1050. Znani też odchodzą z tego świata

Wczorajszy post był pełen prywaty. Dzisiaj przejdziemy do wspominania tych, którzy odeszli do lepszego świata w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Tradycyjnie jest to zestawienie osób ze świata mediów, sportu, polityki i biznesu. Bo śmierć dotyka każdego z nas niezależnie od funkcji, jakie pełnimy. Możemy być sławni, możemy być anonimowi. Różnica polega na tym, że kiedy jesteśmy sławni i medialni, o naszej śmierci dowiaduje się cały świat. Anonimowi umierają w ciszy i bez blasku fleszy. 

A więc, Kochani, przystańmy na chwilę i zadumajmy się nad tymi, których już nigdy nie zobaczymy na szklanym ekranie...

1049. Pamiętam o Was

Przyszedł listopad - miesiąc poświęcony zadumie, wspominaniu tych, co wyprzedzili nas w drodze do wieczności, kompletacji na temat nieuchronności przemijania. Długie wieczory spędzone pod kocem z kubkiem parującej herbaty na nocnym stoliku sprzyjają nie tylko poszerzaniu swoich horyzontów wiedzy i czytaniu, ale też rozmyślaniu nad życiem. 

Z roku na rok przybywa grobów i miejsc pochówków naszych krewnych i znajomych. Osobiście kilka dni temu pożegnałam najmłodszą siostrę mojego dziadka. Miała 86 lat. Niektórzy z nich spoczywają z dala od naszych miejsc zamieszkania, inni zostali pochowani na lokalnych cmentarzach w miejscowościach, w których żyjemy. Zawsze boli mnie serce, że nie mogę być na grobie rodziców mojej mamy tak często, jakbym tego chciała, ale mama przyjechała na Śląsk dosłownie z drugiego końca Polski. Zawsze jednak staram się zapalić im znicza i zmówić za nich w rocznicę ich śmierci na naszym cmentarzu, tuż przy takim ogromnym krzyżu. Wspomniana siostra dziadka sprowadziła się na Śląsk w latach 50 ubiegłego wieku, tym razem nie trzeba było jechać daleko - zaledwie do sąsiedniego B-na.

W moim mieście są cztery cmentarze, ja jednak najbardziej jestem związana z tym najbliżej mojego osiedla. Nie tylko ze względów odległościowych, ale i osobistych. Poza tym, w porównaniu z głównym miejskim cmentarzem, ten wydaje mi się być bardziej kameralnym, chociaż ma ponad 100  lat i spoczywa na nim wielu wybitnych postaci związanych z naszym miastem, np. pierwszy jego prezydent - Adam Piwowar. Inna sprawa, że niezbyt lubię tłok towarzyszący dniom 1 i 2 listopada, zawsze jednak staram się na niego iść w oktawę Dnia Wszystkich Świętych. Pomijając leżących tam krewnych, to spoczywa na nim kilkoro moich znajomych. Zawsze odwiedzając ten cmentarz staram się zapalić znicza oraz zmówić krótką modlitwę za moich szkolnych znajomych - Monikę i Bartka.

Monikę pamiętam jak przez mgłę - odeszła po nierównej walce z guzem mózgu dzień po mojej Pierwszej Komunii Świętej. Jak na ironię, jej pogrzeb odbył się w Dzień Matki - 26 maja. Prawdopodobnie zapamiętałam go tylko dlatego, że z jego powodu skrócono akademię dla naszych mam(nauczyciele chcieli wziąć w nim udział), a większość z nas udała się wtedy do domu. Monika od urodzenia zmagała się z paraliżem, a przez to przykurczami, jednej strony ciała. Do naszej szkoły uczęszczała niecały rok, jednak na pewno wbiła się w pamięć niejednego uczącego ją nauczyciela.

Grób Bartusia znalazłam właściwie przez przypadek. Wiedziałam, że nie żyje, ale nie wiedziałam, że leży właśnie na tym cmentarzu. Bartek zmagał się z postępującym zanikiem mięśni. Nie wiem na ile zdawał sobie sprawę z tego, w jak poważnym znajduje się stanie, ponieważ był też dzieckiem z upośledzeniem umysłowym, nawet powiedziałabym, że w stopniu znacznym. Pamiętam, jak jeszcze poruszał się na nogach, potem już wozili go w wózku. Aż w końcu zniknął. Bartuś często krzyczał. Nie wiem, czy to z bólu, czy może chciał w ten sposób coś komuś zakomunikować. W każdym razie kilka razy widziałam, jak szkolna opiekunka szarpie go za ramię, bo była już tym krzykiem zmęczona. Raz zakomunikowałam to nauczycielce, nie pamiętam jednak jak to się skończyło.

Na cmentarzu spoczywa też rok młodszy ode mnie Adrian. Chłopak, którego zawsze wszędzie było pełno. Dziewięć lat temu, tuż po maturze, poszedł z kolegami popływać w pobliskim jeziorze. Był doskonałym pływakiem. Jednak tamtego gorącego popołudnia coś poszło nie tak, bo nie dopłynął do brzegu...

Przez pewien czas chodziłam także na ukryty wśród dziecięcych grobków grób małego Kuby, który 18 lat temu przegrał walkę z nowotworem. Ja jednak wciąż pamiętam jego perlisty śmiech, kiedy huśtał się na placu zabaw. A potem zniknął. To było w okolicach śmierci Moniki. Przez przypadek dowiedziałam się, że jest chory, jednak do końca nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak poważną chorobą jest rak. Kiedy dwa lata później umierał, nastawała wiosna, a przyroda budziła się do życia. Szczątki Kubusia kilka lat temu zostały przeniesione do grobowca dziadków na tym samym cmentarzu, do dzisiaj jednak nie udało mi się go zlokalizować.

W swojej pamięci noszę wielu znajomych ze szkoły, którzy przedwcześnie odeszli z tego świata. Kiedy przeglądam zdjęcia, wspominam wspólnie spędzone chwile. I mam nadzieję, że gdziekolwiek są, to są szczęśliwi. Że porzucili swoje umęczone chorobą i niepełnosprawnością ciała, a w zamian dostali całkowicie zdrowe, bez skazy. Że wreszcie nie czują bólu. I że może jeszcze kiedyś spotkamy się wszyscy razem jeszcze raz...

1048. Oczekiwanie jednak popłaca

Dziesięć lat temu moje najdłuższe wakacje powoli dobiegały końca. Pamiętam jak dzisiaj, że musiałam szybciej wracać od babci, ponieważ trenerka, która dopiero co wróciła z Wielkiej Brytanii, zapisała mnie na zawody. Wszystko ładnie i pięknie, był w tym wszystkim jednak mały szkopuł: o ile do klasy maturalnej dość regularnie uczęszczałam na treningi(nawet przy zmianie trenerki), o tyle w trzeciej klasie liceum sobie odpuściłam. Ale matura zbliżała się wielkimi krokami, a ja "mądrze" wybrałam matematykę na poziomie rozszerzonym, przy nauce na poziomie podstawowym. Ktoś mógłby się popukać w głowę, że nie dość, że dodałam sobie nauki, to jeszcze nie skorzystałam z ostatniej szansy pisania matury w wersji bez matematyki. Ale ja chciałam udowodnić, przede wszystkim sobie, że potęgi naszego umysłu nie można mierzyć na podstawie naszej pełnosprawności, czy też niepełnosprawności(jeżeli nie chodzi tutaj oczywiście o niepełnosprawność umysłową, bo to zupełnie inna bajka). Żeby było ciekawiej, na żadne korepetycje nie mogłam liczyć. I tak, kiedy moi rówieśnicy przerabiali materiał pod okiem mentorów, ja musiałam sama sobie wszystko wytłumaczyć(no, może czasami z pomocą taty). Na przyjemności zabrakło już czasu. Ale do sportu planowałam wrócić, z tym że po wakacjach(czyt. w okolicach października). Nawet studia wybrałam z tej działki - zarządzanie w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych.

Na razie jednak rozkoszowałam się ostatnimi chwilami laby. Aż w końcu pewnego wieczoru w salonie babci rozbrzmiał dźwięk telefonu. Dzwoniła mama z informacją, że znów do niej dzwoniła trenerka z informacją, że w najbliższą sobotę są jakieś zawody lekkoatletyczne, w których mam wziąć udział. "Pięknie" - przemknęło mi przez myśl. Nie tak wyobrażałam sobie moje 19 urodziny(chociaż zawody w urodziny już kilka razy się zdarzyły, ale wtedy byłam jakoś do nich przygotowana, a teraz miałam wystąpić z marszu). Nie miałam jednak telefonu do trenerki, aby zadzwonić do niej i odmówić. Musiałam więc szybciej(o jakiś tydzień) się spakować i wrócić do domu. Ale wcześniej jeszcze pobiegałam sobie po pagórkach ciesząc ostatnimi chwilami wakacji.

26 września 2009 roku był wyjątkowo ciepły. Rano wszyscy zawodnicy zgromadzili się przed będzińskim stadionem, spod którego odjechaliśmy busem do Wisły. Z klubu była nas 4, z jednego z będzińskich liceów ok 10(jakoś połączyliśmy nasze składy) Pamiętam, że w drodze czytałam jakąś książkę. Na miejsce dotarliśmy po jakiejś godzinie. 

Stadion w Wiśle jest mi dobrze znany, ponieważ za starych, dobrych czasów były tam organizowane zimowiska. Wtedy przywitał nas jesienną aurą. Wystartowałam wtedy w dwóch "koronnych" dla mnie dyscyplinach - bieg na 100 m i skok w dal. I, ku mojemu zaskoczeniu, w obydwóch zdobyłam pierwsze miejsca. Fakt, konkurencja była mała, ale sukces i tak cieszył. Może to głupio zabrzmi, ale przez kolejny tydzień nosiłam te złote medale na szyi.

W okolicach wiosny zobaczyłam na fb informację o tym, że 22 września odbędzie się w Katowicach bieg upamiętniający powstania śląskie. Co prawda dzień wcześniej zaplanowany miałam Bieg Dobroczynności w Wadowicach, jednak przy odpowiednim rozplanowaniu działań udałoby mi się pogodzić jedno z drugim. Powoli zaczęłam zacierać ręce z radości, kiedy pojawiła się pewna przeszkoda, a mianowicie dokonanie opłaty. Nie było możliwości tradycyjnej opłaty, organizator przewidział jedynie przelew internetowy. A że człowiek nie ma konta internetowego... W każdym razie zrezygnowałam z uczestnictwa w biegu.
I nawet o nim zapomniałam, kiedy ponownie na internecie pojawiła się informacja, tym razem o możliwości odbycia indywidualnego biegu wirtualnego na dystansie 5 km w dowolnym wybranym przez siebie czasie i miejscu. Warunek był jeden - musiało się to odbyć 26 września. Jako dowód odbycia biegu trzeba było tylko wysłać zrzut z aplikacji endomondo, a dla każdego uczestnika biegu przewidziany był pamiątkowy medal, taki sam jak ten z 22 września. A że tym razem organizator przewidział możliwość zapłacenie za wszystko przelewem tradycyjnym, zdecydowałam się wziąć w nim udział bez większego namysłu.
26 września był raczej zachmurzony. W takich dniach dużo trudniej o motywacje do aktywności fizycznej. Zwłaszcza kiedy co chwilę ktoś dzwoni z życzeniami urodzinowymi. A jednak, koło 11 godziny, zaopatrzona w wypożyczony smartphone z odpowiednią aplikacją, ruszyłam swoje cztery litery i poszłam zrealizować swój cel. A że chwilę wcześniej odebrałam od listonoszki paczkę przesłaną przez Basię oraz kopertę od Gosi, to miałam powód, aby przebiec te 5 kilometrów najszybciej jak się da. Oczywiście w ramach rozsądku, bo jednak biegłam sama, w niezorganizowanej imprezie i musiałam uważać na własne bezpieczeństwo, zwłaszcza podczas pokonywania przejścia dla pieszych. Po drugie, zawsze mogłam wywinąć orła po drodze, a to byłby już problem. Na szczęście nic takiego mi się nie przydarzyło, a trasa mojego biegu wyglądała o tak:

Co ja się ukombinowałam, aby zrobić zrzut ekranu w celu wysłania potwierdzenia odbycia biegu. Te nowinki techniczne są zdecydowanie nie na moje łapki. Oprócz trasy wysłałam także uzyskane wyniki. I czekałam na medal. Czekałam i czekałam, aż w końcu zwątpiłam. Bo niby w regulaminie nie było nic o limicie czasu, ale zawsze mogłam za wolno pobiec.
I kiedy już zupełnie straciłam nadzieję na otrzymanie medalu, dostałam SMSa z prośbą o podanie im adresu na który mają mi go wysłać. Tu pojawił się mały problem, ponieważ moja prehistoryczna komórka, odziedziczona po tacie, nie ma możliwości pisania z polskimi znakami. A ci z Was, którzy mają mój adres wiedzą, że kilka nich w nim występuje. I o ile nazwa miejscowości jeszcze jakoś może przejść(chociażby po kodzie pocztowym można dojść jej poprawnej pisowni), o tyle z nazwiskiem różnie to bywa. Na szczęście korzystali chyba z danych z przelewu bankowego, bo koperta była zaadresowana prawidłowo(nawet nazwisko zawierało "ł" zamiast napisanego w SMSie "l"). A w środku był taki piękny medal:

Kolejny medal to kolejny powód do radości. Bo dołożyłam jakąś maleńką cegiełkę do świętowania 100 lecia powstań śląskich. To jednak nie koniec, ponieważ już 16 listopada czeka mnie w Katowicach "Bieg Wolność na 5", tym razem poświęcony pierwszemu powstaniu śląskiemu. Rok temu brałam udział w podobnej imprezie, z tym że upamiętniającej 100 lecie odzyskania przez Polskę niepodległości. W tym roku, i przez następne dwa lata, będziemy biec dla 100-lecia każdego z trzech powstań śląskich, a trzy pamiątkowe medale mają połączyć się w jedną całość. Jak dla mnie to piękna, lokalna inicjatywa pozwalająca lepiej poznać miejsce, w którym się mieszka.

1047. To aż tak to wszystko widać?

Zazwyczaj nie zdajemy sobie sprawę z tego, że nasze emocje mogą być wyraźnie widoczne dla osób z otoczenia, w którym się znajdujemy. Dla tych, którzy chociaż trochę poznali nas i naszą osobowość. Ja sama zazwyczaj jestem bardzo powściągliwa w okazywaniu swoich uczuć i emocji. I raczej mi się to udaje. Ale ta sytuacja z soboty całkowicie mnie dobiła.

Najchętniej nie wychodziłabym z domu. Żyć jednak trzeba, zwłaszcza kiedy ma się pewne obowiązki. Robiłam więc dobrą minę do złej gry i prawie wszyscy myśleli, że wszystko jest dobrze. No, może byłam trochę bardziej markotna niż zwykle, grzecznie jednak tłumaczyłam wszystkim to moje samopoczucie ogólnym przemęczeniem(co przy moim trybie życia nie jest znowu takie dziwne). 

Dlatego szczerze zdziwiło mnie, kiedy pani D. wezwała mnie do sekretariatu. Chociaż samo wezwanie nie było takie znów dziwne. Czasami potrzebuje czyjejś pomocy. Ale teraz jej nie potrzebowała. Za to kazała mi wygodnie usiąść po drugiej stronie biurka. Najpierw zaczęła mnie wypytywać o bardziej przyziemne rzeczy. Potem zadała mi pytanie, czy dam radę w przyszłym tygodniu na dwie godziny ją zastąpić, bo znowu ma jakieś badania lekarskie. Powiedziałam jej, że spokojnie mogę przez ten czas posiedzieć w sekretariacie. Aż w końcu przeszła do sedna sprawy:

 - Pani Karolino, co się dzieje?

Nie chciałam jej się zwierzać. Nie chciałam jej obarczać moimi problemami. Ma dosyć własnych. Wzruszyłam tylko ramionami i spuściłam wzrok.

 - Bo coś się dzieje, prawda. Ludzie się na panią "skarżą", że jest pani rozkojarzona.

No pięknie, już nie mają o czym z nią rozmawiać. A pani D. jak za dotknięciem magicznej różdżki zamieniła się z sekretarki(fachowo się to nazywa specjalista od spraw administracyjnych) w psychologa. W sumie przy dwójce małych dzieci to chyba nie takie trudne.

 - Ja rozumiem, że może ta jesienna pogoda tak na panią wpływa. Ale może wzięła pani za dużo na siebie obowiązków.

Wbrew pozorom nigdy nie biorę na siebie więcej, niż jestem w stanie udźwignąć.

 - Coś mi się wydaje, że dzisiaj sobie szczerze nie porozmawiamy. Czasami jednak naprawdę lepiej się komuś wygadać.

 - Głowa mnie boli. Mogę już iść? - to był oczywiście blef, pierwsze co przyszło mi do głowy, aby uciec z pomieszczenia.

 - To może wcześniej pani pójdzie dziś do domu, odpocznie. Do której pani dzisiaj siedzi?

 - 18:15, ale naprawdę, zaraz mi przejdzie. Niech sobie pani nie zawraca mną głowy, nie warto...

Bojąc się jej odpowiedzi na to stwierdzenie pospiesznie wyszłam z sekretariatu. To nie tak, że ją olewam, bo bardzo ją lubię i szanuję. Ale naprawdę, w tej sytuacji niewiele by mi pomogła. Zresztą z każdym dniem rzeczywistość każe mi coraz mniej ufać ludziom... A może lepiej napisać, że coraz mniej obdarzać ich swoim zaufaniem. Właściwie to chyba nikt z zewnątrz raczej mi nie pomoże. Tutaj muszę zadziałać sama. 

Teraz trochę się martwię, że może za bardzo zlekceważyłam panią D. Najwyżej pójdę do niej po niedzieli, przeproszę, "przekupię" kolejnym medalem(bo tego z ostatniego biegu jeszcze nie widziała). A może się na mnie nie gniewa. 

1046. Kolejny, jesienny bieg

Na początek chciałam Wam podziękować za słowa wsparcia pod poprzednim postem. To prawda, nie powinnam się tym wszystkim przejmować, bo zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie nas wodził za nos. Niby to wiem, a jednak za każdym razem kiedy komuś zaufam(a jest to bardzo trudne po 29 latach życia i masie nie zawsze pozytywnych doświadczeń), a ten ktoś zawiedzie to moje zaufanie, to zawsze to "odchorowuję" emocjonalnie. Dlatego coraz częściej ludziom po prostu nie wierzę - wtedy rozczarowanie mniej boli. Nie oznacza to jednak, że nikomu nie wierzę, ale staram się wszystko weryfikować.

Przejdźmy jednak do przyjemniejszej części mojego życia, czyli do biegów. Można nawet uściślić - biegów przełajowych. Albo crossowych. Jak zwał tak zwał. W każdym razie po raz trzeci(a drugi w aurze jesiennej) pokonywałam sosnowiecki park na trasie 5 kilometrów. Można było wybrać sobie też 10 kilometrów do przebiegnięcia, albo nawet 21 kilometrów(tak, tak, półmaraton), to jednak nie na moje nogi. Zresztą te 5 kilometrów też okazało się wyjątkowo niefortunnych, ponieważ 2 razy zaliczyłam wywrotkę na trasie, a przez to zbicie kolana i czas poniżej moich możliwości, ale to już jest wpisane w moje życie.

Tym razem fotograf uchwycił mnie tylko raz, na starcie.

Jak oceniam całą trasę? Była wymagająca, znacznie różniła się od tej zeszłorocznej, miała dwa większe podbiegi i dużo gałęzi pod nogami. I to właśnie te gałęzie spowodowały, że się wywróciłam. Ogólnie ja wiem, że trzeba uważać, ale przy MPD to nie takie proste. Mimo wszystko nie chcę rezygnować z biegania, bo to świetna forma aktywności. Na plus całej imprezy działała pogoda oraz piękne jesienne krajobrazy w parku. Szkoda, że najpierw nie było możliwości(trasa się sama nie przebiegnie), a potem siły, aby obfotografować wyznaczoną ścieżkę. Aha, i wreszcie oznaczyli porządnie całą ścieżkę biegu, bo rok temu kilka biegaczy się zgubiło.

Czasem nie będę się chwalić, bo jak pisałam - przez przewrócenie się i zbicie kolan nie był taki, jakiego bym oczekiwała. Pochwalę się za to medalem, pamiątką z biegu. 

Całkiem ładne są te medale.

Ale też całkiem ciężkie...