeżywam rozczarowanie, bo spadam z niego... Niejednokrotnie ten upadek jest tak "bolesny", że nie mam siły wstać. Leżę(oczywiście w przenośni) wyczerpana fizycznie i psychicznie zastanawiając się, jak to jest, że wszyscy widzą danego człowieka wtedy, kiedy jest potrzebny, najczęściej do najbardziej niewdzięcznych prac, ale w każdej innej sytuacji jest jakby za jakąś niewidzialną zasłoną. Nie chcę pisać o co tak naprawdę chodzi, wystarczy, że Pusia i Młoda wysłuchują moje "Gorzkie żale". Młoda coraz częściej mi powtarza, że ten, kto ma miękkie serce powinien mieć też twardą... pewnie wiecie co. Tylko szkoda, że nikt tego nigdzie nie uczy. Poza tym ja jestem raczej cicha i ugodowa, więc w tym pewnie też tkwi problem. Szkoda tylko, że ludzie nie potrafią spojrzeć na wszystko z tej strony, że ich też ktoś kiedyś może potraktować w podobny sposób. I to wcale nie będzie przyjemne.

Ale żeby nie było tak smętnie, to pochwalę się, że widziałam dzisiaj prawdziwą, rudą wiewiórkę. Niestety, tak szybko mi czmychnęła, że nie zdążyłam jej obfocić. A może sama tego nie chciała? Młoda opowiada mi, jak u niej na wsi wiewiórki trzeba wręcz przeganiać, bo zjadłyby wszystkie ich orzechy włoskie. 

Zdjęć wiewiórki nie mam, za to pokażę Wam piękną polską jesień w moich rejonach. Fotografie nie są może najlepsze, ale moje. Cieszą, bo jeszcze cztery lata temu nie miałam takiej możliwości z powodu braku aparatu cyfrowego.

I na koniec rozmowa z M.:

M: Wiesz, chciałbym być kiedyś animatorem w Oratorium, tylko jest jeden problem.

Ja: Jaki?

M. No bo wcale nie uczę się tak jakoś specjalnie dobrze.

Czyżby miał jakąś motywację po to, aby wziąć się za siebie i zacząć się uczyć?