Natłok spraw w ostatnim czasie niezbyt sprzyja odpoczynkowi. Ale cieszę się, że pomimo kociokwiku przy segregowaniu darów dla uchodźców udało mi się całkiem przyzwoicie zaliczyć pierwsze kolokwia i zaliczenia. Drugi semestr pedagogiki oraz czwarty semestr nauk o rodzinie powoli się rozkręca, a ja jestem w trakcie tłumaczenia wykładowcom dlaczego nie jestem w stanie napisać ręcznie kolokwiów przypominających elaboraty, czy nawet zrobić notatki z zajęć. Nie jest to łatwe, ale z pomocą pozwoleń od kierowników kierunków wykonalne.
Solidarność z Ukraińcami nie słabnie. Magazyn z darami, w którym działam, już dwa razy zostawał zmieniany na większy. Jednak tak jak pisałam w ostatnim tekście, to nie jedyna droga pomocy - można też wpłacać pieniądze na sprawdzone fundacje i konta, a nawet, jeżeli ma się warunki i możliwości, przyjąć taką rodzinę pod swój dach. Również miasta same w sobie okazują różne rodzaje wsparcia dla wschodnich sąsiadów. Na przykład przy głównym wejściu do Galerii Katowickiej można zobaczyć tak przyozdobione znajdujące się przy nim figurki.
Poza tym na budynkach użyteczności publicznej(np. na katowickim Urzędzie Miasta) zostały wywieszone flagi ukraińskie. Nie wiem jak na innych, ale na mnie robi to niesamowite wrażenie.
Dzisiaj w Katowicach grupa MK Team spontanicznie zorganizowała też bieg, z którego dochód przeznaczono na Ukraińców. Nie mieli nawet czasu na zorganizowanie medali, na szczęście mieli jeszcze całkiem sporo z poprzednich biegów i to je wręczali przybyłym na metę biegaczom. I w sumie pewnie poleciałabym razem z nimi, gdybym wcześniej nie zapisała się na dziesiątą edycję biegu "Wilczym tropem" w moim mieście. Teoretycznie mogłam wziąć udział w obydwóch, wszak ten dla Ukrainy startował dwie godziny później(a przecież zdarzały się sytuacje, gdzie biegłam w dwóch biegach w jednym dniu), jednak w praktyce nie da się dojechać z jednego miasta do drugiego w tak "krótkim" czasie, w dodatku w niedzielę.
Chociaż to już 10 jego edycja, to jednak w naszym mieście tradycja biegów "Wilczym tropem" ma zaledwie 5 lat. Jak co roku, także i teraz, głównym lokalnym organizatorem biegu w naszym mieście było Towarzystwo Przyjaciół Dąbrowy Górniczej. Dosyć długo nie pojawiała się o nim żadna informacja(kiedy w sąsiednich miastach huczeli o tym na prawo i lewo) i nawet myślałam, że z niego zrezygnowali. Jednak jak już się ona pojawiła, to niemal tego samego dnia poszłam wpłacić wskazaną kwotę. A propos kwoty - jakiś czas temu odkryłam, że może się ona różnić w poszczególnych miejscowościach, co nieco mnie zdziwiło. Zawsze myślałam, że IPN ustalił jedną stawkę... Po dokonaniu opłaty pozostało mi już tylko czekać na ten dzień.
Dzisiaj z samego rana poszłam do miejskiego parku im. Józefa Hallera, znajdującego się dosłownie po drugiej stronie ulicy, aby odebrać pakiet. Może ciut przesadziłam z tą drugą stroną ulicy, bo jednak strefa startu i mety oraz biuro zawodów znajdowały się u jego głównego wejścia/wyjścia, a to znów jest ok kilometra dalej. Akurat była godzina 8(jak szłam, to bił dzwon na bazylice), ludzi prawie jeszcze nie było. Szybko odebrałam swój pakiet, który składał się z numerka startowego, agrafek, koszulki, kuponu na darmowy audiobook oraz butelki z karabinkiem.
Ponieważ miałam jeszcze chwilkę czasu, a i do domu niezbyt daleko, postanowiłam do niego wrócić. Tym bardziej, że zaczął się sypać z nieba śnieg. Drugi powód był taki, że jeszcze nie jadłam śniadania, a z pustym żołądkiem nie lubię biegać.
Na strefę startu, już ubrana na sportowo, poszłam półgodziny przed nim. Nie było sensu iść wcześniej, a gdybym poszła później, pewnie obawiałabym się, że nie zdążę. A tak spokojnym krokiem na miejsce dotarłam kwadrans później. Miałam jeszcze czas na krótką rozgrzewkę. Oczywiście tuż przed startem prowadzona była taka zbiorowa, no ale nie wszystkie ćwiczenia są na niej dla mnie odpowiednie. Start poprzedzony został "minutą ciszy"(nawet nie wiem, czy było to 20 sekund) w intencji ofiar na Ukrainie.
Głośny huk dał wszystkim sygnał do startu. Zastanawia mnie z czego wystrzelono, zwłaszcza że zrobiła to miejska Ochotnica Straż Pożarna. Trasa biegu wyglądała mniej więcej tak:
Podobnie jak dwa lata temu, oraz podczas "Biegu dla niepodległej", zahaczała ona o tą część parku, która znajduje się przy moim osiedlu(spokojnie, nikt nie biegł przez ulicę, pod nią znajduje się tunel łączący oba parki). Jedyny mankament w tym był taki, że w pewnym momencie pojawiały się schody, i to dosłownie, jednak nie miałam niczego na kołach, więc to nie był mój problem(chociaż widziałam jak wnosili po nich wózki z dziećmi, które brały udział w biegu z rodzicami).
1963 metrów, odpowiadające rokowi, w którym został zabity ostatni Żołnierz Wyklęty, nie jest zbyt wymagającym dystansem. Mimo wszystko wiedziałam, że raczej nie będę otwierać całego peletonu, a już na pewno go zamknę. Jakież było moje zdziwienie, kiedy po nawrotce i ponownym przebiegnięciu pod mostem odkryłam, że mogę wyprzedzić panią idącą z kijami. No, może nie do końca idącą, bo czasami podbiegającą z patykami w górze, ale... Wkrótce moim oczom ukazała się grupka dziewcząt, która już nie miała siły biec i po prostu szła. Ryzykując upadek(jednak chodnik w tamtym miejscu jest niezbyt równy) przyspieszyłam kroku i je minęłam. Od ogródka jordanowskiego biegłam łeb w łeb z może dwu, trzyletnim malcem, jednak chłopaczek poddał się przed metą i nie pomogło nawet zachęcanie rodziców... Jednak to co zrobiłam na ostatnich metrach przeszło moje najśmielsze oczekiwania - dostałam jakiegoś turbodoładowania i minęłam jeszcze dwie osoby, które też już finiszowały. Zdyszana ale szczęśliwa wpadłam na metę, a po chwili medal dumnie zwisał na mojej siły.
Może nie przybiegłam jako jedna z pierwszych, ale też, pierwszy raz od wielu biegów, nie byłam ostatnia. Najbardziej cieszę się jednak z tego, że całą trasę przebiegłam(tzn. ani razu nie szłam, co najwyżej zwalniałam). Co prawda nigdzie nie było pomiaru czasu, a i mi samej ciężko jest go samodzielnie zmierzyć, jednak szacują, że dystans pokonałam w ok. 15 minut, co też mnie bardzo cieszy(kiedy doszłam na przystanek autobusowy była 10:22, a przecież i chwilę odpoczęłam, i trochę trwało ustawienie się do pamiątkowego zdjęcia, więc ten kwadrans jest bardzo możliwy). Zmęczona, ale w pozytywny sposób, wróciłam do domu. Taka miła odskocznia od codzienności, która nie zawsze jest tak kolorowa jak byśmy tego chcieli.
P.S. W biegu brały udział psy, myślicie że bardzo niehumanitarne byłoby, gdybym wystartowała z Pusią u boku?
