Dzisiaj będzie krótko.
Wiersz zainspirowany innym wierszem krążącym po facebooku. Może trochę banalny, ale odzwierciedla to, co aktualnie mi w duszy gra...
Gdzie się podział tamten świat?
Tak bardzo bym chciała by wrócił,
ten świat sprzed niedawnych lat.
Gdzie każdy widział innych ludzi,
ten świat sprzed niedawnych lat.
Gdzie każdy widział innych ludzi,
a człowiek był dla człowieka jak brat.
Może nie miało się w domach prądu,
może telewizor był czarno - biały.
A zamiast setek programów,
były te dwa, czy trzy kanały.
Może bieda zaglądała w oczy,
może na kartki było jedzenie.
Tak bardzo wtedy smakowały,
cytrusy na Boże Narodzenie.
Człowiek patrzał ufnie przed siebie,
nie w szklany ekran swego smartfonu.
Z radością wyglądał przez okno w izbie,
czy ktoś się zbliża do jego domu.
Dom nie był żelazną fortecą,
w nim każdy był mile widziany.
Bo po co siedzieć w nim samemu,
i patrzeć się na puste ściany?
Gwar zawsze był na podwórkach,
we włosach wiał silny wiatr.
A dzisiaj tam jest cisza i pustka,
ach, gdzież się podział tamten świat?
Gdzie się podziały te wszystkie dzieci,
co biegły w piłkę pograć po szkole?
Gdzie się podziali wszyscy dorośli,
nie siedzą już razem przy jednym stole?
Ze smutkiem patrzę na świat wokół mnie,
jak ludzi ogarnia jakiś dziwny szał.
I tak sobie myślę, czy jeszcze wróci,
ten świat, co wspomnieniem się stał.
Może nie wszystko było tak idealne, jak pamiętasz, perspektywy bywają różne, ale na pewno jesteśmy nie tylko obserwatorami zdarzeń, ale możemy tworzyć historię, oczywiście tam, gdzie są możliwości i siły...
OdpowiedzUsuńTeż z czułością wspominam te czasy braterstwa na podwórkach, placków ziemniaczanych smażonych naprędce dla niespodziewanych gości, wspólnego śpiewania i czytania, telegramów a nie telefonów - ale 'to se ne wrati'. Mój wnuk na moje wspomnienia jak to się chodziło na pocztę a potem do automatu by zadzwonić, spytał: to czemu sobie nie kupiłaś komórki Babciu. Nie ten czas, nie ten świat - tylko emocje i uczucia te same.
OdpowiedzUsuńtak bym chciała przenieść się do czasów dzieciństwa...
OdpowiedzUsuńhttps://okularnicawkapciach.wordpress.com/
Miejmy nadzieję że jeszcze będzie pięknie:))a na razie próbujmy żyć w miarę normalnie,na ile kto może:)))Pozdrawiam serdecznie:))
OdpowiedzUsuńJa jednak nie jestem przekonana, że ten dawny świat był taki idealny... Ludzkie wady są zawsze podobne.
OdpowiedzUsuńPowiem ze to były piekne czasy, wspólnota, biednie a szczęśliwie.Teraz oby wrocil pokój Uściski.
OdpowiedzUsuńOh wow I feel this one nostalgic and powerful
OdpowiedzUsuńSuper ten Twój wiersz !! Szkoda że znasz to tylko z opowiadań. Ja jeszcze to pamiętam . Swoją pierwszą lalkę z włosami dostałam będąc w IV klasie podstawówki i jaka wtedy byłam dumna. Jak smakowały wystane zielone pomarańcze na Boże Narodzenie... Ech pomarzyć dobra rzecz, szkoda że te czasy już nie wrócą.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Ahhh, przepiękny wiersz, skłania do osobistych refleksji...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie :)
Świat mojego dzieciństwa - ależ to były piękne czasy (choć miały też swoje mroczne strony).
OdpowiedzUsuńUściski.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńOch, podoba mi się Twój wiersz! To były czasy, jak dla Ciebie piękne, a dla mnie smutne. Nie chciałabym stać w kolejkach po masło czy papier toaletowy. Niczego nie było, a te dwa programy TV okłamywały nas. Ale byłam młoda i piękna i miałam nadzieję na lepsze życie. Bałam się o naszą przyszłość... Teraz też się boję bo TV nadal okłamuje nas, a na wschodzie wojna! To straszne co się dzieje, ale mam nadzieję jak wtedy tak i dziś.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię cieplutko i życzę zdrowia. Cieszę się, że do mnie zajrzałaś.
Brakuje mi takich czasów. Dużo spokojniejszych, mimo że w życiu też sporo wtedy działo. Dużo prostszych i przyjemniejszych czasów.
OdpowiedzUsuńNapisałam komentarz na szybko, pod wpływem chwili, ale teraz mam nieco inne przemyślenia.
OdpowiedzUsuńOwszem, jestem z osób, które często uważają, że urodziły się za późno i chętnie wsiadłabym do wehikułu czasu, ale chyba w ramach wycieczki. Żeby zobaczyć, jak wtedy się żyło, posmakować tego, ale móc potem wrócić. Bo sztuką jest znaleźć szczęście tam, gdzie się żyje, poczucie szczęścia i dobra jest w nas. I choć czasy nie sprzyjają, warto się starać, a z przeszłości zawsze można czerpać.
Spokoju i normalności, więcej ludzkich odruchów oczywiście życzę - sobie i każdemu.
Też czuję podobnie. Ze swoich wspomnień znam tylko (już świadomie) koniec lat 90. i kolejne lata. Wtedy faktycznie wszystko jakoś inaczej wyglądało. Mniej było pędu, święta to był czas dla rodziny. Technologia nie powodowała, że ludzie się od siebie oddalali, potrafili częściej rozmawiać, a nie się kłócić. Niestety nie mamy wehikułu czasu i jedynie co to możemy wpływać na swoje otoczenie, rodzinę, żeby chociaż spróbować tamtych relacji z innymi.
OdpowiedzUsuńWiersz wcale nie banalny. Poza tym czasem treść niesie za sobą więcej emocji jak konstrukcja utworu. Jak przeczytałem to przypomniało mi się sporo fajnych rzeczy sprzed tych 20-25 lat.
Pulp Fiction jak na razie jest moim ulubionym filmem Tarantino.
Czasem warto zaczekać, żeby przeczytać jakąś książkę. Miałem chyba parę razy taką sytuację, że po pierwszym kontakcie rezygnowałem i dopiero za drugą czy trzecią próbą dawałem radę czytać całość.
Pozdrawiam!
Witaj przedwiosennie Karolinko
OdpowiedzUsuńZaczytałam się i odpłynęłam jeszcze do ubiegłego wieku.
Muszę jeszcze raz przeczytać.
Czy mogę wiersz kiedyś zacytować?
Pozdrawiam oczekiwaniem na Panią Wiosnę i nie tylko....
Kiedy człowiek dzieckiem był inaczej patrzył na świat i ludzi. Rzeczywiście obecna sytuacja na świecie nie nastraja pozytywnie. Bardzo ładny wiersz ! Pozdrawiam :)
OdpowiedzUsuńTamten świat już nie wróci... Chyba za bardzo się zmieniliśmy, o młodszych pokoleniach już nie mówiąc - to są zupełnie inni ludzie...
OdpowiedzUsuńMyślę, że dzisiejsza epoka i nadmierny rozwój technologii kiedyś też upadnie i by może wrócimy do takiego normalnego życia. Bo teraz tak naprawdę wiele osób żyje tylko wirtualnie
OdpowiedzUsuńSlabo pamietam Karolinko tamte czasy ale na pewno bez smartfonow bylo lepiej, bardziej rodzinnie. Ludzie patrzyli na siebie a nie na szklany ekran. Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie.
OdpowiedzUsuńW tym świecie takich "wspaniałym" osoby niepełnosprawna dogorywały w czterech ścianach swojego domu (szczególnie na wsiach), ponieważ niepełnosprawność była wstydem i karą za grzechy. Zawsze myślę w takiej sytuacji o kuzynie mojej mamy, który całe swoje krótkie życie po "złapaniu" polio spędził w kuchni, siedząc na zydelku i słuchając radia, jednego źródła kontaktu ze światem.
OdpowiedzUsuń