1713. I Ty możesz pomóc Hani

Nie wiem, czy o Hani przeczytałam na którymś z Waszych blogów, czy też na facebooku. Nie jest to ważne. Ważne jest, że mała dziewczynka potrzebuje pomocy. Nie zmuszam Was o wpłaty, ale jeżeli chociaż jedna osoba wpłaci na Hanię 1 złotych, albo nagłośni tą sprawę, to będę uważać to za sukces. Jak wiecie, sama dla siebie rzadko o coś proszę, ale dla kogoś, zwłaszcza tych najbardziej bezbronnych, nie mam oporów. Chociaż nie, tutaj też mam czasami opory - szczególnie wtedy, gdy organizatorzy zbiórek są zbyt nachalni (komentarze typu "wpłaciłaś tylko kilka złotych, co tak mało), mają gdzieś ofiarodawców, albo widzę, że cel zbiórki jest absurdalny. O tym ostatnim mogłabym doktorat napisać, ale czy ktoś wyciągnąłby z tego lekcje? Wątpliwe.
Mimo wszystko postanowiłam napisać Wam o Hani.

Walka dziewczynki o zdrowie i lepsze życie zaczęła się chwilę po jej przyjściu na świat. Nie o takim życiu dla niej marzyli rodzice, ich plany zostały jednak szybko zweryfikowane. Opóźnienie rozwoju psychoruchowego, encefalopia, padaczka. Ciężar kolejnych diagnoz spadał na nich, przygniatając coraz bardziej.
Kiedy dziewczynka skończyła miesiąc, nie chciała jeść i spać. Chwilę później trafiła do szpitala, gdzie przyszło jej się zmierzyć z infekcjami. Tak zaczęła się trudna droga jej i rodziców - wędrówki od lekarza do lekarza, systematyczne rehabilitacje i strach co dalej.
Celem i pragnieniem rodziców Hani jest umożliwienie dziewczynce samodzielnego i szczęśliwego życia. Chcą skupić się na afazji mowy - zintensyfikować zajęcia logopedyczne, swobodna komunikacja z innymi, a zwłaszcza z rówieśnikami, to podstawa do dalszego rozwoju Hani. Rodzice, siostra Zosi i rodzina, która często z nią przebywa, rozumie co mówi, jednak większość obcych już nie bardzo. Hania mówi niewyraźnie, nie wymawia niektórych liter i sylab, nie buduje w swobodny sposób zdań złożonych. Terapia będzie bardzo przydatna. 

O sposobie pomocy Zosi możecie poczytać tutaj -> https://www.siepomaga.pl/hania-urbanczyk

A ja biegnę szykować się na uroczyste wręczenie listów gratulacyjnych (bo dyplomy ukończenia studiów większość z nas już odebrała) absolwentom WTL-u. Kolejne studia ukończone, a pierwszy raz będę brała udział w takiej uroczystości, na równi z innymi absolwentami.

1712. Pleśniakowy debiut

Tuż przed wyjazdem na ostatni wolontariat coś mnie tchnęło i postanowiłam upiec ciasto. O! Nie pytajcie dlaczego, czasami tak mam, że w ostatniej chwili wpadnę na jakiś szalony pomysł i będę dążyć do jego realizacji. A tak naprawdę to pomyślałam sobie, że będzie innym miło, kiedy w biurze zawodów będzie na innych wolontariuszy czekać coś słodkiego do kawy. Bo upieczenie czegoś dla ponad 500 biegaczy znalazło się poza moimi możliwościami i finansowymi, i czasowymi. Zresztą o to zadbały panie z lokalnych Kół Gospodyń Wiejskich.

Może to i było trochę lekkomyślne, ale zaryzykowałam i pierwszy raz postawiłam na zrobienie pleśniaka. Wyszukałam dosyć przystępny przepis, dokupiłam potrzebne składniki. Nie jestem mistrzem wypieków, moja przygoda z nimi zaczęła się dopiero w tym roku, kiedy zakupiłam (wreszcie!) nową kuchnię. Ale lubię to robić, chociaż w moim przypadku jest to dosyć czasochłonne zajęcie, na które nie raz muszę poświęcić pół dnia czy też nocy. Sukcesywnie bowiem obalam wszelkie szacunki czasowe podawane przy przepisach. Ja się tym jednak nie przejmuję wychodząc z założenia, że jeżeli coś sprawia mi radość, to warto poświęcić na to swój czas.

Tym razem pieczenie zajęło mi, bagatela, sześć godzin (z zakładanych 2). Ciasto udało mi się zrobić jeszcze przed wyjściem do pracy. Na szczęście jestem już po praktykach. Nawet nie było dla mnie zbyt skomplikowane, a najwięcej zachodu zajął mi proces oddzielenia żółtek od białek. Żółtka miały być do ciasta, białka na bezę. Jak pewnie wiedzą mistrzowie kuchni, trudno ubić bezę, kiedy w białku pływa żółtko. Tymczasem już oddzielałam ostatnie jajko, kiedy skorupka strzeliła mi w dłoni. Taki efekt uboczny efektów ubocznych dziecięcego porażenia mózgowego. W efekcie całe jajko wpadło mi do przygotowanych wcześniej jajek. Po krótkim wrrr... (kto by się nie zdenerwował?) na nowo wytłukłam 5 jajek, uzyskując z nich białko. Minusem była też mała ilość ciasta z podanych składników (a jeszcze całe ciasto trzeba było podzielić na trzy części), ale jak na pierwszy raz wyszło całkiem nie najgorzej.

Jedna z warstw ciasta - starte ciasto czekoladowe, pod nim prześwituje dżem ze swojskich porzeczek

Masa na bezę

Efekt końcowy

Ciasto wylądowało w lodówce, ja ogarnęłam kuchnię. Wiem, że są osoby, które kochają piec, ale nie znoszą sprzątać po tym miejsca swojej pracy. Ja lubię i jedno i drugie, przyznam Wam się jednak, że jak jestem mega zmęczona, to np. zmywam tylko to, co muszę, a resztę zostawiam sobie na drugi dzień. Kiedyś spać też trzeba.

Moim największym problemem logistycznym było dowiezienie ciasta w wersji nadającej się do jedzenia i w miarę estetycznym wyglądzie. To dopiero było wyzwanie, zwłaszcza że do Bielska - Białej jechałam pociągiem. Samochodem byłoby znacznie prościej. Jednak i z tym sobie poradziłam. Chociaż już wiem, że muszę rozejrzeć się za dwoma rzeczami, które ułatwią mi pracę w kuchni - separatorem do jajek, który oddziela białka od żółtek, oraz pojemnikiem do przewożenia ciast. W zeszłym roku coś takiego pożyczyła mi sąsiadka i bardzo mi się to podobało. Sam pleśniak zniknął jak kamfora jeszcze pierwszego dnia, a wszyscy chwalili jego smak. Trochę byłam tym zawstydzona, ale oczywiście cieszyłam się, że innym on smakował. To najlepsza recenzja mojego wypieku.

Nie mam zbyt dużej okazji do popisania się kulinarnymi "zdolnościami". Piekę, nie tylko wtedy, kiedy mam na to czas, ale przede wszystkim, kiedy mam dla kogo. Bo przyznam się szczerze, że dla siebie samej mi się nie opłaca. Raz, że przy mojej alergii muszę uważać na to, co jem, dwa, jeżeli będę pochłaniać ciasta blaszkami, to nie ukrywajmy - utyję, a to naprawdę nie będzie dla mnie dobra opcja, trzy - tak jak wcześniej pisałam pieczenie zajmuje mi o wiele więcej czasu, niż zakłada norma autorska. A tego czasu znowu nie mam tak wiele na co dzień. Jednak piec lubię i robię to, kiedy tylko mam okazję. I mam nadzieję, że nie ziści się proroctwo mojej siostry - "do pierwszego zbiorowego zatrucia".

1711. "Ognisty medalion" książka, którą się dobrze czyta

Dwie notatki temu przedstawiłam Wam książkę, która kilka lat temu wyzwoliła we mnie mega emocje podczas czytania, a do której powróciłam całkiem niedawno w celu odświeżenia sobie jej treści. Chodzi mi o rewelacyjną, w moim subiektywnym odczuciu, "Szmaragdową tablicę", która z jednej strony wzruszała mnie do łez, a z drugiej wraz z rozwijaniem się akcji, coraz bardziej byłam ciekawa, co też przydarzy się bohaterom na następnej stronie. Oczywiście tak było za pierwszym razem, bo za kolejnym już pamiętałam nieco treść książki. Niespodzianek wielkich nie było, ale czytało się równie dobrze, jak te 9 lat temu.
Ostatnio na polskim rynku literackim pojawiła się kolejna książka Carli Moreno zatytułowana "Ognisty medalion". Jest to kontynuacja "Szmaragdowej tablicy", w której nie tylko występuje większość postaci, w tym sympatyczna pracownica hiszpańskiego muzeum - Ana, jej były chłopak, Konrad, czy też bliscy przyjaciele - Teo i Alain, ale też sam obraz "Astrolog" (o co chodzi dowiecie się w >>tym<< wpisie). Trochę polowałam na tą książkę w bibliotece, ale w końcu się udało. Okazała się ona ciekawym umilaczem czasu mojej podróży pociągiem na i z wolontariatu podczas Festiwalu Maratonu Trzech Jezior.

Tytuł: "Ognisty medalion"
Autor: Carla Montero
Wydawnictwo: Rebis
Poznań 2023
Ilość stron: 544

W "Szmaragdowej tablicy" jej autorka, Carla Montero, zostawia czytelnika z rozwiązaną zagadką nie tylko mającego niezwykłe właściwości obrazu "Astrolog", ale i odkryciem kart dotyczących relacji z innymi osobami Any i jej znajomych. Jedne były bardziej szokujące, inne mniej. Nic jednak nie zapowiadało kontynuacji tej historii. Dlatego mile zaskoczyła mnie wiadomość, że na polskim rynku wydawniczym pojawił się "Ognisty medalion" opowiadający o dalszych losach głównej bohaterki i przeszłości jej rodziny.
Tradycyjnie już na początku autorka nakreśla rys historyczny niezwykłego przedmiotu. W tym celu cofa się do schyłku XV wieku, kiedy pod osłoną nocy Wawrzyniec Medyceusz karze grabarzom otworzyć jedną z trumien. Znajdują się w niej zwłoki niejakiego Cyriaka z Ankony. Zgodnie z przewidywaniami Florentczyka przy szyi trupa znajdował się medalion ze smokiem. Znając niezwykłe właściwości przedmiotu postanawia go sobie przywłaszczyć. Mija kilka wieków, kończy się pierwsza wojna światowa. Jednak zanim to się stanie w willi w Jekaterynburgu zostaje zamordowana rodzina carska. Wśród kosztowności bolszewicy znajdują niepozorny medalion. Kilka lat później medalionem zaczyna interesować się intelektualista Walther Hanke, nie do końca jednak wie, gdzie go szukać.
Część powieści toczy się u schyłku II wojny światowej. Jest przełom kwietnia i maja 1945 roku. Hitler popełnia samobójstwo, ale zawierucha w dalszym ciągu trwa. Gdzieś w ruinach chowają się naukowiec Eric z kilkuletnim synem Sebą, Żydówka Ilsa, Hiszpan Ramiro oraz Rosjanka Katia. Ta ostatnia tak właściwie też jest Hiszpanką, która po śmierci rodziców została adoptowana przez rosyjskiego krewnego, Fiodora. Kilka lat później Fiodor zginął z rąk Petera Hanke, szukającego magicznego medalionu, a ona została przygarnięta przez rodzinę jej przyjaciółki, Julii. Dziewczyny walczyły w wojsku, podobnie jak Ramiro. Pewnego razu Katia trafia do kryjówki Erica, Ramiro, Ilsy i małego Seby. Kobieta zakochuje się w Ericu, zresztą ze wzajemnością. Kiedy mężczyzna zostaje zabrany, nie bacząc na wszystko postanawia mu pomóc. W tym czasie Ilsa i Ramiro, również zakochani w sobie, uciekają z Sebą z miasta. Dodatkowo Peter Hanke nie poprzestaje szukać Katii i medalionu. Poszukiwania przynoszą tragiczny finał.
Równoległa część powieści toczy się w czasach współczesnych. Do Any dzwoni Martin Loshe, którego poznała przy poszukiwaniach "Astrologa". Mówi jej o "Ognistym medalionie" mającym równie magiczne właściwości, jak malarskie dzieło. Tymczasem kolega Any z pracy, Alain, oświadcza jej się. Kobieta, chcąc przemyśleć sobie w spokoju tą propozycję, wyrusza z Martinem na poszukiwanie owego przedmiotu. Nie wiedzą jednak, że ktoś jeszcze jest nim zainteresowany i zrobi wszystko, aby go zdobyć. Dosłownie wszystko. Ana jeszcze raz przekonuje się, że największy przyjaciel może z czasem stać się wrogiem, a także odkrywa kolejne losy swoich przodków.
Książka, jak właściwie każda autorstwa Carli Montero, poruszyła moje najczulsze struny. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że tych 544 stron przeczytałam jednym tchem, a jednocześnie naprawdę dobrze mi się ją czytało. Uśmiechałam się do zabawnych sytuacji, czułam obawę, kiedy działo się coś niedobrego w życiu bohaterów. Pomimo przeskoków czasowych, nie pogubiłam się w jej akcji. Bohaterowie tradycyjnie już zostali nakreśleni w bardzo ciekawy sposób, a ich losy oryginalnie się ze sobą przeplatają. Może początek mógłby szybciej przenieść czytelnika w przeszłość, ale to tylko moja mała dygresja.

1710. Wolontariat to po prostu dawanie siebie drugiemu człowiekowi

Są takie wydarzenia w ciągu roku, cykliczne wydarzenia, na które czekamy z niecierpliwością. Jednym z nich jest dla mnie wrześniowy Maraton Trzech Jezior, odbywający się w przepięknej scenerii Beskidu Małego. Z wydarzeniem jestem związana od pierwszej jego edycji, ba, w poprzednich dwóch sama brałam udział w jednym z biegów (na Czupel będący jednym z okolicznych szczytów). W tym roku zrezygnowałam z tej części imprezy, ale nie z wolontariatu na niej. Może i mało skromnie to zabrzmi, ale po prostu czuję się jej maluteńką cząsteczką, atomikiem, a i sami organizatorzy za każdym razem serdecznie zapraszają mnie do pomocy w organizacji. No cóż, nie mogłam być na Górskim Biegu Frassatiego (traf chciał, że w tym samym dniu mieliśmy w Częstochowie krajowe posłannictwo na Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie, a ja na razie nie opanowałam bilokacji), ale na M3J, (jak w skrócie nazywamy imprezę), nie mogłam ich zawieść. Bo ekipa organizacyjna jest ta sama.

W tym roku festiwal odbył się ciut wcześniej niż dotychczas. Zazwyczaj był to ostatni weekend września, co nawet potrafiło się nałożyć na moje urodziny. W zasadzie kolidacja ta wychodziła mi na plus - zazwyczaj wszyscy śpiewali mi wtedy "Sto lat", co było miłe, a zarazem - wzruszające. Ten weekend niejako też miał być "urodzinowy". Umyślałam sobie, że taki weekendowy wypad w góry może być ciekawym prezentem urodzinowym dla Księdza Niosącego Światło. Już nawet wszystko było uzgodnione z organizatorami (chodziło głównie o nocleg w zamian za siedzenie na Górze Żar), no ale nie wyszło. Było mi przykro, na niektóre sytuacje nie mamy jednak większego wpływu. Ale ja miałam się "dobrze bawić", cokolwiek miałam rozumieć pod tym pojęciem. 

No więc próbowałam "dobrze się bawić" na tyle, na ile potrafiłam. Zresztą wyborowe towarzystwo sprawiło, że uśmiech bardzo często pojawiał się na mojej twarzy. A on był ważny, zwłaszcza kiedy witało się na mecie finiszujących maratończyków (ze wszelkimi możliwymi przedrostkami). Podobnie jak w poprzednich edycjach, także i teraz zostałam przydzielona na strefę mety, zarówno w Porąbce (w sobotę), jak i w Międzybrodziu Bialskim. Organizatorzy i koordynatorzy wolontariatu przez te wszystkie edycje Górskiego Biegu Frassatiego i Maratonu Trzech Jezior doskonale poznali moje możliwości i wiedzą, jakie zadania mogą mi powierzyć, a z którymi mogę mieć kłopot w wykonaniu. Najbardziej ucieszyłam się z tego, że dane mi było zawiesić medal na szyi dobrze znanym mi osobom: mamie chłopca trenującego pływanie w tym samym klubie sportowym, co ja, a także dwóm kobietom, które znam z innych imprez biegowych.

Tak było na mecie w Porąbce:

A tak w niedziele na mecie w Międzybrodziu Bialskim:

Oprócz tego trochę pomogłam w piątek w biurze zawodów podczas wydawania pakietów dla wolontariuszy oraz zawodników. Na kolację też trzeba było jakoś zapracować, choćby w tak prozaiczny sposób. W tym roku dostaliśmy nowe koszulki z trochę innym nadrukiem, niż ostatnio (chociaż logo festiwalu pozostało to samo). Zostały one wykonane z intensywnie żółtego materiału, dzięki czemu skutecznie wyróżnialiśmy się w tłumie ludzi. Ja dodatkowo wzięłam koszulkę z pierwszej edycji, dzięki czemu miałam się w co przebrać w niedzielę. Awaryjnie wzięłam też moją koszulkę z tegorocznych Światowych Dni Młodzieży, która kolorystycznie również wpasowałaby się w ten festiwal.

Że też Tomcio-Fotograf musiał mnie uchwycić w chwili, kiedy nic nie robię, tylko sobie siedzę na recepcji...

A tutaj już po odebraniu przysługującej każdemu wolontariuszowi racji żywieniowej - tego dnia była to miska makaronu z sosem grzybowym.

Tymi, którzy tworzą zespół organizacyjny całej imprezy są niewątpliwie wolontariusze, czyli wszyscy ci, którzy poświęcili swój czas i weekend na to, aby wszystko było zapięte na przysłowiowy ostatni guzik. Niektórzy z nich pracowali nad organizacją Festiwalu od miesięcy, inni byli zaangażowani do pomocy jedynie na te trzy dni, podczas których się odbywał. Większość z nich była z okolicy, ale znaleźli się wśród nas i przyjezdni z dalszych miejscowości, w tym ja. Dla tych drugich zapewniony był nocleg. Co ciekawe, wielu z nas nie tylko jest związanych z festiwalem od pozostałych edycji, ale też pomagamy w innym lokalnym biegu, dzięki czemu jeszcze lepiej się znamy. Myślę że każdy z nas po trochu z niecierpliwością, po trochu z radością czeka na kolejne okazje do spotkania, rozmów, wymienienie się doświadczeniami. Miło mi się zrobiło, kiedy w niedzielę na Mszy świętej w tamtejszym kościele kilkoro innych wolontariuszy tak po prostu uśmiechnęło się w moim kierunku. A także kiedy dzień wcześniej podczas powrotu z Porąbki odbyłam bardzo sympatyczną rozmowę z jednym z festiwalowych fotografów. W Porąbce, drugiego dnia festiwalu, wszyscy obecni na mecie wolontariusze zostali wywołani na scenę, na której zostaliśmy uwiecznieni na wspólnym zdjęciu.

A tutaj już bardziej spontaniczne i kameralne zdjęcie z innymi wolontariuszami na mecie w Międzybrodziu Bialskim. Jak widać, pomimo pracowitego dnia humory nam dopisywały. Za obiektywem tradycyjnie stał nasz cudowny Arek, mistrz fotografii sportowej i nie tylko.

Festiwal Trzech Jezior był dla mnie również okazją do spotkania z Bacą. Tak się złożyło, że nasza znajomość zaczęła się właśnie na pierwszej jego edycji w 2021 roku. Połączył nas... wspólny bieg na Czupel. Tzn. Baca najpierw pobiegł swój bieg, a potem zbiegł z góry szukając mnie po drodze i towarzyszył mi w moim pokonywaniu pozostałej części dystansu. A więc można powiedzieć, że pobiegł 1,5 trasy. Jeszcze na mecie wyraził swoje oburzenie. Powodem było to... że nie powiedziałam mu o przypadających tego dnia urodzinach (na mecie wtajemniczony organizator zaintonował "Sto lat"). Potem Baca wykombinował fundusze na zakup mi butów do biegania po górach, a także wkręcił w wolontariat przy Biegach Zbója. Teraz też chciał ze mną biec, ale skoro ja zrezygnowałam, to i on też. To taki człowiek-ADHD, którego wszędzie pełno, a zarazem trudno jest go nie lubić.

Widział, że tym razem coś mnie gryzie, nawet domyślał się co. Akurat pomagał mi ogarnąć nocleg dla księdza, a potem to wszystko odkręcać. Może dlatego tego ostatniego dnia wziął mnie na spacer w kierunku Czupla, po tym, jak biegacze wystartowali w ostatnim, 17-kilometrowym biegu? Może dlatego pozwolił mi się wygadać po drodze, co było dosyć trudne, bo raczej w kwestiach związanych z emocjami jestem introwertykiem. W ogóle myślę, że bliżej mi do introwertyka niż do ekstrawertyka, zwłaszcza w kontaktach międzyludzkich. Zdecydowanie wolę słuchać, niż mówić (wiem, że z mojego bloga może wynikać coś innego). Ale teraz, teraz musiałam się przed kimś wygadać. A Baca cierpliwie słuchał. I chyba takiej postawy najbardziej mi było na tamtą chwilę potrzeba - nie dającej miliard rad (pewnie nawet nie wiadomo, co w takiej sytuacji radzić, bo tutaj nie ma jednego dobrego rozwiązania), ale cierpliwie słuchającej. Jakoś tak lepiej się poczułam po tym wszystkim. Po tym wszystkim zeszliśmy do mety. Aż od Arka usłyszeliśmy, że wyglądamy jak "stare, dobre małżeństwo".

Z Bacą

Trzecia edycja M3J przeszła do historii, a ja nie mogę doczekać się kolejnych i kolejnych, i jeszcze kolejnych. Spotkałam na niej wielu wspaniałych ludzi, z niektórymi zawiązałam głębsze znajomości. To są osoby, które zawsze mnie wspierają i wiem, że na większość z nich mogę liczyć na dobre i na złe. Kocham rozmawiać z innymi wolontariuszami, a zwłaszcza z tymi, którzy potrafią zarazić swoją życiową pasją i niebanalną osobowością. A nasz, piszę "nasz", ponieważ czuję, że jestem częścią tego małego sportowego świata, który stworzyliśmy zespół w większości się z takich składa. Szkoda, że następny Festiwal jest dopiero za rok, dla mnie mógłby trwać częściej. Ale na szczęście po drodze jest jeszcze wiele innych okazji do spotkania z niektórymi ludźmi z teamu. Najbliższa już 11 listopada na Górskim Biegu Niepodległości. Mam nadzieję, że warunki będą mniej stresujące niż teraz, a ja będę czerpać z pomocy więcej radości. Gorzej... gorzej jak okoliczności będą zupełnie odwrotne. Ale na to już nie mam raczej większego wpływu.

1709. "Szmaragdowa tablica" - powrót do przeczytanej już kiedyś powieści

Ostatnio wróciłam czytelniczo do pozycji, z którą zapoznałam się w wakacje 2014 roku, czyli z książką, która wyszła spod pióra hiszpańskiej pisarki - Carli Montero zatytułowaną "Szmaragdowa tablica". Zazwyczaj nie wracam do raz przeczytanych książek (dlatego wolę je wypożyczać z bibliotek niż kupować), ale tym razem ponowne przeczytanie powieści podyktowane było tym, że w tym roku na polskim rynku książkowym pojawiła się jej kontynuacja - "Ognisty medalion". Samą treść "Szmaragdowej tablicy" pamiętałam, książkę zdecydowanie zaliczam do tych, które zrobiły na mnie wrażenie i wbiły się w pamięć. Jednak czułam, że muszę do niej jeszcze raz powrócić, aby zrozumieć i na nowo odkryć niektóre opisane w niej zdarzenia. A że przy okazji zauważyłam, że te 9 lat temu nie podzieliłam się z Wami opinią na jej temat, czym prędzej postanowiłam to nadrobić.

Tytuł: "Szmaragdowa tablica"

Autor: Carla Monterto

Wydawnictwo: Rebis

Poznań 2023

Ilość stron: 672

Wyobraźcie sobie, że gdzieś na świecie istnieje obraz, całkowicie inny niż wszystkie inne razem wzięte. Obraz posiadający nie tylko niezwykłą historię, ale i właściwości magiczne. Co byście zrobili, żeby go znaleźć i mieć na własność? Jaka byłaby Wasza reakcja na poznanie skrywanej przez niego tajemnicy? Podobne dylematy przeżywa Ana, główna bohaterka powieści "Szmaragdowa tablica".

Akcja książki przebiega dwu, a nawet trzytorowo. Rozpoczyna się ona 9 kwietnia 1492 roku we Florencji. W jednym z tamtejszych mieszkań umiera utytułowany artysta - Wawrzyniec Medyceusz. Wkrótce wiadomość ta dociera do utalentowanego młodzieńca imieniem Giorgio, posiadacza tajemniczego zwoju, który datowany był jeszcze na czasy sprzed naszej ery. Zapisano na nim legendę dotyczącą "Szmaragdowej tablicy". Ktoś usłyszał o sekrecie i myśląc, że Medyceusz w dalszym ciągu posiada dokument, pozbawił go życia. Tymczasem Giorgio stwarza niecodzienny obraz, "Astrologa", który zabiera ze sobą, wyjeżdżając z miasta. Chłopak postanawia też, że dzieło to będzie przechodziło w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie i nikt inny nie wejdzie w jego posiadanie.

Drugi tor akcji toczy się pięć wieków później, w okresie II wojny światowej. Pewnego dnia w ręce Adolfa Hitlera wpada dokument historyczny mówiący o tajemniczym obrazie, właśnie "Astrologu". Fuhrer, przekonany, że posiadacz obrazu przejmie władzę nad światem, postanawia go zdobyć za wszelką cenę. Do wykonania tego zadania jednego ze swoich podwładnych - Georga von Bergheima. Niezwykle inteligentny major szybko wpadł na trop Żydówki Sarah Bauer, która uciekając z domu przed represjami, wzięła również cenne dzieło sztuki. Georg znał jednak tą dziewczynę od dziecka i za nic na świecie nie dałby jej skrzywdzić. Tymczasem Sarah zaciąga się do Ruchu Oporu. Podczas jednej z ważniejszych akcji zauważa pod paryskim gmachem gestapo Georga. Dziewczynie udaje się go uratować przed śmiercią. Wkrótce jej znajomy, Jakub, zostaje aresztowany. Próbująca go uratować Sarah również wpada w zasadzkę. Z nieciekawego położenia wyciąga ją Georg. Po tej akcji Sarah i Georg zostają kochankami. Dziewczyna jednak nie zdradza mu miejsca ukrycia obrazu. Aby ochronić ukochaną, Georg postanawia zrobić jego kopię. Wkrótce kochankowie wyjeżdżają z okupowanej Francji na Zachód. Doprowadza to do tragedii ze strony zazdrosnego Jakoba oraz babki Sarah.

Trzeci tor akcji toczy się w Paryżu, w latach współczesnych. Ana jest pracownicą muzeum Prado. Jej ukochany, Konrad, to niemiecki kolekcjoner sztuki. Pewnego dnia dostają tajemniczy list od żony niemieckiego żołnierza, Georga van Bergheima. Z jego treści wynika, że ma odnaleźć legendarny obraz "Astrolog" namalowany przez renesansowego malarza, Giorgionego. Ana rzuca wszystko i rusza w świat, aby dotrzeć do jak największej ilości informacji o wspomnianym w liście dziele sztuki. Wspierają ją w tym homoseksualista Teo oraz kolega z pracy, Alain. Powoli odkrywają nie tylko kolejne części układanki, ale i tajemnice dotyczące ich przeszłości. Alain poznaje swoją babcię, a Ana odkrywa prawdziwą twarz Konrada.

Kiedy pierwszy raz usłyszałam o tej książce, skrzywiłam usta. Nie mogłam uwierzyć, że ktoś w naszych czasach pisze o II wojnie światowej z perspektywy dzieł sztuki, a nie ludzi. A jednak. Być może dlatego jej akcja aż tak mnie wciągnęła. Aktorka zastosowała sprytny trick polegający na przenoszenia wydarzeń z czasów współczesnych do tych dziejących się podczas okupacji i na odwrót. Jednak to przejście jest na tyle płynne, że nie przeszkadza w zrozumieniu całej akcji. Mimo swoich rozmiarów książka ani nie nudzi, ani się nie ciągnie w nieskończoność. Wielowątkowość akcji sprawiło, że czytanie tego opasłego tomiska było prawdziwą przyjemnością. Podobała mi się też nieprzewidywalność zwrotu akcji. Chociaż zakończenia wielu wątków można się było domyśleć, to jednak większości z nich z całą pewnością bym nie odgadła. Bardzo przemówiła do mnie postać Żydówki Sarah. Zresztą postacie wykreowane przez Carlę Montero mają niezwykle bogatą osobowość i charakter. Nie sposób się z nimi nudzić. Bardzo chciałabym spotkać tego typu ludzi w swoim realnym życiu, na pewno wiele by do niego wniosły.

"Szmaragdową tablicę" Carli Montero powinno się według mnie włączyć do kanonu książek, które każdy powinien przeczytać bez względu na pochodzenie, wyznawaną religię, czy też wartości. Pozycja niesie bowiem za sobą wiele uniwersalnych przesłań, od kontekstu historycznego zaczynając, aż po religijny i moralny kończąc. Jest też mieszaniną wielu gatunków literackich, takich jak powieść historyczna, thriller, czy też romans. Zapewniam, że nawet najbardziej wybredny czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie.