Zazwyczaj nie zdajemy sobie sprawę z tego, że nasze emocje mogą być wyraźnie widoczne dla osób z otoczenia, w którym się znajdujemy. Dla tych, którzy chociaż trochę poznali nas i naszą osobowość. Ja sama zazwyczaj jestem bardzo powściągliwa w okazywaniu swoich uczuć i emocji. I raczej mi się to udaje. Ale ta sytuacja z soboty całkowicie mnie dobiła.
Najchętniej nie wychodziłabym z domu. Żyć jednak trzeba, zwłaszcza kiedy ma się pewne obowiązki. Robiłam więc dobrą minę do złej gry i prawie wszyscy myśleli, że wszystko jest dobrze. No, może byłam trochę bardziej markotna niż zwykle, grzecznie jednak tłumaczyłam wszystkim to moje samopoczucie ogólnym przemęczeniem(co przy moim trybie życia nie jest znowu takie dziwne).
Dlatego szczerze zdziwiło mnie, kiedy pani D. wezwała mnie do sekretariatu. Chociaż samo wezwanie nie było takie znów dziwne. Czasami potrzebuje czyjejś pomocy. Ale teraz jej nie potrzebowała. Za to kazała mi wygodnie usiąść po drugiej stronie biurka. Najpierw zaczęła mnie wypytywać o bardziej przyziemne rzeczy. Potem zadała mi pytanie, czy dam radę w przyszłym tygodniu na dwie godziny ją zastąpić, bo znowu ma jakieś badania lekarskie. Powiedziałam jej, że spokojnie mogę przez ten czas posiedzieć w sekretariacie. Aż w końcu przeszła do sedna sprawy:
- Pani Karolino, co się dzieje?
Nie chciałam jej się zwierzać. Nie chciałam jej obarczać moimi problemami. Ma dosyć własnych. Wzruszyłam tylko ramionami i spuściłam wzrok.
- Bo coś się dzieje, prawda. Ludzie się na panią "skarżą", że jest pani rozkojarzona.
No pięknie, już nie mają o czym z nią rozmawiać. A pani D. jak za dotknięciem magicznej różdżki zamieniła się z sekretarki(fachowo się to nazywa specjalista od spraw administracyjnych) w psychologa. W sumie przy dwójce małych dzieci to chyba nie takie trudne.
- Ja rozumiem, że może ta jesienna pogoda tak na panią wpływa. Ale może wzięła pani za dużo na siebie obowiązków.
Wbrew pozorom nigdy nie biorę na siebie więcej, niż jestem w stanie udźwignąć.
- Coś mi się wydaje, że dzisiaj sobie szczerze nie porozmawiamy. Czasami jednak naprawdę lepiej się komuś wygadać.
- Głowa mnie boli. Mogę już iść? - to był oczywiście blef, pierwsze co przyszło mi do głowy, aby uciec z pomieszczenia.
- To może wcześniej pani pójdzie dziś do domu, odpocznie. Do której pani dzisiaj siedzi?
- 18:15, ale naprawdę, zaraz mi przejdzie. Niech sobie pani nie zawraca mną głowy, nie warto...
Bojąc się jej odpowiedzi na to stwierdzenie pospiesznie wyszłam z sekretariatu. To nie tak, że ją olewam, bo bardzo ją lubię i szanuję. Ale naprawdę, w tej sytuacji niewiele by mi pomogła. Zresztą z każdym dniem rzeczywistość każe mi coraz mniej ufać ludziom... A może lepiej napisać, że coraz mniej obdarzać ich swoim zaufaniem. Właściwie to chyba nikt z zewnątrz raczej mi nie pomoże. Tutaj muszę zadziałać sama.
Teraz trochę się martwię, że może za bardzo zlekceważyłam panią D. Najwyżej pójdę do niej po niedzieli, przeproszę, "przekupię" kolejnym medalem(bo tego z ostatniego biegu jeszcze nie widziała). A może się na mnie nie gniewa.
Na pewno się na Ciebie nie gniewa. Jeśli jest wstanie odkryć kiedy coś się z Tobą dzieje to znaczy, że bardzo dobrze Cię poznała i wie, że ten moment, który wybrała na rozmowę, nie był po prostu tym momentem. Trzymam kciuki za rozwiązanie problemu :) Buziaki :D
OdpowiedzUsuńMyślę, że raczej się martwi i nie bardzo wie jak pomóc, skoro wystawiasz pazurki, jest na tyle dyskretna, że nie drąży...
OdpowiedzUsuńDaj sobie pomóc, gdy ktoś wyciąga do Ciebie rękę. Nawet gdy Ci się wydaje, że jakąś rzecz musisz zrobić sama, to jednak nie zaszkodzi o tym porozmawiać z kimś życzliwym. Pamiętaj "co dwie głowy, to nie jedna", a przecież przysłowia są mądrością narodu. Trzymam za Ciebie kciuki.
OdpowiedzUsuńCzy to nie jest przypadkiem tak, że zakładając od razu że nikt Ci nic nie pomoże nastawiasz kolce? Może czasem warto komuś zaufać i wygadać się. Poza tym sama po sobie stwierdziłam, że nic nie mówiąc liczymy że inni widzą co nas boli, co nam nie pasuje, co jest nie tak, ale niestety, ludzie są zabiegani, mają swoje problemy i póki jasno im tego nie zasygnalizujemy to nie domyślą się.
OdpowiedzUsuńTrzymaj się Karolinko:)
Czasem największym naszym wrogiem jest poczucie, że "muszę sama". ("Co? JA nie dam rady?").
OdpowiedzUsuńA życzliwy człowiek obok jest darem i warto to zauważyć.
A to że ktoś o kimś rozmawia może wynikać z najlepszej woli - troski o drugiego. Miłości bliźniego. Uznanie własnej słabości i niewystarczalności jest często miarą dojrzałości. No i generalnie łatwiej się żyje, gdy zakładamy dobrą wole ludzi wokół nas. Bo ogromna wiekszość z nich tę dobrą wolę ma.
(Co nie znaczy że należy wygadywać się przed każdym jak leci).
I powiem Ci jeszcze to, co zawsze mówiłam moim dzieciom: smutek, trud, żal, którym się podzielisz z życzliwą, bliską osobą zmniejsza się. Jest taki jeden, któremu zależy na tym, byśmy zasklepiali się w swoim "ja sam" i "nikogo nie potrzebuję"....
Serdeczności!
Pojęcie kłopoty czy też problemy same się rozwiążą -rozejdzie się po kościach czasami nie działa...dobrze mieć bratnią duszę, bo co dwie głowy to nie jedna. Karolinko mam nadzieje że troski szybko miną i złoty środek jest na wyciągnięcie ręki...
OdpowiedzUsuńpozdrawiam cieplutko głowa do góry
jak ktoś chce pomóc, to warto przyjąć pomóc, dać sobie pomóc, życzliwi ludzie to skarb!
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
Kochana
OdpowiedzUsuńRozumiem Twoje "zagniewanie" i stracone zaufanie.
Nie wszyscy tacy są, nie odzywaj się od ludzi.
Warto pozwalać innym, aby nam pomagali.
Dobro do nas wraca, a Ty jesteś wartościową Kobietą 🧡🏵️
Pozdrawiam najmilej na nowy tydzień 🙋
Czasem warto się przed kimś otworzyć choć to bywa trudne. Decyzję musisz podjąć sama ale pomyśl o tym. Serdeczności Karolinko.
OdpowiedzUsuńTrzymam kciuki, mam nadzieje że sie nie gniewa na Ciebie i wszystko będzie dobrze.
OdpowiedzUsuń