1712. Pleśniakowy debiut

Tuż przed wyjazdem na ostatni wolontariat coś mnie tchnęło i postanowiłam upiec ciasto. O! Nie pytajcie dlaczego, czasami tak mam, że w ostatniej chwili wpadnę na jakiś szalony pomysł i będę dążyć do jego realizacji. A tak naprawdę to pomyślałam sobie, że będzie innym miło, kiedy w biurze zawodów będzie na innych wolontariuszy czekać coś słodkiego do kawy. Bo upieczenie czegoś dla ponad 500 biegaczy znalazło się poza moimi możliwościami i finansowymi, i czasowymi. Zresztą o to zadbały panie z lokalnych Kół Gospodyń Wiejskich.

Może to i było trochę lekkomyślne, ale zaryzykowałam i pierwszy raz postawiłam na zrobienie pleśniaka. Wyszukałam dosyć przystępny przepis, dokupiłam potrzebne składniki. Nie jestem mistrzem wypieków, moja przygoda z nimi zaczęła się dopiero w tym roku, kiedy zakupiłam (wreszcie!) nową kuchnię. Ale lubię to robić, chociaż w moim przypadku jest to dosyć czasochłonne zajęcie, na które nie raz muszę poświęcić pół dnia czy też nocy. Sukcesywnie bowiem obalam wszelkie szacunki czasowe podawane przy przepisach. Ja się tym jednak nie przejmuję wychodząc z założenia, że jeżeli coś sprawia mi radość, to warto poświęcić na to swój czas.

Tym razem pieczenie zajęło mi, bagatela, sześć godzin (z zakładanych 2). Ciasto udało mi się zrobić jeszcze przed wyjściem do pracy. Na szczęście jestem już po praktykach. Nawet nie było dla mnie zbyt skomplikowane, a najwięcej zachodu zajął mi proces oddzielenia żółtek od białek. Żółtka miały być do ciasta, białka na bezę. Jak pewnie wiedzą mistrzowie kuchni, trudno ubić bezę, kiedy w białku pływa żółtko. Tymczasem już oddzielałam ostatnie jajko, kiedy skorupka strzeliła mi w dłoni. Taki efekt uboczny efektów ubocznych dziecięcego porażenia mózgowego. W efekcie całe jajko wpadło mi do przygotowanych wcześniej jajek. Po krótkim wrrr... (kto by się nie zdenerwował?) na nowo wytłukłam 5 jajek, uzyskując z nich białko. Minusem była też mała ilość ciasta z podanych składników (a jeszcze całe ciasto trzeba było podzielić na trzy części), ale jak na pierwszy raz wyszło całkiem nie najgorzej.

Jedna z warstw ciasta - starte ciasto czekoladowe, pod nim prześwituje dżem ze swojskich porzeczek

Masa na bezę

Efekt końcowy

Ciasto wylądowało w lodówce, ja ogarnęłam kuchnię. Wiem, że są osoby, które kochają piec, ale nie znoszą sprzątać po tym miejsca swojej pracy. Ja lubię i jedno i drugie, przyznam Wam się jednak, że jak jestem mega zmęczona, to np. zmywam tylko to, co muszę, a resztę zostawiam sobie na drugi dzień. Kiedyś spać też trzeba.

Moim największym problemem logistycznym było dowiezienie ciasta w wersji nadającej się do jedzenia i w miarę estetycznym wyglądzie. To dopiero było wyzwanie, zwłaszcza że do Bielska - Białej jechałam pociągiem. Samochodem byłoby znacznie prościej. Jednak i z tym sobie poradziłam. Chociaż już wiem, że muszę rozejrzeć się za dwoma rzeczami, które ułatwią mi pracę w kuchni - separatorem do jajek, który oddziela białka od żółtek, oraz pojemnikiem do przewożenia ciast. W zeszłym roku coś takiego pożyczyła mi sąsiadka i bardzo mi się to podobało. Sam pleśniak zniknął jak kamfora jeszcze pierwszego dnia, a wszyscy chwalili jego smak. Trochę byłam tym zawstydzona, ale oczywiście cieszyłam się, że innym on smakował. To najlepsza recenzja mojego wypieku.

Nie mam zbyt dużej okazji do popisania się kulinarnymi "zdolnościami". Piekę, nie tylko wtedy, kiedy mam na to czas, ale przede wszystkim, kiedy mam dla kogo. Bo przyznam się szczerze, że dla siebie samej mi się nie opłaca. Raz, że przy mojej alergii muszę uważać na to, co jem, dwa, jeżeli będę pochłaniać ciasta blaszkami, to nie ukrywajmy - utyję, a to naprawdę nie będzie dla mnie dobra opcja, trzy - tak jak wcześniej pisałam pieczenie zajmuje mi o wiele więcej czasu, niż zakłada norma autorska. A tego czasu znowu nie mam tak wiele na co dzień. Jednak piec lubię i robię to, kiedy tylko mam okazję. I mam nadzieję, że nie ziści się proroctwo mojej siostry - "do pierwszego zbiorowego zatrucia".