1624. A przecież już "Lady Pank" śpiewał, aby zostawić Titanica

Ktoś, kto zna moje zamiłowanie do "Titanica" zapytał mnie kiedyś*, czy nie chciałabym zobaczyć na żywo legendarny wrak, bez momentu zawahania odpowiadałam, że nie, nie potrzebuję takich wrażeń. Co prawda kiedyś, jeszcze w podstawówce "szukałam" sposobów na wydobycie zatopionego transatlantyku**, ale nigdy nie marzyłam o tym, aby udać się w głąb oceanu i go zobaczyć. Może tak podziałała na mnie jedna ze scen z słynnego filmu o "Titanicu" z 1997 roku, w którym poszukiwać skarbów Brock mówi, co się z nimi stanie, kiedy pękną szyby batyskafu, którym schodzili w podwodne głębiny. W każdym razie zupełnie wystarczały mi zdjęcia wraku oraz filmy nakręcone przez specjalistyczne ekipy, a następnie puszczane w telewizji, bądź zamieszczane na youtube.

Są jednak ludzie, którym to nie wystarcza i chcą na żywo zobaczyć zatopiony statek. I nie są to naukowcy, których takie ekspedycje były by uzasadnione (gdzieś czytałam, że wrak "Titanika" służy do ciągłego badania wpływu wody morskiej na długotrwałą korozję różnych materiałów, a to znów posłużyłoby sposobowi ich implementacji w fazie użytkowania). To bogacze, których kolejną zachcianką jest zobaczenie transatlantyku, a raczej tego, co z niego zostało. Czasu mają niewiele, bo wkrótce z "Titanica" nic nie zostanie. A na pewno nic godnego uwagi dla amatora. Powstała nawet firma (podejrzewam, że niejedna), która zawodowo zajmuje się titanicoturystyką***. Co ciekawe, chętnych na tego typu atrakcje raczej nie brakuje. Ale kto bogatemu zabroni.

W ostatnim czasie media obiegła wiadomość, najpierw o zaginięciu, a następnie implozji łodzi podwodnej o nazwie, nomen omen, "Titan". Na jej pokładzie znajdowało się pięć osób: Stockton Rush ****, Hamish Harding*****, Paul-Henri Nargeolet ******, Shahzada Dawood ******* oraz jego syn Sulman Dawood********.

Ofiary tragicznego rejsu (źródło zdjęcia)

Prawdę powiedziawszy, to fakt zaginięcia łodzi umknął mi w gonitwie codzienności. A może nie był tak nagłośniony? W każdym razie pierwszy raz zetknęłam się z tą informacją we wtorek, albo w środę (kontakt z łodzią urwał się w niedzielę, niedługo po opuszczeniu jej w głąb oceanu. Mówiono wtedy o "wyścigu z czasem" (tlenu miało im starczyć jedynie do czwartkowego południa czasu polskiego), ale były i optymistyczne wieści mówiące, że sonary odbierały odgłosy przypominające uderzenia w blachę. W czwartek w miarę możliwości śledziłam relację na żywo, przekazywaną przez portal onet. Oczywiście poszłam na uczelnię i do pracy, jednak na długiej przerwie udałam się do słynnego fast foodu na M., aby skorzystać z tamtejszego wi-fi i zobaczyć jak przebiega akcja.
Powoli zbliżała się godzina "0", kiedy miał skończyć się tlen, po batyskafie nie było ani śladu. Z jednej strony sytuacja była napięta, z drugiej naukowcy mieli nadzieję, że na pokładzie zastosowano wszelkie środki i sposoby, aby zaoszczędzić tlen, a tym samym wydłużyć czas jego pobierania. Relację śledziłam tak długo, jak tylko mogłam, czyli do końca przerwy między zajęciami. Następnie na jakiś czas przestałam być na bieżąco z tym, co działo się na oceanie.
Powróciłam do tego dopiero po powrocie do domu, czyli ok. 19. Pojawiła się wtedy informacja, że znaleziono na dnie oceanu pole pełne szczątków, które mogły należeć do poszukiwanej łodzi podwodnej. Jednak nie było to jeszcze nic pewnego. Dopiero kiedy rozpoznano części batyskafu było jasne, że uległ on zniszczeniu, a wszyscy jego pasażerowie nie żyją (ogłoszono to oficjalnie o 20:55). Szybko też ustalono, że statek uległ zjawisku implozji, czyli nagłemu zapadnięciu się materii i zamkniętym obszarze pod wpływem panującego w nim podciśnienia. Obrazowo przedstawia to poniższy filmik.

Czyli w zasadzie pasażerowie "Titana" zginęli w ułamku sekundy, najprawdopodobniej nie zdając sobie z tego sprawy. Może to i lepiej, niż gdyby mieli umierać świadomie z powodu braku tlenu. Chociaż pewnie ile ludzi, tyle opinii na ten temat.
Ciekawostką jest, że żona Stocktona Rusha, Wendy Rush, to praprawnuczką Isidora i Idy Strausów, jednych z najbogatszych pasażerów "Titanica", którzy stracili życie 15 kwietnia 1912 roku. Można więc powiedzieć, że historia zatoczyła koło. A może po prostu duchy "Titanica" nie wytrzymały tego, że ktoś chce zakłócić ich odwieczny spokój i postanowiły zapobiec tej akcji. Bo przecież...

* Wydaje mi się, że takich pytań było więcej

** Śmiejcie się i pukajcie w głowę, jednak tak sobie myślę, że najbliżej "powodzenia" był pomysł z napełnieniem go... piłeczkami od ping-ponga. Oczywiście był on z góry spisany na niepowodzenie z różnych względów, jednak jeżeli spojrzeć na niego od strony naukowej, to nie był on taki zły.
*** To moja autorska nazwa
**** pilot łodzi podwodnej, założyciel i dyrektor generalny OceanGate, firmy do której należała łódź
***** brytyjski przedsiębiorca lotniczy, założyciel filmy Action Aviation kupującej i sprzedającej samoloty, pasażer piątego lotu Jeffa Bezosa w kosmos
****** emerytowany dowódca francuskiej marynarki wojennej i dyrektor ds. badań podwodnych w firmie medialnej i wystawienniczej - RMS Titanic, której spółka zależna ma wyłączność w opiece nad wrakiem,
******* brytyjsko - pakistański biznesmen, wiceprzewodniczący zarządu konglomeratu Engro, kierował rodzinną fundacją Dawood Foundation i był powiernikiem organizacji badawczej poszukującej życia pozaziemskiego,
******** 19-latek, absolwent ACS International School Cobham w Londynie. Lubił science fiction, układać kostkę Rubika i grać w siatkówkę. Nie chciał brać udziału w wyprawie, zrobił to dla ojca