1626. Co się dzisiaj z nimi dzieje?

Po dzisiejszym dniu zastanawiam się po co w ogóle starać się o wszelkie udogodnienia podczas studiów (podyktowane ograniczeniami związanymi z niepełnosprawnością, wbrew pozorom to nie jest pójście na łatwiznę, a dostosowanie warunków zaliczania materiału do możliwości fizycznych studentów), skoro życie pokazuje, że niektórzy profesorzy i tak żyją swoim życiem. Z drugiej strony już nie raz i nie dwa doświadczyłam tego, że ci bardziej wymagający wykładowcy wykazywali większe zrozumienie, niż ci, którzy wydawali się całkiem w porządku.

Rano mieliśmy egzamin z Pomocy psychologicznej w pracy korekcyjnej i opiekuńczo - wychowawczej. Jeszcze na ostatnich zajęciach przypomniałam pani profesor o moim IDSie, gdzie znajdowały się wszystkie zalecenia odnośnie sposobu zaliczenia przeze mnie przedmiotów, w tym zapis, że mam mieć zamienione zaliczenie pisemne albo na ustne, albo na pisemne na komputerze, z wydłużeniem czasu pisania o 50%. Szkopuł polegał na tym, że babeczka źle zinterpretowała to zalecenie. A więc, owszem, pozwoliła mi na wydłużenie czasu pisania, ale ręcznego. Wiedziałam, że to się źle dla mnie skończy, ale nie będę się przecież wykłócać z osobą starszą ode mnie i wyższą wykształceniem. 

Egzamin zaplanowany był na godzinę 9:00. Minęła 9:00, 9:05, 9:10... Jej nie było. Zaczęliśmy się zastanawiać, czy to na pewno dzisiaj i czy o 9:00. Ale skoro wszyscy mieli tak zanotowane, to chyba raczej prawidłowe dano. W końcu patrzymy - idzie. Wchodzimy na salę, wyciągamy kartki piszemy pytania. Teraz nastąpiło to, co najbardziej obrazuje mój problem - egzamin polegał na tym, że pani dyktowała pytanie, była chwila na napisanie odpowiedzi, po czym dyktowane było kolejne. Tymczasem ja nie skończyłam jeszcze pisać jednego pytania (nie mówiąc już o odpowiedzi), a już dyktowane było kolejne. Na szczęście miałam te 10 minut wydłużonego czasu, więc coś tam napisałam, szału jednak nie będzie. Najśmieszniejsze jest to, że niemal na każde z czterech pytań znałam odpowiedź, a przynajmniej wiedziałam w którą stronę mam podążać. No nic, mam nadzieję, że mimo wszystko udało mi się zaliczyć ten przedmiot, chociażby ledwo, ledwo na dostateczny. A jak nie to nie wiem, może zgłoszę się do wydziałowego koordynatora spraw osób niepełnosprawnych. Może ona coś wskóra, żebym poprawiała już na "moich zasadach"?

A potem mieliśmy kolokwium zaliczeniowe z ćwiczeń z historii wychowania. On-line (a raczej off-line, bo dostaliśmy pytania i mieliśmy je odesłać prowadzącemu do odpowiedniej godziny), z możliwością korzystania z różnych materiałów (a w szczególności ze sławnego Kota), byle nie kopiować wszystkiego słowo w słowo. Umówiliśmy się na godzinę 13:00 - wtedy mieliśmy na Teamsa dostać pytania. I znowu czekamy 5, 10, 15 minut - i nic. Czekamy godzinę... Z prowadzącym nie ma nijakiego kontaktu, Starosta wysłał mu meila licząc, że jednak go odczyta (podobno tego nie robił, toteż prosił, abyśmy tak się z nim nie kontaktowali). Ja zaś błogosławiłam swoją przezorność i to, że dzisiaj wzięłam sobie wolne w pracy. Co prawda w wakacje działamy do południa, ale po południu też zawsze ktoś jest. O 15:00 (!) czyli dwie godziny po czasie, prowadzący raczył odpisać, że bardzo przeprasza, ale on zapisał sobie, że ma wysłać nam kolokwium o 16:00. W sumie, co to za różnica, 13, 16, trzy godziny w te czy we wte... Tylko ciekawe, że cała grupa miała zanotowaną tą 13:00. No nic, grunt że wreszcie przesłał tych 6 pytań (tutaj trochę go poniosło) i dał nam czas na odpowiedź, łaskawie, do godziny 20:00. Dużo to i mało, zwłaszcza dla kogoś takiego jak ja, czyli piszącego w żółwim tempie. Ale tutaj napisałam odpowiedź w punktach, tutaj porównałam coś, albo zestawiłam wady i zalety w tabelach. Mam nadzieję, że doceni wizualną stronę mojej pracy. Ogólnie odpowiedziałam na wszystkie pytania, z Puśką na kolanach (szkoda, że nie chciała mi pomóc w odpowiedziach), mam nadzieję, że będzie dobrze. Może nie napisałam na piątkę, ale też i nie jest beznadziejnie.

I tylko zastanawiam się, co się z tymi wykładowcami dzisiaj działo, że tak się spóźniali na te zaliczenia.

1625. Dostanę kota z powodu podręczników Stanisława Kota...

Przez wszystkie lata studiów zauważyłam, że niektóre książki, czy też podręczniki, uważane są za swoiste klasyki. Tak jest w przypadku książek autorstwa Zygmunta Kruczka, z których korzysta się podczas studiów o charakterze geograficznym (dodatkowo mogę Wam zdradzić, że miałam zajęcia z ich samym autorem), w przypadku czterotomowego wydania "Historii powszechnej", z którego korzystałam na "Historii gospodarczej" (jeżeli wierzyć słowom ok. 80-letniego wówczas wykładowcy, on sam z nich korzystał w czasie swoich studiów), w przypadku "Wstępu" do Starego i Nowego Testamentu wydawnictwa Pallottinum (jeżeli ktoś szuka ciekawego opracowania Pisma Świętego, to serdecznie polecam), czy też dwutomowe dzieło "Historia wychowania" autorstwa Stanisława Kota, z którym miało do czynienia również wielu z Was. Takich przykładów zapewne można mnożyć w nieskończoność, ile dziedzin naukowych, tyle polecanych książek i opracowań.

Zatrzymajmy się jednak przy starym, poczciwym Kocie, z którym próbuję zaprzyjaźnić się od jakiś 15 tygodni, na razie z mizernym skutkiem. A szkoda, bo w nadchodzącym tygodniu czekają mnie aż dwa zaliczenia, w których znajomość treści jego książek może się przydać. Awaryjnie jeszcze utrwalam sobie wiadomości czytając "Historię wychowania" pod redakcją Łukasza Kurdybachy, ale to właśnie Kot jest stawiany na pierwszym miejscu w długiej litanii lektur. Czasami zastanawiam się, czy ci wykładowcy uważają, że nie mamy żadnych innych przedmiotów, tylko ich, nie mówiąc już o innych zajęciach, bo nie ma szans, aby człowiek wszystko przeczytał na czas. Dlatego osobiście wybieram 2-3 pozycje i z nich się uczę. Metoda ta raczej się sprawdza, zwłaszcza że treści w książkach w 85% się pokrywają.

Ogólnie z książkami Stanisława Kota jest ciężko... Ja rozumiem, że książki te powstały w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy zasady ortograficzne były nieco odmienne (często pisało się "j" zamiast "i", niektóre przedrostki pisało się łącznie z wyrazami, a inne rozłącznie, co jest odmienne od współcześnie przyjętych zasad i reguł). Jednak nie trzymam przed oczami książki z tamtych czasów, gdzie jeszcze bym jakoś to wszystko przełknęła i wykazała wyrozumienie. Ja posiadam wydanie z 1997 roku. I naprawdę zastanawiam się, co by szkodziło zredagować ten tekst do współczesnych standardów gramatyczno - ortograficznych. Sam tekst nie straciłby na wartości, a przecież o wiele przyjemniej by się to czytało. I człowiek nie zastanawiałby się, co mu "nie gra" w danym zdaniu. Jestem raczej wzrokowcem i bardzo mnie drażnią takie oczywiste błędy, które jeszcze sto lat temu błędami nie były. To nie oznacza, że sama jestem ideałem i nie popełniam żadnych błędów o charakterze gramatyczno - ortograficzno - stylistycznym. Ale myślę, że po to są redaktorzy i korektorzy w wydawnictwach, aby je wyłapywać, poprawiać i dostosowywać, tak aby studentom jak najlepiej się z nich uczyło.

1624. A przecież już "Lady Pank" śpiewał, aby zostawić Titanica

Ktoś, kto zna moje zamiłowanie do "Titanica" zapytał mnie kiedyś*, czy nie chciałabym zobaczyć na żywo legendarny wrak, bez momentu zawahania odpowiadałam, że nie, nie potrzebuję takich wrażeń. Co prawda kiedyś, jeszcze w podstawówce "szukałam" sposobów na wydobycie zatopionego transatlantyku**, ale nigdy nie marzyłam o tym, aby udać się w głąb oceanu i go zobaczyć. Może tak podziałała na mnie jedna ze scen z słynnego filmu o "Titanicu" z 1997 roku, w którym poszukiwać skarbów Brock mówi, co się z nimi stanie, kiedy pękną szyby batyskafu, którym schodzili w podwodne głębiny. W każdym razie zupełnie wystarczały mi zdjęcia wraku oraz filmy nakręcone przez specjalistyczne ekipy, a następnie puszczane w telewizji, bądź zamieszczane na youtube.

Są jednak ludzie, którym to nie wystarcza i chcą na żywo zobaczyć zatopiony statek. I nie są to naukowcy, których takie ekspedycje były by uzasadnione (gdzieś czytałam, że wrak "Titanika" służy do ciągłego badania wpływu wody morskiej na długotrwałą korozję różnych materiałów, a to znów posłużyłoby sposobowi ich implementacji w fazie użytkowania). To bogacze, których kolejną zachcianką jest zobaczenie transatlantyku, a raczej tego, co z niego zostało. Czasu mają niewiele, bo wkrótce z "Titanica" nic nie zostanie. A na pewno nic godnego uwagi dla amatora. Powstała nawet firma (podejrzewam, że niejedna), która zawodowo zajmuje się titanicoturystyką***. Co ciekawe, chętnych na tego typu atrakcje raczej nie brakuje. Ale kto bogatemu zabroni.

W ostatnim czasie media obiegła wiadomość, najpierw o zaginięciu, a następnie implozji łodzi podwodnej o nazwie, nomen omen, "Titan". Na jej pokładzie znajdowało się pięć osób: Stockton Rush ****, Hamish Harding*****, Paul-Henri Nargeolet ******, Shahzada Dawood ******* oraz jego syn Sulman Dawood********.

Ofiary tragicznego rejsu (źródło zdjęcia)

Prawdę powiedziawszy, to fakt zaginięcia łodzi umknął mi w gonitwie codzienności. A może nie był tak nagłośniony? W każdym razie pierwszy raz zetknęłam się z tą informacją we wtorek, albo w środę (kontakt z łodzią urwał się w niedzielę, niedługo po opuszczeniu jej w głąb oceanu. Mówiono wtedy o "wyścigu z czasem" (tlenu miało im starczyć jedynie do czwartkowego południa czasu polskiego), ale były i optymistyczne wieści mówiące, że sonary odbierały odgłosy przypominające uderzenia w blachę. W czwartek w miarę możliwości śledziłam relację na żywo, przekazywaną przez portal onet. Oczywiście poszłam na uczelnię i do pracy, jednak na długiej przerwie udałam się do słynnego fast foodu na M., aby skorzystać z tamtejszego wi-fi i zobaczyć jak przebiega akcja.
Powoli zbliżała się godzina "0", kiedy miał skończyć się tlen, po batyskafie nie było ani śladu. Z jednej strony sytuacja była napięta, z drugiej naukowcy mieli nadzieję, że na pokładzie zastosowano wszelkie środki i sposoby, aby zaoszczędzić tlen, a tym samym wydłużyć czas jego pobierania. Relację śledziłam tak długo, jak tylko mogłam, czyli do końca przerwy między zajęciami. Następnie na jakiś czas przestałam być na bieżąco z tym, co działo się na oceanie.
Powróciłam do tego dopiero po powrocie do domu, czyli ok. 19. Pojawiła się wtedy informacja, że znaleziono na dnie oceanu pole pełne szczątków, które mogły należeć do poszukiwanej łodzi podwodnej. Jednak nie było to jeszcze nic pewnego. Dopiero kiedy rozpoznano części batyskafu było jasne, że uległ on zniszczeniu, a wszyscy jego pasażerowie nie żyją (ogłoszono to oficjalnie o 20:55). Szybko też ustalono, że statek uległ zjawisku implozji, czyli nagłemu zapadnięciu się materii i zamkniętym obszarze pod wpływem panującego w nim podciśnienia. Obrazowo przedstawia to poniższy filmik.

Czyli w zasadzie pasażerowie "Titana" zginęli w ułamku sekundy, najprawdopodobniej nie zdając sobie z tego sprawy. Może to i lepiej, niż gdyby mieli umierać świadomie z powodu braku tlenu. Chociaż pewnie ile ludzi, tyle opinii na ten temat.
Ciekawostką jest, że żona Stocktona Rusha, Wendy Rush, to praprawnuczką Isidora i Idy Strausów, jednych z najbogatszych pasażerów "Titanica", którzy stracili życie 15 kwietnia 1912 roku. Można więc powiedzieć, że historia zatoczyła koło. A może po prostu duchy "Titanica" nie wytrzymały tego, że ktoś chce zakłócić ich odwieczny spokój i postanowiły zapobiec tej akcji. Bo przecież...

* Wydaje mi się, że takich pytań było więcej

** Śmiejcie się i pukajcie w głowę, jednak tak sobie myślę, że najbliżej "powodzenia" był pomysł z napełnieniem go... piłeczkami od ping-ponga. Oczywiście był on z góry spisany na niepowodzenie z różnych względów, jednak jeżeli spojrzeć na niego od strony naukowej, to nie był on taki zły.
*** To moja autorska nazwa
**** pilot łodzi podwodnej, założyciel i dyrektor generalny OceanGate, firmy do której należała łódź
***** brytyjski przedsiębiorca lotniczy, założyciel filmy Action Aviation kupującej i sprzedającej samoloty, pasażer piątego lotu Jeffa Bezosa w kosmos
****** emerytowany dowódca francuskiej marynarki wojennej i dyrektor ds. badań podwodnych w firmie medialnej i wystawienniczej - RMS Titanic, której spółka zależna ma wyłączność w opiece nad wrakiem,
******* brytyjsko - pakistański biznesmen, wiceprzewodniczący zarządu konglomeratu Engro, kierował rodzinną fundacją Dawood Foundation i był powiernikiem organizacji badawczej poszukującej życia pozaziemskiego,
******** 19-latek, absolwent ACS International School Cobham w Londynie. Lubił science fiction, układać kostkę Rubika i grać w siatkówkę. Nie chciał brać udziału w wyprawie, zrobił to dla ojca

1623. Udało się nam wszystkim!

Kropka ukończyła drugą klasę technikum o profilu technik analityk z wyróżnieniem. Wyobrażam sobie, jakie musiało to być dla niej wyzwanie, tym bardziej że musiała w środku roku szkolnego zmienić szkołę, klasę, środowisko, w którym już się zaaklimatyzowała, nadrobić materiał z półtora roku nauki i w ogóle. Niestety, zmusiła ją do tego sytuacja życiowa, siła najwyższa z możliwych. Ale dała radę i to lepiej, niż każdy mógł sobie wyobrazić. Maksym też uzyskał promocję do trzeciej klasy, chociaż z o wiele mniej spektakularnym wynikiem końcowym. Studia pedagogiczne oraz praca w świetlicy środowiskowej uświadomiły mi jednak jeszcze dobitniej, że nie każdy musi być orłem w nauce, ale każdy zasługuje na uznanie i pochwałę, nawet gdy jego oceny niezbyt zachwycają. Maksym może z przedmiotów ogólnokształcących nie jest prymusem (zwłaszcza z matematyki, którą ma de facto rozszerzoną), za to dosyć dobrze sobie radzi z zawodowymi. Nie ma też ani jednej poprawki, co można uznać za mały sukces*. Czyżby mikronauczanie, które zastosowałam podczas korepetycji zadziałało? Na pewno nie zaszkodziło.

Ja też, wraz z moimi koleżankami i kolegą z roku, zakończyliśmy dzisiaj zajęcia na Naukach o Rodzinie. Jeszcze tylko czeka nas egzamin dyplomowy, który nada każdemu z nas zawodowy tytuł "licencjata" w tej dziedzinie. Te trzy lata były dosyć specyficzne - lock down, kwarantanny, ograniczenia. Niemal cały pierwszy rok spędziliśmy na zdalnym nauczaniu. Myślę, że gdyby nie to, to bardziej byśmy się ze sobą zżyli. Ale i tak uważam, że nie jest tak źle.

Przy okazji zaliczyłam maraton zaliczeń, z czego najbardziej nie byłam pewna Podstaw psychoterapii. Wchodząc rano na zajęcia, podczas których mieliśmy kolokwium zaliczeniowe, czułam się niepewnie. Wszyscy wiedzieliśmy, że zarówno prowadzący, jak i jego zaliczenia, są naprawdę wymagające, a niektóre pytania szczególnie podchwytliwe. Trzeba naprawdę dokładnie się w nie wczytać i przeanalizować każdy wyraz. Czasami zastanawialiśmy się, czy większego znaczenia nie ma u niego intuicja od wiedzy, ale też nie można bazować tylko na przeczuciu. Napisałam jak umiałam najlepiej, nie wiedząc za bardzo o co w niektórych pytaniach chodzi. I chociaż ocena dostateczna może nie być szczytem marzeń, to jednak cieszę się z niej nie mniej, niżbym dostała piątkę. Zwłaszcza, że część osób nie zdała i była dopytywana. Ja zaś zaczynam doceniać uczenie się w specyficznych miejscach, takich jak szpital. Zawsze jakaś informacja może zostać skojarzona z konkretnym zapachem, dźwiękiem, sytuacją.

Następnie przedstawiałam referat z ćwiczeń z Rodziny w kulturach i religiach świata. Pierwsza tura referatów była w maju, jednak wtedy część z nas była na wyjeździe studyjnym. Referowała więc "większa połowa" (dalej nie pojmuję jak 4 może być większe od 5). Potem zajęcia przepadły, więc nasza pięcioosobowa grupa musiała dzisiaj wszystko przedstawić. Jako temat wybrałam sobie rodzinę w prawosławiu (wahałam się między tym, a rodzinie w judaizmie, ale o tym drugim dość dużo mieliśmy na zajęciach). Swoje wystąpienie miałam na końcu i nie zdążyłam wszystkiego powiedzieć co zaplanowałam, nie wpłynęło to jednak na ocenę końcową. Tak samo jak to, że przez nieuwagę przesłałam projekt mojego wystąpienia po terminie. Ostatnie zaliczenie mieliśmy z tego samego przedmiotu, tylko że z wykładów. Większość się go obawiała, ale to była pro forma. Jedno pytanie z ujęcia rodziny w konkretnej religii / filozofii (wylosowałam religie i wierzenia pierwotne w ludach afrykańskich), gdzie właściwie była to rozmowa na ten temat z wykładowcą niż odpowiedź na nie i po wszystkim. Mogliśmy odetchnąć z ulgą, że to już koniec, zarówno zaliczeń, jak i studiów jako takich**.

A tacy byliśmy szczęśliwi po ostatnim zaliczeniu na kierunku. Postanowiliśmy zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie, jedno z nielicznych, jakie mamy. Zaczynało nas ponad 20, ostała się garstka. Dzisiaj była idealna ku temu okazja, ponieważ byliśmy wszyscy. Zaraz nasze drogi się rozejdą - jedni bronią się w lipcu, drudzy we wrześniu, jedni chcą kontynuować studia na magisterce, inni mówią, że licencjat im wystarczy. Grupa się rozpadnie (zresztą z tego co mnie uczyli na socjologii, nietrwałość jest jedną z jej cech charakterystycznych), pozostaną jednak wspomnienia.

Przed wyjściem do pracy wstąpiłam jeszcze do dziekanatu. Od wczoraj próbuję wgrać plik z pracą licencjacką do systemu, niestety bezskutecznie. Za każdym razem mi ją odrzuca. Pani sekretarka cierpliwie wytłumaczyła mi jakim kodem mam nazwać plik zawierający 134 strony maszynopisu na temat ukraińskich uczniów w polskich szkołach. To samodzielne wgrywanie pracy dyplomowej jest dla mnie nowością. Dotychczas (czyli na Papieskim, bo licencjat na AWFie obroniłam na podstawie odpowiedzi na odgórne tezy) kwestia ta należała do dziekanatu. Myśmy tylko musieli zanieść płytkę i pracę w formie papierowej. Teraz nie chcą ani jednego, ani drugiego. To znaczy nikt mi nie zabroni wydrukować sobie mojego licencjatu, ale nie jest już dostarczany w takiej formie do archiwum. Mam próbować jeszcze wgrać ją do systemu według instrukcji przekazanej przez dziekanat. A jak to się nie uda, to kazała mi się kontaktować z działem informatyki. Nawet napisała mi do nich adres meilowy. Wychodzę z dziekanatu i niemal w samiutkich drzwiach wpadam na Księdza, który będzie błogosławionym. A tak się starałam przez cały tydzień, aby go nie spotkać...
 - O, pani Karolina - wyćwiergotał ściskając mi dłoń. - Zdecydowała już coś w sprawie, o której rozmawialiśmy?

No oczywiście, że nie. Ale tego mu nie mogłam ot tak powiedzieć. Po prostu wszystko przemilczałam, uśmiechając się w najbardziej głupszy z możliwych sposobów. Swoją drogą ciekawe co robił na uczelni, skoro nie ma zajęć. Gdybym wiedziała, to byłabym bardziej czujna i ostrożna. Co prawda za bardzo nie miałam możliwości ucieczki (hm..., przez okno? pod biurko? sama nie wiem...), no ale zawsze warto być czujnym.

* Przez poprzednie dwie klasy technikum zawsze miał w sierpniu egzamin poprawkowy właśnie z matematyki. Wiem, bo sama go do niego przygotowywałam

** Co prawda jedna osoba ma jeszcze egzamin poprawkowy z prawa, liczę jednak na to, że zda go, a dzięki temu dostanie szansę na obronienie swojego tytułu zawodowego

1622. Marzenia realisty

Marzenia, a rzeczywistość
Marzenia, pragnienia,
zawładniają ludzkimi duszami.
Jak bluszcz okalają ich wnętrze,
będąc napędem każdego dnia życia.
Niczym dziecięce życzenia,
w każdym tkwi choć trochę magii.
Spełnione radują serca,
utracone powodują smutek.
Dlaczego tak wiele z nas,
żyje tylko marzeniami?
Nie bacząc zupełnie na realia
naszej ludzkiej egzystencji.
Codzienność podpowiada,
co robić, by się nie rozczarować.
Nie żyć tylko złudzeniami,
a stąpać twardo po ziemi.

Jak napisałam w powyższym wierszu, napisanym podczas pewnego wieczornego spaceru dobrze znaną mi parkową ścieżką pomiędzy drzewami, marzenia są dla każdego z nas czymś naturalnym i towarzyszą nam niemal na każdym kroku. Ktoś kiedyś nawet powiedział, że marzenia nic nie kosztują, kosztowne jest tylko ich spełnienie. A i to nie zawsze, ponieważ niektóre z nich można spełnić zupełnie za darmo. Chcemy pokoju na świecie? Dbajmy o ten pokój wokół siebie, w naszym najbliższym otoczeniu. Chcemy miłości? Pokochajmy samych siebie, takimi jacy jesteśmy, z naszymi wadami i zaletami. Chcemy mieć przyjaciół? Może sami ich poszukajmy.
Ludzie wielokrotnie pytają mnie o moje marzenia. Jakież jest ich zdziwienie, kiedy nie mówię im, że chcę być pełnosprawna. Nie, nie chcę tego. Bo wiem, że to marzenie się nie spełni, nie ma na to z medycznego punktu widzenia szans. Po co się więc oszukiwać, po co się łudzić, skoro wiadomo, że się nic z tego nie będzie. Myślę, że naszym problemem jest to, że często nasze marzenia są nierealne, my jednak mamy poczucie, że muszą się spełnić za wszelką cenę. Czasami nawet jest na odwrót, nasze marzenia są realne, ale nie robimy nic, aby je spełnić, uważając, że spadną nam one na ziemię, jako gwiazdka z nieba. Warto marzyć, ale trzeba też być realistą w tych marzeniach, ocenić, co może się spełnić, a co nie. Dążyć do realizacji realnych marzeń, chociaż nie za wszelką cenę. Czasem potrzeba małych kroków ku temu, a innym razem odważnych decyzji. Tego nauczyło mnie życie, i to chcę też przekazać moim wychowankom na świetlicy czy też w Oratorium.
Moje największe marzenie tu i teraz? Zdać jutro kolokwium zaliczeniowe z Podstaw psychoterapii. Strasznie trudny materiał do przyswojenia. Nawet podzieliłam się dzisiaj obawami względem tego zaliczenia z moją panią promotor, że jeszcze na koniec studiów licencjackich z Nauk o Rodzinie będę miała poprawkę, a tym samym egzamin dyplomowy zostanie przeniesiony na wrzesień (w planach było obronienie się już w lipcu). Wiecie, że całe studia przeszłam bezboleśnie i nagle na koniec taka wywrotka. Oczywiście usłyszałam, że nawet mam tak nie myśleć, że znając mnie to na pewno zdam, a nawet gdyby coś poszło nie tak, to mam walczyć o poprawę w sesji i mieć przynajmniej obronę z głowy. Mam sobie jeszcze wymyśleć 3 pytania z materiału przerobionego na studiach, które zostaną mi zadane na egzaminie dyplomowym. To dla mnie nowość, bo dotąd przy obronie napisanej pracy dostawałam pytania na temat jej treści. Muszę więc porządnie pomyśleć z jakiego obszaru wiedzy chcę odpowiadać. Wracając do zaliczenia, to wiadomo, że same marzenie nie wystarczy, że trzeba im pomóc się spełnić i usiąść do ostatnich powtórek. Bo oczywiście już wcześniej przysiadłam do tych notatek. W domu, w drodze do i z Kato, a nawet w szpitalu, czekając aż Ksiądz niosący światło wróci z badań, albo wyjdzie na przepustkę. Każdy moment wydawał się ku temu dobry. Czy taktyka okaże się skuteczna? Okaże się jutro.