1405. Wierzę, że będzie dobrze

 Wiara - ostoja

Odziedziczona po przodkach.
Wyssana z matczynym mlekiem.
Nabyta w toku codziennych doświadczeń.
Wiara,
w Boga,
w siebie,
w ideały,
w innych ludzi,
w lepszy świat.
Bo przecież, jak śpiewało "Raz, dwa, trzy"
- "Trudno nie wierzyć w nic".
Wiara co budzi nadzieję,
że jednak wszystko będzie dobrze,
nawet wtedy, kiedy nadziei już brak.
Wierzmy i nieśmy swoją wiarę,
aż po czasu i świata kres.
Bez wstydu, bez lęku, bez zahamowań,
jak sztandar, łomoczący na wietrze.

Wiara, tak dużo mi daje. Nie tylko ta w Boga czy inne siły nadprzyrodzone, ale tak po prostu w samą siebie. Dziś, w wieku niespełna 32 lat wiem, że nie jest to przejaw pychy czy samouwielbienia. To "motor", który napędza mnie do dalszych działań i aktywności, nawet tych, które z pozorem wydają się niemożliwe. Czy gdybym nie wierzyła w siebie, to podjęłabym jakiekolwiek studia, udzielałabym się czynnie w kościele, działałabym tu i tam?
Nie ukrywajmy, moja niepełnosprawność jest widoczna. Często spotykam się z niedowierzaniem, że jestem w stanie zrobić tą, czy inną rzecz czy czynność. Z jednej strony nie dziwię się, w końcu jak mnie widzą, tak mnie piszą, ale z drugiej strony... Czasami naprawdę brakuje mi sił, aby udowadniać wszystkim, że mogę, umiem, potrafię pomimo moich ruchowych ograniczeń.
Dlatego cieszę się, kiedy okazuje się, że ktoś we mnie tak po ludzku wierzy, mimo wszystko. Zna mnie i moje możliwości. A jednak dołożył wszelkich starań, bym mogła sfinalizować pewną rzecz. Poruszył niebo i ziemię, aby mogło się to stać. 
To już jutro. Wierzę, że dam radę, że stres nie weźmie góry nad ciałem. Wierzę, że się uda, nareszcie się uda. I znowu kolejny etap będzie za mną. 
A swoją drogą, dzisiejsza data jest bardzo ciekawa - 22.02.2022. Czytana od lewej do prawej i od prawej do lewej brzmi tak samo. Nie wierzę w numerologię, ale jakoś wepchnęła we mnie nowe pokłady nadziei.