1992. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Londyn 2012

Chociaż kilka miast na kontynencie amerykańskim ma na koncie organizację Igrzysk Olimpijskich, nigdy nie odbyły się one w Nowym Jorku. Amerykański Komitet Olimpijski odrzucał kolejne propozycje miast - gospodarzy: Tampa, Los Angeles, Dallas, Cincinnati, Waszyngton czy też Houston. Oficjalnym kandydatem Stanów Zjednoczonych został więc Nowy Jork, który o miano organizatorów konkurował z Lipskiem, Madrytem, Paryżem, Rio de Janeiro, Moskwą, Hawanem, Stambułem i w końcu z Londynem.

Gospodarz został wybrany w czasie posiedzenia 6 lipca 2005 r. na 117 spotkaniu MKOl-u. Teoretycznie do tej roli najlepiej przygotowany był Paryż, a najgorzej - Moskwa. Ale to Londyn wygrał ten pojedynek z Moskwą o cztery punkty. Igrzyska XXX Letniej Olimpiady miały się zatem odbyć w stolicy byłego Imperium Brytyjskiego. Był to już trzeci raz, po 1908 i 1948 roku, kiedy w Londynie pojawili się sportowcy z całego świata, aby rywalizować w uprawianych przez siebie dyscyplinach sportowych.

XXX Letnie Igrzyska Olimpijskie zostały otwarte w piątek 27 lipca 2012 roku na zbudowanym specjalnie na nie Stadionie Olimpijskim. Otwarła je Królowa Elżbieta II, która na stadion dostała się... skacząc ze spadochronu. Kluczową rolę w zaproszeniu królowej do wzięcia udziału w wydarzeniu odegrał Sebastian Coe. Wcześniej brano pod uwagę zagranie roli Elżbiety II przez sobowtórkę, albo światowej klasy aktorki - Helen Mirren. Coe zdecydował się podpytać w tej sprawie księżniczkę Annę, ona zaś poradziła mu, aby zapytał samą królową. Coe przedstawił pomysł zastępcy prywatnego sekretarza królowej, a słysząc pozytywną odpowiedź, był pozytywnie zaskoczony.

Wydarzenie trwało cztery godziny, a jego treść do końca trzymana była w tajemnicy, pomimo udziału tysięcy wolontariuszy i dwóch publicznych prób. Widzowie mogli obejrzeć odcinek Jamesa Bonda z epizodyczną rolą królowej oraz występ Rowana Atkinsona i London Symphony Orchestra, którą dyrygował Simon Rattle. W ceremonii brała udział także J. K. Rowling, która przeczytała fragment "Piotrusia Pana". W wydarzenie zaangażowano też młodzież, co odzwierciedlało aspirację "inspirowania pokoleń", jaką organizatorzy obrali za motto organizacji ceremonii. Ogólnie w obsadzie znaleźli się zarówno profesjonalny wykonawcy, jak i wolontariuszy. Odpowiedzialny za widowisko Danny Boyle obiecał taką ceremonię, w którą wszyscy będą zaangażowani. Podczas niej można było zobaczyć to, co było brytyjskie, jednocześnie przedstawiając to, co świat myślał o Wielkiej Brytanii. Część scenerii tworzyła prawdziwa trawa i zieleń. Wykorzystano też żywe zwierzęta - 40 owiec, 12 koni, 3 krów, 2 kozy, 10 kurczaków, 10 kaczek, 9 gęsi i 3 owczarków.

Powieszony na stadionie dzwon olimpijski jest największym harmonicznie dostrojonym dzwonem na świecie o wadze 23 ton. Został odlany z mosiądzu. Wyryty na nim został fragment przemówienia Kalibana w "Burzy" (sztuka autorstwa Williama Szekspira): "Nie bój się; wyspa pełna jest rozgłosów".

W loży królewskiej siedzieli królowa Elżbieta II wraz z księciem Edynburga, Filipem, książę Walii Karol oraz inni członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej. Towarzyszyli im arcybiskup Canterbury Rowan Williams, premier David Cameron wraz z żoną Samanthą, byli premierzy John Major, Tony Blair i Gordon Brown oraz burmistrz Londynu Boris Johnson. Wśród przedstawicieli ruchu olimpijskiego znaleźli się prezydent MKOl, Jacques Rogge, Sebastian Coe i inni członkowie komitetu. Ceremonia była największym sportowym zgromadzeniem światowych liderów w historii. Uczestniczyło w niej trzech przywódców wielostronnych, ponad 95 szefów państw i rządów, przedstawiciele 5 organizacji i 120 krajów. Flaga olimpijska została wniesiona przez sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-Moon, dyrygent Daniel Berenboim, bokser Muhammad Ali, etiopski lekkoatleta Haile Gebrselassie oraz matka czarnoskórego nastolatka zamordowanego prawie 20 lat wcześniej w Londynie, Doreen Lawrence. Znicz olimpijski zapaliło siedmioro młodych brytyjskich sportowców: Callin Airlie, Jordan Duckitt, Desiree Henry, Katie Kirk, Cameron MacRichte, Aidan Reynolds oraz Adelle Tracey. Przysięgę olimpijską złożyli Sarah Stevenson (sportowcy), Mik Basi (sędziowie) i Eric Farrell (trenerzy).

Maskotkami Igrzysk Olimpijskich w Londynie zostały wybrane Wenrock i Mandeville, które zaprezentowano dwa lata wcześniej, 19 maja 2010 roku. Ich utwór "On a Rainbow" został skomponowany i nagrany przez Toma Fletchera z zespołu McFly oraz jego siostrę Carrie. Wenlock i Mandeville powstali z kropli stali pochodzącej z budowy Stadionu Olimpijskiego. Wenlock został nazwany na cześć wioski Much Wenlock w Shropshire, organizatora prekursora nowożytnych igrzysk olimpijskich w XIX wieku. Z kolei imię Mandeville pochodzi od nazwy szpitala Stoke Mandeville w Buckinghamshire. To tam narodziła się idea igrzysk paraolimpijskich. Jak można się domyśleć Wenrock promował Igrzyska Olimpijskie, a Mandeville - Paraolimpijskie.

W Igrzyskach Olimpijskich w Londynie wzięła udział najliczniejsza, jak dotychczas, reprezentacja osób homoseksualnych. Licząca 23 osoby reprezentacja LGBT pobiła wyniki z Aten (11 sportowców) i Pekinu (10 sportowców). Może to szokować, ale z drugiej stronie są oni dowodem na to, że w sporcie powinna liczyć się tylko i wyłącznie rywalizacja, a nie orientacja czy wyznawana religia*.

Zmagania zakończyły się 12 sierpnia. Ceremonia zakończenia rozpoczęła się o godz. 21 czasu lokalnego na Stadionie Olimpijskim w Londynie. Na jej potrzeby stadion przemieniono na ogromną flagę Wielkiej Brytanii. Występ był połączeniem teatru, akrobatyki, mody oraz kilku pokoleń muzycznych gwiazd. Rozpoczęło go odśpiewanie hymnu Wielkiej Brytanii "God save the Queen". Na scenie wystąpiły takie gwiazdy muzyki, jak Ray Davies, Fatboy Slim, Jessie J., George Michael, Queen, czy Eric Idle. The Spice Girls były niechętne do występu, ale ich menadżer zdołał je przekonać. Zarówno Królowa, jak i książę Filip nie wzięli udziału w ceremonii, rodzinę królewską reprezentował książę Harry i księżna Kate. Pod koniec, na scenie w kształcie strzałki, skierowanej w stronę Rio, pojawił się Boris Jahnson z flagą igrzysk. Po odśpiewaniu hymnu olimpijskiego została ona przekazana Jacquesowi Rogge, a on przekazał ją burmistrzowi Rio de Janeiro, Eduardowi Paes. Na płycie pojawił się Pele, który miał na sobie koszulkę ze swoim imieniem i numerem 10 na plecach, jak i trójwymiarowy model loga Rio. Całość zakończyło przemówienie Sebastiana Coe i Jacquesa Rogga, podziękowanie wolontariuszom za pracę oraz pokaz sztucznych ogni.

Do zawodów stanęło 10820 sportowców z 204 krajów. Brali oni udział w 26 dyscyplinach sportowych. Zawody odbywały się na 29 arenach znajdujących się na terenie całego kraju. Klasyfikację medalową wygrali Amerykanie zdobywając 104 medale, drugie miejsce przypadło reprezentacji Chin z 88 medalami, a trzecie gospodarzom, Wielkiej Brytanii z 65 medalami. Co prawda Rosjanie zdobyli więcej medali, ale były one mniej wartościowe pod względem kruszcu.

Na XXX Letnich Igrzyskach Olimpijskich Polacy wystąpili po raz 20. Wysłano na nie 218 zawodników zmagających się w 23 dyscyplinach sportowych:

• Badminton: Przemysław Wacha, Adam Cwalina, Michał Łogosz, Kamila Augustyn, Nadieżda Zięba, Robert Mateusiak; 
• Boks: Karolina Michalczuk; 
• Gimnastyka: Marta Pihan-Kulesza, Roman Kulesza, Joanna Mitrosz; 
• Jeździectwo: Beata Stremler, Katarzyna Milczarek-Jasińska, Michał Rapcewicz, Paweł Spisak;
• Judo: Katarzyna Kłys, Daria Pogorzelec, Urszula Sadkowska, Paweł Zagrodnik, Tomasz Adamiec, Janusz Wojnarowi; 
• Kajakarstwo: Piotr Siemionowski (kajakarstwo klasyczne), Piotr Kuleta (kajakarstwo klasyczne), Marcin Grzybowski (kajakarstwo klasyczne), Tomasz Kaczor (kajakarstwo klasyczne), Marta Walczykiewicz (kajakarstwo klasyczne), Aneta Konieczna (kajakarstwo klasyczne), Beata Mikołajczyk (kajakarstwo klasyczne), Karolina Naja (kajakarstwo klasyczne), Mateusz Polaczyk (kajakarstwo górskie), Grzegorz Kiljanek (kajakarstwo górskie), Marcin Pochwała (kajakarstwo górskie), Piotr Szczepański (kajakarstwo górskie), Natalia Pacierpnik (kajakarstwo górskie); 
• Kolarstwo: Paula Gorycka (kolarstwo górskie), Aleksander Dawidowski (kolarstwo górskie), Marek Konwa (kolarstwo górskie), Piotr Brzózka (kolarstwo górskie), Maciej Bodnar (kolarstwo szosowe), Michał Gołaś (kolarstwo szosowe), Michał Kwiatkowski (kolarstwo szosowe), Katarzyna Pawłowski (kolarstwo szosowe), Damian Zieliński (kolarstwo torowe), Maciej Bielecki (kolarstwo torowe), Kamil Kuczyński (kolarstwo torowe), Małgorzata Wojtyra (kolarstwo torowe); 
• Lekkoatletyka: Marta Jeschke, Anna Kiełbasińska, Renata Pliś, Anna Jesień, Katarzyna Kowalska, Matylda Szlęzak, Daria Korczyńska, Marika Popowicz, Ewelina Ptak, Iga Baumgart, Patrycja Wyciszkiewicz, Karolina Jarzyńska, Paulina Buziak, Agnieszka Dygacz, Agnieszka Szwarnóg, Żaneta Glanc, Joanna Fiodorow, Anita Włodarczyk, Monika Pyrek, Anna Rogowska, Karolina Tymińska, Dariusz Kuć, Kamil Kryński, Marcin Marciniszyn, Adam Kszczot, Marcin Lewandowski, Artur Noga, Łukasz Parszczyński, Robert Kubacyk, Dariusz Kuć, Kamil Kryński, Kamil Masztak, Kacper Kozłowski, Michał Pietrzak, Piotr Wiaderek, Henryk Szost, Rafał Augustyn, Grzegorz Sudoł, Dawid Tomala, Rafał Fedaczyński, Łukasz Nowak, Rafał Sikora, Tomasz Majewski, Przemysław Czajkowski, Piotr Małachowski, Robert Urbanek, Paweł Fajdek, Szymon Ziółkowski, Igor Janik, Bartosz Osewski, Paweł Rakoczy, Łukasz Michalski, Paweł Wojciechowski; 
• Łucznictwo: Rafał Dobrowolski, Natalia Leśniak; 
• Pięciobój nowoczesny: Szymon Staśkiewicz, Sylwia Gawlikowska, Katarzyna Wójcik; 
• Piłka siatkowa: Piotr Nowakowski (piłka halowa), Michał Winiarski (piłka halowa), Grzegorz Kosok (piłka halowa), Paweł Zagumny (piłka halowa), Bartosz Kurek (piłka halowa), Jakub Jarosz (piłka halowa), Zbigniew Bartman (piłka halowa), Michał Kubiak (piłka halowa), Michał Ruciak (piłka halowa), Łukasz Żygadło (piłka halowa), Krzysztof Ignaczak (piłka halowa), Marcin Możdżonek (piłka halowa), Grzegorz Fijałek (piłka plażowa), Mariusz Prudel (piłka plażowa); 
• Pływanie: Natalia Charłos, Anna Dowgiert, Otylia Jędrzejczak, Karolina Szczepaniak, Alicja Tchórz, Katarzyna Wilk, Aleksandra Putra, Diana Sokołowska, Marcin Cieślak, Konrad Czerniak, Radosław Kawęcki, Paweł Korzeniowski, Sławomir Kuczko, Kacper Majchrzak, Mateusz Sawrymowicz, Dawid Szulich, Marcin Tarczyński;
• Podnoszenie ciężarów: Krzysztof Zwarycz, Adrian Zieliński, Tomasz Zieliński, Bartłomiej Bonk, Marcin Dołęga, Joanna Łochowska, Anna Klejnowska-Krzywańska, Ewa Mizdal; 
• Strzelectwo: Beata Bartków-Kwiatkowska, Sylwia Bogacka, Agnieszka Nagay, Paula Wrońska; 
• Szermierka: Aleksandra Socha (szabla), Sylwia Gruchała (floret), Martyna Synoradzka (floret), Małgorzata Wojtkowiak (floret), Karolina Chlewińska (floret), Magdalena Piekarska (szpada), Adam Skrocki (szpada), Radosław Zawrotniak (szpada); 
• Taekwondo: Michał Łoniewski; 
• Tenis stołowy: Wang Zengyi, Li Qian, Natalia Partyka, Katarzyna Grzybowska, Kinga Stefańska; 
• Tenis ziemny: Agnieszka Radwańska, Urszula Radwańska, Klaudia Jans-Ignacik, Alicja Rosolska, Łukasz Kubot, Mariusz Fyrstenberg, Marcin Matkowski;
• Triathlon: Marek Jaskółka, Maria Cześnik, Agnieszka Jerzyk;
• Wioślarstwo: Michał Słoma, Jarosław Godek, Wojciech Gutowski, Michał Jeliński, Marek Kolbowicz, Adam Korol, Konrad Wasielewski, Miłosz Bernatajtys, Łukasz Pawłowski, Paweł Rańda, Łukasz Siemion, Krystian Aranowski, Marcin Brzeziński, Mikołaj Burda, Rafał Hejmej, Piotr Hojka, Piotr Juszczak, Zbigniew Schodowski, Michał Szpakowski, Daniel Trojanowski, Magdalena Fularczyk, Julia Michalska, Joanna Leszczyńska, Sylwia Lewandowska, Natalia Madaj, Kamila Soćko;
• Zapasy: Damian Janikowski, Łukasz Banak, Iwona Matkowska, Monika Michalik;
• Żeglarstwo: Zofia Noceti-Klepacka, Anna Weinzieher, Jolanta Ogar, Agnieszka Skrzypulec, Przemysław Miarczyński, Kacper Ziemiński, Piotr Kula, Mateusz Kusznierewicz, Dominik Życki, Paweł Kołodziński, Łukasz Przybytek;

Chorążym ekipy pierwszy raz w historii została kobieta, tenisistka Agnieszka Radwańska. Drugie w historii igrzyska zorganizowane w stolicy Wielkiej Brytanii nie były dla naszych sportowców pasmem wielkich sukcesów. Stały się jednak areną narodzin wielkiej supergwiazdy polskiej lekkoatletyki. Z kolei druga przeszła swoim wyczynem do historii. Po raz pierwszy miała miejsce sytuacja, aby na jednych igrzyskach po medale sięgnęli bracia.

Największe sukcesy Biało-Czerwoni niewątpliwie święcili na stadionie lekkoatletycznym. Niezwykłym wyczynem popisał się kulomiot Tomasz Majewski, broniąc tym samym tytuł mistrza olimpijskiego z Pekinu. Stał się tym samym trzecim zawodnikiem, któremu udała się ta sztuka. Wcześniej dokonali tego Amerykanie: Ralph Rose (1900-1904) oraz Parry O'Brien (1952-1956). W Londynie największym rywalem Majewskiego był David Storl. Ich walka była pasjonująca, a o zwycięstwie decydowały dosłownie centymetry. Storl już w pierwszej serii uzyskał wynik 21,84 m, w następnej poprawił się o kolejne 2 centymetry. Polak w trzeciej kolejce odpowiedział pchnięciem kulą na odległość 21,87 m, a zatem to on był o centymetr do przodu. Tą próbą Majewski złamał Storla, gdyż ten nie był już w stanie zbliżyć się do tego wyniku. Na koniec nasz zawodnik wysłał jeszcze kulę na odległość 21,89 m. Tym samym ponownie stanął na najwyższym stopniu podium (3 sierpnia).

Jego wyczyny pobiła potem królowa rzutu młotem, Anita Włodarczyk, która w Londynie zdobyła swoje pierwsze olimpijskie złoto (10 sierpnia). Problem w tym, że dowiedziała się o tym dopiero kilka lat później, kiedy wyszło na jaw, że ówczesna mistrzyni olimpijska Tatiana Łysenko to nałogowa dopingowiczka. Rosjanka pierwszy raz została zdyskwalifikowana w latach 2007-2009. W 2016 roku okazało się, że również podczas igrzysk w Londynie była pod wpływem niedozwolonych środków. W tej sytuacji MKOl odebrał jej złoty medal i przekazał go Włodarczyk, która pierwotnie była druga. Polka pojechała do Londynu jako mistrzyni Europy i świata. Jej świetna postawa nie była żadnym zaskoczeniem. Z Łysenko przegrała nieco o ponad pół metra, co było dla niej małym zawodem. Po latach, kiedy Anita Włodarczyk była supergwiazdą światowej lekkoatletyki, nastąpiło zadośćuczynienie.

Medale z dopingową historią w tle wywalczyli też bracia Adrian i Tomasz Zieliński w podnoszeniu ciężarów Ten pierwszzy okazał się najlepszy w kategorii do 85 kg wygrywając mniejszą wagą ciała z Rosjaninem Auti Apchadowem - obaj w dwuboju uzyskali taki sam wynik 385 kg (3 sierpnia). Identyczny wynik, ale w kategorii do 94 kg, dał jego młodszemu bratu Tomaszowi trzecie miejsce (4 sierpnia). Odbyło się to w kuriozalnych okolicznościach, odbierających powagę rywalizacji ciężarowców w czasie igrzysk. Nasz reprezentant pierwotnie zajął dosyć odległe, 9. miejsce. Ale po dyskwalifikacji za doping aż sześciu wyprzedzających go zawodników, przesunął się na 3. pozycję ostatecznie wywalczając brązowy medal. Smutny koniec kariery braci Zielińskich miał miejsce cztery lata później w czasie igrzysk w Rio de Janeiro. Jeszcze przed startem wykryto u obydwóch ciężki doping, przez co natychmiast zostali usunięci z kadry i wioski olimpijskiej. W tym momencie skończyły się także ich kariery sportowe, ponieważ na pomost już nigdy nie powrócili.

Adrian Zieliński

Tomasz Zieliński

Trzeci medal dla ciężarowców wywalczył Bartłomiej Bonk, sięgając po złoto w kategorii do 105 kg (6 sierpnia). Był bardzo blisko złota, ponieważ po rwaniu prowadził z przewagą 6 kilogramów nad znajdującym się na drugim miejscu Iranczykiem Navabem Nasirhelalem. Ale w podrzucie to Nasirshelal okazał się lepszy, wyprzedzając Bonka o jeden kilogram.

Bartłomiej Bonk

Miłą niespodzianką był drugi srebrny medal wywalczony przez rywalizującą w strzelectwie Sylwię Bogacką (28 lipca), który właściwie otworzył nam worek z medalami. W konkurencji karabinu pneumatycznego stoczyła niesamowitą walkę z Chinką Yi Siling. W eliminacjach obie zawodniczki uzyskały identyczny wynik 399 pkt. Również w finale bardzo długo szły łeb w łeb, ostatecznie jednak o zaledwie 0,7 pkt lepsza okazała się Chinka, która ani razu nie zaliczyła strzału poniżej 10 punktów. Bogacka miała dwa takie strzały i to zdecydowało o jej przegranej.

Sylwia Bogacka

Z pięciu pozostałych, brązowych medali aż cztery zostały zdobyte na wodzie. W wioślarstwie w kategorii dwójki podwójnej wagi lekkiej wywalczyły je Magdalena Fularczyk i Julia Michalska (3 sierpnia). W żeglarstwie na najniższym stopniu stanęli Zofia Klepacka-Noceti (7 sierpnia) oraz Przemysław Miarczyński (7 sierpnia). W kajakarstwie w wyścigu dwójek na 500 m zdobyły je Karolina Naja i Beata Mikołajczyk (9 sierpnia). W końcu w zapasach wywalczył go Damian Janikowski, startujący w stylu klasycznym, w kategorii do 84 kg (6 sierpnia).

W Londynie Polacy zdobyli 11 medali: 2 złote, 3 srebrne i 6 brązowych. Zajęli 30. miejsce na równi z taką potęgą świata olimpijskiego jak Azerbejdżan. Potem, w 2016 roku dorobek medalowy powiększył się o złoto Włodarczyk, co ostatecznie usytuowało nas na 24. miejscu.

* Nie jestem zwolennikiem ruchu LGBT, ale toleruję i szanuję jego "wyznawców", aczkolwiek z tym stwierdzeniem zgodzę się w 100%

1991. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Pekin 2008

13 lipca 2001 roku w Moskwie trwała 112 sesja Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. To właśnie tego dnia miał się wyłonić gospodarz XXIX już Letnich Igrzysk Olimpijskich. Walczyło o to pięć miast: Pekin, Paryż, Stambuł, Osaka oraz Toronto. Finał rozegrał się między Pekinem, a Toronto. Ostatecznie to pierwsze z tych miast otrzymało o 34 głosy więcej.

Co właściwie sprawiło, że to Pekin wygrał? Mieszanka ogromnego potencjału sportowego i gospodarczego oraz nieoficjalne poparcie prezesa MKOl-u, Juana Antonia Samarancha. Igrzyska miały być dla Chin tym, czym wcześniej stały się dla Tokio i Seulu - bodźcem do rozwoju gospodarczego i awansem cywilizacyjnym

Z drugiej strony tej kandydaturze towarzyszyły liczne kontrowersje. Chodzi tutaj w dużej mierze o problemy z respektowaniem praw człowieka (m.in. stosowanie kary śmierci, okupacja Tybetu itp.), ale i o bardziej błahe sprawy, jak to, że na maskotkę wybrano antylopę tybetańską masowo mordowaną podczas pobytu w Tybecie przez armię chińską. Sama sztafeta miała problemy zarówno w Azji, Europie, jak i w Ameryce Północnej. W dodatku w przededniu otwarcia igrzysk w Pekinie zamordowano Todda Bachmana, ojca amerykańskiej siatkarki, Elisabeth Bachman. Elizabeth była uczestniczką igrzysk w Atenach, a jednocześnie żoną selekcjonera chińskiej drużyny siatkówki, Hugha McCutcheona. Ale skoro gospodarzem igrzysk mogły już być nazistowskie Niemcy, Związek Radziecki, czy też zaangażowane w wojnę w Wietnamie Stany Zjednoczone (Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 1976 r), to dlaczego Igrzyska w Pekinie miałyby nie dojść do skutku?

Jeszcze w latach 90-tych rozpoczęła się modernizacja miasta - burzono dzielnice, przesiedlano ludność, wznoszono nowoczesne biurowce i centra handlowe, tworzono kolejne linie metra. Wszystkie areny, na których toczono rozgrywki, ukończono na rok przed igrzyskami. Najsłynniejszą z nich był stadion zwany "Ptasim Gniazdem". To właśnie na tym obiekcie, mogącym pomieścić 80000 widzów miała miejsce ceremonia otwarcia i zamknięcia igrzysk. Tam rozgrywano też konkurencje lekkoatletyczne oraz finał piłki nożnej mężczyzn.

Ceremonia otwarcia odbyła się 8 sierpnia. I na niej nie obyło się bez kontrowersji. Mająca śpiewać piosenkę Lia Miaoke tak naprawdę tylko poruszała ustami, a utwór w rzeczywistości wykonywała siedmioletnia Yang Peiyi. Ale organizatorzy uznali dziecko za niezbyt urodziwe i nie pokazali go światu. Otwarcie igrzysk mogło też być niezapomniane z powodu tak zwanego "niebieskiego ekranu śmierci" - amerykańska telewizja NBC, filmując szybującego ze zniczem olimpijskim Li Ninga, dostrzegła na dachu stadionu błąd systemu Windows. Co prawda świadkowie obecni na świadomie zastrzegają, że nie zauważyli niebieskiego ekranu. Na zdjęciach widać jednak co innego. Do dziś nie wiadomo, czy była to manipulacja Amerykanów, czy też celowa kompromitacja Microsoft, za którą odpowiedzialni są Chińczycy.

Wracając jednak do samej ceremonii otwarcia, to trwała ona cztery godziny. Jej autorem był Zhang Yimou, reżyser znanych międzynarodowych chińskich filmów (np. "Przyczajonego tygrysa, ukrytego smoka". Uroczyste otwarcie igrzysk rozpoczęło się zapaleniem płomieni wokół starożytnego chińskiego zegara słonecznego, który rozświetlił 2008 brązowych bębnów. Zagrało na nich 2008 bębniarzy w perfekcyjnie zgranym występie.

Następnie 56 dzieci, które reprezentowały 56 grup etnicznych współczesnych Chin i ubranych w odpowiednie kostiumy, maszerowało z flagą Ludowej Republiki Chin, a ponad 200-osobowy chór odśpiewał narodowy hymn Chin. W części artystycznej Chiny nawiązywały do swoich historycznych wynalazków. Wyświetlono krótki film prezentujący proces wynalezienia papieru. Na gigantycznym ekranie zaprezentowano też bogate naczynia porcelanowe i inne chińskie dzieła sztuki. Pokazano też tradycyjną operę chińską, jak i występ zainspirowany starożytnym Jedwabnym Szlakiem: tancerka tańczyła na olbrzymiej płachcie symbolizującą złotą pustynię z narysowanym na niej szlakiem handlowym, podtrzymywana przez setki mężczyzn ubranych w stroje starożytnych chińskich posłów.  Następnie odbył się pochód mężczyzn w niebieskich strojach, którzy za pomocą ogromnych wioseł oddali cześć chińskim morskim podróżnikom. Poza tym 2008 mistrzów tai-chi oraz chińskich sztuk walki zaprezentowało swoje umiejętności w zgranym występie. Nie zabrakło też współczesnych i futurystycznych elementów. Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożyła chińska tenisistka stołowa, Zhang Yining, a w imieniu sędziów Huang Lipeng. 

Pierwszy raz w historii igrzysk olimpijskich ich maskotek było aż 5. Cztery z nich to zwierzęta symbolizujące chińską kulturę: ryba (imieniem Beibei - symbol sportów wodnych), panda (imieniem Jingjing - symbol sportów walki i podnoszenia ciężarów), antylopa tybetańska (imieniem Yingying - symbol lekkoatletyki) i jaskółkę Nini (symbol gimnastyki). Piąta maskotka to tradycyjny Chiński Smok nazwany Huanhuan i symbolizujący ogień olimpijski oraz sporty drużynowe. Pierwsze sylaby imion maskotek układają się w zdanie "Beijing Huanying Ni", co oznacza "Witamy w Pekinie". Ich kolory odpowiadają kolorom pięciu kół olimpijskich. Maskotki, które wyrażają charakterystyczne chińskie cechy reprezentują nie tylko wieloetniczną kulturę Chin, ale też tradycyjną chińską filozofię współżycia ludzi z naturą. Wiele regionów starało się o to, aby na maskotkach uwieczniono ich symbole. Razem te pięć maskotek nazywa się Fuwa. W języku chińskim oznacza to "Szczęśliwe maskotki".

Igrzyska zakończyły się 24 sierpnia 2008 roku. W sumie w Pekinie wystartowało 10942 zawodników z 204 krajów w 302 konkurencjach.

Polska Reprezentacja Olimpijska liczyła 263 sportowców. Więcej było ich tylko w Monachium i w Moskwie. Byli to:

• Badminton: Kamila Augustyn, Przemysław Wacha, Michał Łogosz, Robert Mateusiak, Nadia Kostiuczyk; 
• Boks: Łukasz Maszczyk, Rafał Kaczor; 
• Gimnastyka: Joanna Mitrosz, Marta Pihan, Leszek Blanik; 
• Jeździectwo: Michał Rapcewicz, Paweł Spisak, Artur Społowicz; 
• Judo: Katarzyna Piłocik, Urszula Sadkowska, Tomasz Adamiec, Krzysztof Wiłkomirski, Robert Krawczyk, Przemysław Matyjaszek, Janusz Wojnarowicz; 
• Kajakarstwo: Małgorzata Chojnacka, Aneta Konieczna, Beata Mikołajczyk, Edyta Dzieniszewska, Dorota Kuczkowska, Agnieszka Stanuch, Marek Twardowski, Adam Wysocki, Mariusz Kujawski, Adam Seroczyński, Tomasz Mendelski, Paweł Baumann, Paweł Baraszkiewicz, Marcin Grzybowski, Daniel Jędraszko, Roman Rynkiewicz, Wojciech Tyszyński, Dariusz Popiela, Krzysztof Bieryt, Marcin Pochawła, Paweł Sarna; 
• Kolarstwo: Paulina Brzeźna, Aleksandra Dawidowicz, Maja Włoszczowska, Przemysław Niemiec, Jacek Morajko, Tomasz Marczyński, Marek Galiński, Kamil Kuczyński, Łukasz Kwiatkowski, Rafał Ratajczyk, Maciej Bielecki; 
• Lekkoatletyka: Dariusz Kuć, Marcin Jędrusiński, Daniel Dąbrowski, Marcin Lewandowski, Paweł Czapiewski, Henryk Szost, Arkadiusz Sowa, Artur Noga, Marek Plawgo, Tomasz Szymkowiak, Marcin Nowak, Łukasz Chyła, Robert Kubaczyk, Kamil Masztak, Piotr Klimczak, Piotr Kędzia, Rafał Wieruszewski, Kacper Kozłowski, Piotr Wiaderek, Rafał Augustyn, Jakub Jelonek, Rafał Fedaczyński, Grzegorz Sudoł, Artur Brzozowski, Michał Bieniek, Przemysław Czerwiński, Marcin Starzak, Tomasz Majewski, Piotr Małachowski, Szymon Ziółkowski, Igor Janik, Daria Korczyńska, Marta Jeschke, Monika Bejnar, Anna Rostkowska, Anna Jakubczak-Pawelec, Sylwia Ejdys, Lidia Chojecka, Monika Drybulska, Dorota Gruca, Aurelia Kollasch, Anna Jesień, Wioletta Frankiewicz, Katarzyna Kowalska, Ewelina Klocek, Dorota Jędrusińska, Joanna Kocielnik, Joanna Wójcik, Joanna Prokopek-Janacek, Agnieszka Karpiesiuk, Izabela Kostruba, Sylwia Korzeniowska, Monika Pyrek, Anna Rogowska, Joanna Piwowarska, Krystyna Zabawska, Wioletta Potępa, Joanna Wiśniewska, Żaneta Glanc, Anita Włodarczyk, Kamila Skolimowska, Małgorzata Zadura, Barbara Madejczyk, Urszula Piwnicka, Karolina Tymińska, Kamila Chudzik;
• Łucznictwo: Iwona Marcinkiewicz, Małgorzata Sobieraj-Ćwienczek, Justyna Mospinek, Jacek Proć, Rafał Dobrowolski, Piotr Piątek; 
• Pięciobój nowoczesny: Paulina Boenisz, Sylwia Czwojdzińska, Bartosz Majewski, Marcin Horbacz; 
• Piłka ręczna: Karol Bielecki, Mateusz Jachlewski, Bartłomiej Jaszka, Mariusz Jurasik, Bartosz Jurecki, Michał Jurecki, Krzysztof Lijewski, Marcin Lijewski, Paweł Piwko, Adam Siódmiak, Sławomir Szmal, Grzegorz Tkaczyk, Tomasz Tłuczyński, Marcin Wichary, Rafał Kuptel; 
• Piłka siatkowa: Anna Barańska, Agnieszka Bednarek, Katarzyna Gajgał, Małgorzata Glinka, Joanna Kaczor, Maria Liktoras, Anna Podolec, Milena Rosner, Milena Sadurek, Katarzyna Skowrońska, Mariola Zenik. Krzysztof Gierczyński, Piotr Gruszka, Krzysztof Ignaczak, Łukasz Kadziewicz, Marcin Możdżonek, Daniel Pliński, Sebastian Świderski, Marcin Wika, Michał Winiarski, Mariusz Wlazły, Paweł Woicki, Paweł Zagumny; 
• Pływanie: Agata Korc, Paulina Barzycka, Otylia Jędrzejczak, Karolina Mazurek, Katarzyna Baranowska, Katarzyna Wilk, Joanna Budzis, Bartosz Kizierowski, Łukasz Gąsior, Przemysław Stańczyk, Paweł Korzeniowski, Mateusz Sawrymowicz, Marcin Hreniak, Łukasz Wójt, Michał Rokicki, Łukasz Gimiński; 
• Podnoszenie ciężarów: Marzena Karpińska, Aleksandra Klejnowska, Marieta Gotfryd, Dominika Misterska, Krzysztof Szramiak, Bartłomiej Bonk, Szymon Kołecki, Marcin Dołęga, Robert Dołęga, Grzegorz Kleszcz; 
• Strzelectwo: Mirosława Sagun-Lewandowska, Sławomira Szpek, Sylwia Bogacka, Agnieszka Staroń, Wojciech Knapik, Robert Krasowski; 
• Szermierka: Sylwia Gruchała (floret), Magdalena Mroczkiewicz (floret), Małgorzata Wojtkowiak (floret), Karolina Chlewińska (floret), Sławomir Mocek (floret), Bogna Jóźwiak (szabla), Irena Więckowska (szabla), Aleksandra Socha (szabla), Marcin Koniusz (szpada), Radosław Zawrotniak (szpada), Tomasz Motyka (szpada), Adam Wiercioch (szpada), Robert Andrzejuk (szpada); 
• Tenis: Agnieszka Radwańska, Marta Domachowska, Klaudia Jans, Alicja Rosolska, Marcin Matkowski, Mariusz Fyrstenberg; 
• Tenis stołowy: Li Qian, Xu Jie, Natalia Partyka, Lucjan Błaszczyk;
• Triathlon: Ewa Dederko, Maria Cześnik, Marek Jaskóła; 
• Wioślarstwo: Julia Michalska, Piotr Hojka, Jarosław Godek, Łukasz Pawłowski, Bartłomiej Pawełczak, Miłosz Bernatajtys, Paweł Rańda, Konrad Wasielewski, Marek Kolbowicz, Michał Jeliński, Adam Korol, Sebastian Kosiorek, Michał Stawowski, Patryk Brzeziński, Sławomir Kruszkowski, Rafał Hejmej, Marcin Brzeziński, Wojciech Gutorski, Mikołaj Burda, Daniel Trojanowski; 
• Zapasy: Monika Michalik, Agnieszka Wieszczek, Julian Kwit, Artur Michalkiewicz, Marek Mikulski, Krystian Brzozowski, Radosław Horbik, Mateusz Gucman, Bartłomiej Bartnicki; 
• Żeglarstwo: Zofia Klepacka, Katarzyna Szotyńska, Przemysław Miarczyński, Maciej Grabowski, Rafał Szukiel, Patryk Piasecki, Kacper Ziemiński, Marcin Czajkowski, Krzysztof Kierkowski, Mateusz Kusznierewicz, Dominik Życki;

W wiosce olimpijskiej zamieszkało w sumie 393 Polaków, wliczając w to trenerów i lekarzy. Sześciu zawodników było rezerwowymi i przebywało poza wioską, a dwójka szermierzy złożyła ślubowanie później i wzięła udział w igrzyskach, co powiększyło polską kadrę do 265 sportowców. Naszym chorążym był kajakarz Marek Twardowski.

Trzecie w historii Letnie Igrzyska Olimpijskie odbywające się w Azji przyniosły polskim kibicom wielu niezapomnianych i różnorodnych przeżyć. Było sporo medali zdobytych na wodzie, ale również na stadionie lekkoatletycznym, pomoście ciężarowym, czy sportach walki. Był też pierwszy w historii złoty medal wywalczony w gimnastyce.

Na stadionie lekkoatletycznym popisywali się najwięksi, najmocniejsi i najciężsi przedstawiciele naszej ekipy. W Pekinie swoją wspaniałą historię zaczął pisać kulomiot Tomasz Majewski. 27-letni zawodnik wcześniej nie odnosił jakiś spektakularnych sukcesów, a mimo to w Chinach zadziwił cały świat. Z bardzo dobrej strony pokazał się już w eliminacjach. Nie tylko je wygrał, ale też pierwszy raz w karierę przekroczył granicę 21 metrów (pchnął kulę dokładnie na odległość 21,04 m). W finale po pierwszej serii prowadził, ale po drugiej spadł na 4. miejsce. Wyprzedzili go Kanadyjczyk Dylan Armstrong, Amerykanin Christian Cantwell oraz Białorusin Andriej Michniewicz, który ostatecznie został zdyskwalifikowany za doping. Odpowiedź Polaka była fenomenalna. W trzeciej serii pchnął on kulę na odległość 21,21 m, a w czwartej na 21,51 m! Jak się okazało, dla rywali były to dwa nokautujące ciosy. Cantwella stać było już tylko na wyprzedzenie trzeciego ostatecznie Armstronga. Tym sposobem złoto trafiło do olbrzyma (Majewski ma 204 cm wzrostu) z Nasielska (15 sierpnia).

Bardzo blisko olimpijskiego złota był dyskobol Piotr Małachowski. Spisywał się znakomicie i po trzech kolejkach finałowego konkursu prowadził z wynikiem 67,82 m. Co prawda w czwartej serii równo o metr dalej rzucił Estończyk Gerd Kanter, ale Małachowskiemu udało się obronić przed atakiem słynnego Litwina - Virgiliusa Alekny, mistrza olimpijskiego z dwóch poprzednich igrzysk. A zatem nasz zawodnik wywalczył srebro (19 sierpnia). Potem jeszcze przez wiele lat cieszył polskich kibiców sukcesami na światowych arenach.

Zdecydowanym faworytem do zwycięstwa była niesamowita czwórka podwójna: Adam Korol, Marek Kolbowicz, Michał Jeliński i Konrad Wasielewski, reprezentująca nas w regatach wioślarskich. Osada została utworzona w 2005 roku. Od kiedy pojawiła się na międzynarodowych arenach, niemal natychmiast zaczęła budzić grozę wśród swoich rywali. Niesamowicie zgrani w wiosłowaniu, fenomenalni od strony technicznej Polacy wręcz fruwali nad wodą podczas kolejnych zawodów. Byli najlepsi podczas mistrzostw świata w 2005 roku w Gifu, 2006 roku w Eton i 2007 roku w Monachium (a także już po igrzyskach w Pekinie w Poznaniu). W międzyczasie pobili też rekord świata w tej konkurencji. Rywale i komentatorzy określali ich mianem "dominatorów" lub "terminatorów". W Pekinie tylko potwierdzili swoją klasę, chociaż sam finałowy wyścig nie był popisem jednego aktora, a czterech. Polacy prowadzili od samego startu, ale cały czas bardzo blisko nich trzymali się Włosi. Ale kiedy 500 metrów przed metą Biało-Czerwoni mieli już całą łódkę przewago, ich zwycięstwo było niezagrożone. Na metę wpłynęli ponad dwie sekundy przed osadą z Italii, a zatem złoto zdobyli w swoim stylu - pewnie i z przytupem, nie pozostawiając rywalom żadnych złudzeń (17 sierpnia). 

Ale to nie był jedyny medal wioślarzy w Pekinie. Srebro wywalczyła czwórka wagi lekkiej w składzie Miłosz Bernatajtys, Łukasz Pawłowski, Bartłomiej Pawełczak i Paweł Rańda (również 17 sierpnia).

Adam Korol, Marek Kolbowicz, Michał Jeliński i Konrad Wasielewski

Trzeci złoty medal w Pekinie zdobył ciężarowiec Szymon Kołecki (17 sierpnia), srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w Sydney. Co ciekawe, Kołecki dowiedział się o tym dopiero osiem lat później. W 2016 roku okazało się bowiem, że najlepszy w boju Kazach Ilja Ilin był na dopingu. Z Kołeckim wygrał w dwuboju o trzy kilogramów, ale w nielegalny sposób. Po ośmiu latach całe podium w kategorii do 94 kg zmieniło się w radykalny sposób. Został na nim tylko Polak, a poza Ilianem wypadł z niego trzeci pierwotnie Rosjanin, Chadżimurat Akkajew, również przyłapany na dopingu. Skorzystali z tego Gruzin Arsen Kasabijew (awans z 4. na 2. miejsce), a ponieważ zdyskwalifikowany za doping został jeszcze pierwotnie piąty Azer, Nizami Paszajew, z 6. na 3. miejsce awansował Kubańczyk Yoandry Hernandez. Brzmi to kuriozalnie, ale niestety podnoszenie ciężarów od lat naznaczone jest dopingiem, do czego rękę przyłożyli też Polacy. A więc Kołackiemu nie dane było doświadczyć emocji związanych z chwilą, kiedy biało-czerwona flaga wciągana jest na maszt, a z głośników leci "Mazurek Dąbrowskiego". W Pekinie musiał wysłuchać hymnu Kazachstanu, ale przyznanego po latach tytułu mistrza olimpijskiego nic mu już nie odbierze.

Leszek Blanik po pierwszy olimpijski medal sięgnął osiem lat wcześniej w Sydney. Był to brąz w jego koronnej konkurencji, czyli skoku. Następnie sukcesywnie umacniał swoją pozycję czołowego zawodnika świata zdobywając medale właściwie na wszystkich większych imprezach - po trzy mistrzostw świata i Europy. Jako pierwszy Polak dorobił się własnej ewolucji - skok-przerzut, podwójne salto w przód w pozycji łamanej, otrzymał nazwę "blanik" na cześć zawodnika, który jako pierwszy wykonał ten arcytrudny skok. W igrzyskach w Atenach nie wystąpił z powodu przepisów promujących zawodników specjalizujących się w wieloboju oraz dziwnych decyzji Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej. Przyznała ona tzw. "dzikie karty" zawodnikom często z egzotycznych krajów, ale zabrakło im jednej dla już bardzo utytułowanego gimnastyka z Polski. Do Pekinu pojechał nie czekając na łaskę nie do końca przychylnego sobie gremium. Kwalifikację wywalczył sobie sam, zdobywając rok wcześniej złoty medal mistrzostw świata w Stuttgarcie, co z automatu zakwalifikowało go do olimpijskiego startu. Blanik w stolicy Chin potwierdził swoją wielką klasę, chociaż same zmagania miały dość dramatyczny przebieg. W kwalifikacjach był trzeci, za swoim odwiecznym rywalem, legendarnym Rumunem Marianem Dragulescu oraz Francuzem Thomasem Bouhailem. W finale ten ostatni nie wytrzymał napięcia i zakończył swój występ na 4. miejscu. Walka o złoto rozegrała się między Polakiem a Francuzem. Najpierw skakał nasz zawodnik, który za swojego "blanika" uzyskał notę 16,600 pkt. Drugi skok Polaka był mniej udany, ale średnia 16,537 dawała nadzieję na zwycięstwo. Ale Francuz skakał równie dobrze i po dwóch skokach przy jego nazwisku także pojawiła się nota 16,537 pkt. Tego nikt się nie spodziewał. Trzeba było policzyć średnią ocen wszystkich sędziów, po podsumowanie minimalnie lepszy okazał się Leszek Blanik i to on sięgnął po olimpijskie złoto (18 sierpnia).

Wielkim wyczynem było zdobycie w Pekinie srebrnego medalu kajakarskiej dwójki na 500 m - Anety Koniecznej oraz Beaty Mikołajczyk (23 sierpnia). Dla tej pierwszej, startującej wcześniej pod panieńskim nazwiskiem Pastuszka, był to trzeci medal wywalczony na trzech kolejnych igrzyskach. Tym samym stała się drugą kobietą po Irenie Szewińskiej, która dokonała tej sztuki.

Srebrne medale w Chinach wywalczyli też szermiercza drużyna szpadzistów: Robert Andrzejuk, Tomasz Motyka, Adam Wiercioch i Radosław Zawrotniak (15 sierpnia) oraz Maria Włoszczowska w kolarstwie górskim (23 sierpnia). Z kolei brązowe medale przywieźli Agnieszka Wieszczek w zapasach do 72 kg (17 sierpnia) oraz Marcin Dołęga w podnoszeniu ciężarów w kategorii do 105 kg (18 sierpnia). Dołęga, podobnie jak Kołecki, dowiedział się o tym po latach - pierwotnie sklasyfikowano go na czwartym miejscu.

Liczba medali była taka sama jak w Atenach, ale w Pekinie Polacy zdobyli więcej srebrnych krążków. Opinia publiczna przyjęła to z większym zadowoleniem. W klasyfikacji medalowej uplasowaliśmy się ostatecznie na 21. miejscu. 

1990. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Ateny 2004

Jak pamiętamy z historii, a może i różnych przekazów medialnych, pierwsze Igrzyska ery nowożytnej miały miejsce w swojej "kolebce", czyli w Atenach w 1896 roku. Czy kogoś więc może dziwić, że wielkim marzeniem Greków było uczczenie jubileuszu wskrzeszenia olimpizmu właśnie u nich? Dlatego bez wahania podjęto starania o bycie organizatorem Igrzysk Olimpijskich w 1996 roku. Ale w decydującej rozgrywce podczas 96 sesji MKOl w Tokio, stolica Grecji musiała uznać wyższość Atlanty. Ta decyzja wywołała jednak mieszane uczucia. Niektórzy wręcz twierdzili, że "olimpijska tradycja przegrała z Coca-Colą".

Ateny swoją szansę na to dostały 5 września 1997 r. w czasie 106 sesji MKOl w szwajcarskiej Lozannie. To na nich zdecydowało, że stolica Aten będzie gospodarzem Igrzysk XXVIII Olimpiady. Jej konkurentami były Rzym, Kapsztad, Sztokholm i Buenos Aires. W pierwszej turze odpadła stolica Argentyny, potem Kapsztad i Sztokholm. Ostatecznie Panteon zwyciężył z Koloseum.

Po dokonaniu wyboru rozpoczęła się żmudna praca, która miała przygotować miasta do goszczenia sportowców i kibiców. Ateny przystępowały do starań o organizację igrzysk z niezbyt bogatą i nowoczesną bazą sportową. W trakcie samych przygotowań władze MKOlu wielokrotnie wyrażały swoje obawy o terminowe ukończenie wszystkich prac. I niestety mieli rację, bo wiele prac wykończeniowych prowadzonych było jeszcze na kilka dni przed oficjalnym otwarciem. Grecy z kolei wolne tempo prac tłumaczyli temperamentem nakazującym robić im wszystko na ostatnią chwilę. O tym jak zgubne jest to podejście dowiedzieliśmy się kilka lat później, kiedy Grecja stała się prawie finansowym bankrutem, a organizacja igrzysk niejako się do tego przyczyniła.

Igrzyska w Atenach rozegrano przy nadzwyczajnych środkach ostrożności, co miało zapewnić sportowcom i kibicom maksymalne bezpieczeństwo. Obawiano się zamachów terrorystycznych, które zakłóciłyby sportowe rozgrywki. Wszak olimpiada w Atenach miała miejsce trzy lata po zamachach w Nowym Jorku i kilka miesięcy po zamachach terrorystycznych na pociągi w Madrycie. W tym czasie na ulicach Aten pojawiło się ok. 70 tysięcy policjantów. Władze Grecji zwróciły się też do NATO o pomoc w zabezpieczeniu Olimpiady. Swoje chcieli ugrać pracownicy niezbędnych dla igrzysk gałęzi gospodarki. Tuż przed jej startem zorganizowały strajki, w których domagali się podwyżek płac.

Igrzyska XXVIII Olimpiady rozpoczęły się 13 sierpnia 2004 r na Stadionie Olimpijskim. W ich oficjalnej części artystycznej zaprezentowano bogatą historię oraz kulturę państwa-organizatora. Otwarcia dokonał prezydent Grecji Kostis Stefanopulos, a zaszczyt odpalenia znicza olimpijskiego przypadł w udziale greckiemu żeglarzowi, Nikolaosowi Kaklamanakisowi. Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożył Zoe Dimoschaki, a w imieniu sędziów - Lazaros Voreadis. Oficjalnym symbolem zawodów był stylizowany wieniec z gałązek oliwnych, wręczany sportowcom w czasach starożytnych. Nie było to jedyne nawiązanie do antyku. Olimpiadę promowały dwie maskotki - Atena (bogini mądrości) i Fevos (bóg światła i muzyki).

W igrzyskach tych uczestniczyło 10500 sportowców z 202 państw. Pierwszy raz wystąpiły reprezentacje Kiribati i Timoru Wschodniego, po latach nieobecności wrócił też Afganistan. Rozdano 301 kompletów medali w 28 dyscyplinach sportowych.

Uroczyste zakończenie Igrzysk XXVIII Olimpiady miało miejsce 29 sierpnia 2004 roku. Na stadionie olimpijskim wystąpiło wówczas wielu artystów, zaś motywem przewodnim były symbole greckiego dobrobytu - rolnictwo i kłos pszenicy. W klasyfikacji medalowej najlepsza okazała się reprezentacja Stanów Zjednoczonych, drugie miejsce zdobyły Chiny, a trzecie - Rosja.

Igrzyska w Atenach kosztowały około 15 miliardów dolarów, zaś sama wioska olimpijska - 400 milionów. Można ją nazwać nawet nową dzielnicą mieszkalną, ponieważ wraz z nią powstały straż pożarna, przychodnia zdrowia, a nawet szkoła. Jednak z perspektywy czasu okazało się, że były to pieniądze wyrzucone w błoto. Dziś olimpijskie obiekty to budzące grozę opustoszałe pomniki. Grecki przypadek stał się też przestrogą dla tych, którzy za wszelką cenę starają się o organizację olimpiady. Dziś organizacja Igrzysk nie jest już zaszczytem, ale kosztownym przedsięwzięciem, dla którego nie warto narażać publicznych pieniędzy i stawać się bankrutem. Wprawdzie takie widowiska sportowe nie powinny być przekładane na koszty, ale coraz bardziej widocznym znakiem czasu staje się zasada, że rachunek musi wyjść na 0.

Do stolicy Grecji Polska wysłała reprezentację 202 sportowców, którzy walczyli w 21 dyscyplinach sportowych. Byli to:

• Badminton: Przemysław Wacha, Michał Łogosz, Robert Mateusiak;
• Boks: Andrzej Rżany, Andrzej Liczik, Aleksy Kuziemski;
• Gimnastyka: Joanna Skowrońska, Justyna Banasiak, Martyna Dąbkowska, Małgorzata Ławrynowicz, Anna Mrozińska, Aleksandra Wójcik, Aleksandra Zawistowska;
• Jeździectwo: Grzegorz Kubiak, Kamil Rajnert, Andrzej Pasek, Paweł Spisak;
• Judo: Anna Żemła-Krajewska, Adriana Dadci, Krzysztof Wiłkomirski, Robert Krawczyk, Przemysław Matyjaszek, Grzegorz Eitel; 
• Kajakarstwo: Aneta Pastuszka, Beata Sokołowska-Kulesza, Anna Białkowska-Michalak, Małgorzata Czajczyńska, Karolina Sadalska, Joanna Skowroń, Paweł Baumann, Adam Seroczyński, Marek Twardowski, Adam Wysocki, Paweł Baraszkiewicz, Daniel Jędraszko, Michał Śliwiński, Łukasz Woszczyński, Dariusz Białkowski, Rafał Głażewski, Tomasz Mendelski, Agnieszka Stanuch, Grzegorz Polaczyk, Mariusz Wieczorek, Krzysztof Supowicz, Marcin Pochwała, Paweł Sarna; 
• Kolarstwo: Małgorzata Wysocka, Bogumiła Matusiak, Tomasz Brożyna, Dawid Krupa, Sławomir Kohut, Radosław Romanik, Sylwester Szmyd, Damian Zieliński, Łukasz Kwiatkowski, Rafał Furman, Grzegorz Krejner, Maja Włoszczowska, Anna Szafraniec, Magdalena Sadłecka, Marek Galiński, Marcin Karczyński; 
• Lekkoatletyka: Anna Pacholak, Grażyna Prokopek, Lidia Chojecka, Anna Jakubczak, Wiotetta Janowska, Aurelia Trywiańska, Małgorzata Pskit, Anna Jesień, Monika Bejnar, Zuzanna Radecka, Sylwia Korzeniowska, Małgorzata Sobańska, Grażyna Syrek, Monika Drybulska, Krystyna Zabawska, Joanna Wiśniewska, Wioletta Potępa, Barbara Madejczyk, Kamila Skolimowska, Liliana Zagacka, Anna Rogowska, Monika Pyrek, Magdalena Szczepańska, Łukasz Chyła, Marcin Jędrusiński, Marcin Urbaś, Piotr Klimczak, Radosław Popławski, Jan Zakrzewski, Jakub Czaja, Tomasz Ścigaczewski, Marek Plawgo, Zbigniew Tulin, Marcin Marciniszyn, Piotr Rysiukiewicz, Benjamin Kuciński, Robert Korzeniowski, Roman Magdziarczyk, Grzegorz Sudoł, Waldemar Glinka, Michał Bartoszak, Tomasz Majewski, Szymon Ziółkowski, Grzegorz Sposób, Robert Wolski, Adam Kolasa; 
• Łucznictwo: Justyna Mospinek, Iwona Marcinkiewicz, Małgorzata Sobieraj, Jacek Proć;
• Pięciobój nowoczesny: Sylwia Czwojdzińska, Paulina Boenisz, Andrzej Stefanek, Marcin Horbacz; 
• Pływanie: Paulina Barzycka, Otylia Jędrzejczak, Bartosz Kizierowski, Łukasz Drzewiński, Przemysław Stańczyk, Paweł Korzeniowski, Adam Mania; 
• Podnoszenie ciężarów: Aleksandra Klejnowska, Agata Wróbel, Krzysztof Szramiak, Tadeusz Drzazga, Robert Dołęga, Paweł Najdek, Grzegorz Kleszcz; 
• Siatkówka: Andrzej Stelmach, Piotr Gruszka, Paweł Zagumny, Dawid Murek, Krzysztof Ignaczak, Łukasz Kadziewicz, Radosław Rybak, Sebastian Świderski, Piotr Gabrych, Arkadiusz Gołaś, Michał Bąkiewicz, Robert Szczerbaniuk, 
• Strzelectwo: Renata Mauer-Różańska, Agnieszka Staroń, Sylwia Bogacka, Wojciech Knapik, Andrzej Głyda; 
• Szermierka: Sylwia Gruchała (floret), Aleksandra Socha (szabla), Rafał Sznajder (szabla); 
• Taekwondo: Aleksandra Uścińska; 
• Tenis: Mariusz Fyrstenberg, Marcin Matkowski; 
• Tenis stołowy: Tomasz Krzeszewski, Lucjan Błaszczyk; 
• Wioślarstwo: Ilona Mokronowska, Magdalena Kemnitz, Tomasz Kucharski, Robert Sycz, Michał Jeliński, Adam Wojciechowski, Adam Bronikowski, Marek Kolbowicz, Adam Korol, Sławomir Kruszkowski, Artur Rozalski, Rafał Smoliński, Mariusz Daniszewski, Jarosław Godek, Rafał Hejmej, Wojciech Gutowski, Sebastian Kosiorski, Piotr Buchalski, Mikołaj Burda, Dariusz, Nowak, Michał Stawowski, Daniel Trojanowski, Bogdan Zalewski;
• Zapasy: Krystian Brzozowski, Bartłomiej Bartnicki, Marek Garmulewicz, Dariusz Jabłoński, Włodzimierz Zawadzki, Ryszard Wolny, Radosław Truszkowski, Marek Sitnik, Marek Mikulski; 
• Żeglarstwo: Monika Brodnicka, Zofia Klepacka, Maciej Grabowski, Mateusz Kusznierewicz, Przemysław Miarczyński, Tomasz Jakubiak, Tomasz Stańczyk, Krzysztof Kierkowski;

Tym razem naszym chorążym był pływak Bartosz Kizierowski. Igrzyska w Atenach były pierwszą oznaką zapaści, jaka nastąpiła w polskim sporcie. Zauważmy, że wcześniej przez wiele lat normą było kilkanaście, a nawet i ponad 20 medali. Od teraz coś się zmieniło i Polska z trudem osiągała dwucyfrową ich liczbę. Nie oznacza to jednak, że nie mieliśmy swoich bohaterów - w Atenach na podium stawali właściwie wyłącznie herosi polskiego sportu.

Pierwszy złoty medal dla naszego kraju zdobyła 18 sierpnia nasza najlepsza pływaczka w historii, Otylia Jędrzejczak. Zawodniczka z Rudy Śląskiej zadziwiła cały świat już cztery lata wcześniej, kiedy w Sydney jako 16-latka pobiła rekord Europy na 200 m stylem motylkowym i w finale zajęła wysokie 5. miejsce. W tak trudnej konkurencji było to naprawdę duże wydarzenie. W ciągu następnych czterech lat stała się królową "motylka", głównie na dystansie 200 m. Zdobywała złote medale mistrzostw świata i Europy, pobiła rekord świata, a w Atenach miała przypieczętować swoje panowanie olimpijskim złotem. Presja była ogromna, jednak Jędrzejczak nie tylko ją wytrzymała, ale nawet dodała coś więcej. Zanim przystąpiła do swojej koronnej konkurencji, jednego dnia (15 sierpnia) wywalczyła dwa srebrne medale. Na 100 m stylem motylkowym lepsza była tylko jej odwieczna rywalka, Australijka Petria Thomas. To jednak nie był jeszcze koniec. Jędrzejczak, czując życiową formę, zdecydowała się też na występ na 400 m stylem dowolnym. Tutaj też popłynęła wspaniale, w finale przegrywając jedynie ze znakomitą Francuzką, Laure Manaudou. Po tak świętej uwerturze, przed startem na 200 m motylkiem, mogła poczuć luz psychiczny. A to z pewnością jej pomogło. W finale popłynęła w swoim klasycznym stylu - spokojnie przez pierwsze 100 metrów i niesamowite przyspieszenie na trzeciej "50", po której rywalki z reguły zostawały z tyłu. Tym razem jednak było trudniej niż zazwyczaj, ponieważ w rewelacyjnie płynęła także Thomas. Przed ostatnimi 50 metrami nawet to ona minimalnie była z przodu. Ale nie udało jej się odeprzeć ataku Jędrzejczyk, która jako pierwsza dotknęła ściany baseny, wyprzedzając najgroźniejszą rywalkę o 0,3 s. Tym samym wywalczyła pierwsze olimpijskie złoto dla polskiego pływania (18 sierpnia). I jak na razie, ostatnie.

Swój sukces z Sydney powtórzyła wioślarska dwójka wagi lekkiej, Tomasz Kucharski i Rafał Sycz. O ile do olimpijskich regat w Australii przystępowali jako faworyci, to w ciągu następnych czterech lat sytuacja uległa zmianie. Dominatorami tej konkurencji byli Elia Luini i Leonardo Pettinari z Włoch. To oni trzy lata z rzędu zdobywali mistrzostwa świata (Lucerna - 2001, Sevilla - 2002 i Mediolan - 2003). Nic dziwnego, że do Aten przyjechali jako pewniak do złota. Jeszcze raz okazało się jednak jak wyjątkową imprezą są igrzyska i że na nich faworytów po prostu nie ma. Luini i Pettinari nawet nie awansowali do finału, w którym Kucharski i Sycz popłynęli w mistrzowskim stylu. Polacy systematycznie budowali swoją przewagę nad resztą i na ostatnie 500 metrów (płynęli na dystansie 2 km) wypłynęli z zapasem niemal czterech sekund nad Francuzami. Ci na końcówce ruszyli do pościgu i błyskawicznie zmniejszali stratę. Polacy resztkami sił odparli ten atak i wpłynęli na metę pół sekundy przed nimi. W ten sposób zdobyli swoje drugie olimpijskie złoto (22 sierpnia).

Jednak prawdziwy laur zwycięstwa bezapelacyjnie należy do naszego chodziarza, Roberta Korzeniowskiego. Po niesamowitym wyczynie, jakiego dokonał cztery lata wcześniej w Sydney, wygrywając na obu chodziarskich dystansach (20 i 50 km), tym razem skupił się wyłącznie na tym dłuższym dystansie. Był to swoisty benefis 36-letniego zawodnika, który wygrywając w Atenach wywalczył swoje czwarte olimpijskie złoto (27 sierpnia). Stał się tym samym samodzielnym liderem polskiej tabeli wszechczasów, chociaż więcej medali wywalczyła Irena Szewińska (ale tylko 3 złote). Sposób w jakim to zrobił był najlepszym podsumowaniem całej jego kariery. Robert właściwie od samego początku szedł w swojej własnej lidze, wnet znikając swoim rywalom i cały czas powiększając swoją przewagę nad nimi. Na mecie urosła ona do niesamowitych czterech minut. Drugi był Rosjanin Dienis Nożegorodow, a trzeci jego rodak, Aleksiej Wojewodin. On z kolei do Korzeniowskiego stracił już niemal 5 minut. To rzadka deklasacja, ale jakże piękna na zakończenie kariery. Nic dziwnego, że odbierając medal nie krył wzruszenia.

A na tym zdjęciu to nawet jest trochę podobny do Księdza Niosącego Światło

Poza niesamowitymi wyczynami naszych złotych medalistów, Polacy stawali na podium w Atenach jeszcze pięć razy. Za każdym razem na jego najniższym stopniu. Po raz drugi olimpijski medal zdobyli florecistka Sylwia Gruchała, która w Sydney zdobyła srebro drużynowo, tym razem wywalczyła medal w pojedynku indywidualnym (18 sierpnia), Mateusz Kusznierewicz w żeglarskiej klasie Finn, który w Atlancie zdobył złoto (21 sierpnia), Agata Wróbel w podnoszeniu ciężarów, która w Sydney wywalczyła srebro (21 sierpnia) oraz kajakowa dwójka na 500 m - Aneta Pastuszka i Beata Sokołowska - Kulesza, które w Sydney również zdobyły brąz (28 sierpnia). Na arenę medalową wkroczyła też lekkoatletka, Anna Rogowska, która niespodziewanie dla wszystkich wywalczyła brązowy medal w skoku o tyczce. 23 - letnia Polka przegrała jedynie z dwiema legendami tej konkurencji, Rosjankami Jeleną Isinbajewą i Swietłaną Fieofanową. A potem sama dołączyła do panteonu sław, zdobywając wiele medali mistrzowskich imprez.

Dorobek medalowy Polski wyniósł więc zaledwie 10 krążków, w tym 3 złote, 2 srebrne i 5 brązowych. Pozwoliło nam to zająć dopiero 23 miejsce w łącznej klasyfikacji igrzysk. Była to najmniejsza liczba medali od czasu Igrzysk w Melbourne w 1956 r.

1989. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Sydney 2000

Ostatnie w XX wieku Letnie Igrzyska Olimpijskie odbyły się w największym mieście Australii, Sydney. Był to drugi raz w historii, kiedy zostały one zorganizowane na najmniejszym kontynencie, który na fladze olimpijskiej symbolizuje zielony krążek. O miano gospodarza imprezy walczyły również Berlin, Stambuł, Manchester oraz Pekin. Ten ostatni przez długi czas był wręcz pewniakiem do tego zaszczytu. Ostatecznie jednak, 24 września 1993 roku, to stolicy stanu Nowa Południowa Walia został przyznany zaszczyt przeprowadzenia największej sportowej imprezy na świecie, która ze względu na kończące się tysiąclecie, nazywana była Millennium Olympic Games. Są to też pierwsze Igrzyska Olimpijskie, które oglądałam w świadomy sposób. Do dziś pamiętam, nieraz i pobudki w środku nocy, ku oburzeniu rodziców u których był telewizor i oglądanie transmisji zawodów. Te emocje podczas chodu Roberta Korzeniowskiego i rzutu młotem Kamili Skolimowskiej oraz Szymona Ziółkowskiego (chociaż już nie jestem w stanie sobie przypomnieć, czy było to na żywo, czy też w retransmisji), strzelania Renaty Mauer, czy też dyskusje z nauczycielką przyrody na temat tego, jak ciekawe bywają skoki do wody.

Ceremonia otwarcia XXVII Letnich Igrzysk Olimpijskich odbyła się 15 września na Stadium Australia. Oficjalnie dokonał jej gubernator Australii, William Deane. Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożyła hokeistka na trawie Rechelle Hawkes, a w imieniu sędziów Petr Kerr. Zanim Cathy Freeman zapaliła znicz olimpijski, odbyły się liczne protesty Aborygenów. Miały one na celu zwrócenie uwagi opinii publicznej na ich nieciekawą sytuację społeczną. Doszło też do poważnego skandalu finansowego z udziałem MKOl-u. Tuż po zwycięstwie Sydney w zmaganiach o organizację igrzysk pojawiły się oskarżenia o korupcję. Niezależna komisja orzekła później, że chociaż niektóre prezenty dla członków MKOl były droższe niż dopuszczają wewnętrzne przepisy tej organizacji, ale do korupcji nie doszło. Wydarzenia te nie miały wpływu na sam przebieg zawodów. Na starcie pojawiła się rekordowa liczba sportowców (10651), reprezentujących również rekordową liczbę krajów (199). Co ważne, reprezentacja Korei Południowej i Północnej maszerowała pod tą samą flagą. Ciekawostką jest też to, że autorem projektu medali olimpijskich igrzysk w Sydney jest polski rzeźbiarz, Wojciech Pietranik.

Najważniejszym obiektem igrzysk był mogący pomieścić aż 110 tysięcy widzów Stadium Australia. A podczas zakończenia olimpiady, 1 października, pojawiło się ich ponad 115 tysięcy. Wśród innych aren można wyróżnić Sydney International Aquatic Centre, gdzie kibice mogli oglądać sporty wodne oraz Sydney SuperDome, gdzie rozgrywano m.in. koszykówkę. Jedyną dyscypliną rozgrywaną częściowo poza Sydney była piłka nożna. Piłkarze zmagali się też w Adelaide, Melbourne, Brisbane i Canberze.

Nowymi dyscyplinami było taekwondo, triatlon i skoki synchroniczne do wody oraz dla kobiet pięciobój nowoczesny, podnoszenie ciężarów, trampolina, skok o tyczce oraz rzut młotem. W przygotowaniu zawodów wzięło udział aż 47 tysięcy wolontariuszy. Razem z późniejszymi zawodami paraolimpijskimi kosztowały one aż 6,5 miliarda dolarów australijskich. Nad wszystkim miał czuwać specjalny minister ds. gier olimpijskich. Kluczową rolę odgrywał też Sydney Organising Committee for the Olympic Games. Zdecydował on o umieszczeniu w logo igrzysk sportowca Millenium Man. Znalazły się w nim również odniesienia do sławnej opery w Sydney, bumerangu oraz australijskiej przyrody. Maskotki tym razem były aż trzy: Oly (ptak dacelo), Syd (dziobak) oraz Millie (kolczatka).

Medalami podzieliło się 80 państw. W klasyfikacji generalnej pierwsze miejsce zdobyły Stany Zjednoczone. Tuż za nimi znalazła się Rosja, a za nią Chiny. Co prawda gospodarze zdobyli tyle samo medali co Chińczycy, ale mniej mieli złotych. Pierwsze medale zdobyli reprezentanci Arabii Saudyjskiej, Wietnamu, Macedonii, Kuwejtu i Kirgistanu. Na igrzyskach zadebiutowały Erytrea, Mikronezja, Palau i Timor Wschodni. Z kolei po przeciwnej stronie znalazł się Afganistan, który nie mógł wysłać swoich sportowców ze względu na dyskryminację kobiet.

Były to ostatnie zawody za kadencji prezydenta MKOl-u, Juana Antonio Samarancha. Po latach z dumą opowiadał, że były to najwspanialsze igrzyska ze wszystkich dotąd odbytych. Do historii przeszedł na pewno niesamowity pokaz sztucznych ogni nad mostem Harbour Brige, jaki zaprezentowali gospodarze, natomiast w uroczyste zgaszenie ognia olimpijskiego zaangażowali nawet samolot F-111. Niestety, Światowa Organizacja Antydopingowa, która po raz pierwszy działała bezpośrednio na miejscu zawodów, zdyskwalifikowała wielu sportowców, m.in. w kolarstwie, wioślarstwie i lekkiej atletyce.

Do Australii wysłaliśmy mocną, 191 osobową reprezentację, która rywalizowała w 19 dyscyplinach sportowych. A byli to:

• Badminton: Katarzyna Krasowska, Michał Łogosz, Robert Mateusiak; 
• Boks: Andrzej Rżany, Mariusz Cendrowski, Paweł Kakietek, Wojciech Bartnik, Grzegorz Kiełsa;
• Gimnastyka: Agnieszka Brandenbura, Joanna Skowrońska, Leszek Blanik; 
• Hokej na trawie: Paweł Sobczak, Marcin Pobuta, Tomasz Szmidt, Paweł Jakubiak, Tomasz Cichy, Aleksander Korcz, Eugeniusz Gaczkowski, Rafał Grotowski, Zbigniew Juszczak, Dariusz Marcinkowski, Dariusz Małecki, Krzysztof Wybieralski, Łukasz Wybieralski, Piotr Mikuła, Tomasz Choczaj; 
• Judo: Beata Maksymow, Jarosław Lewak, Robert Krawczyk, Paweł Nastula, Rafał Kubacki; 
• Kajakarstwo: Elżbieta Urbańczyk, Aneta Pastuszka, Beata Sokołowska-Kulesza, Aneta Michalak, Joanna Skowroń, Beata Grzesik, Grzegorz Kotowicz, Rafał Głażewski, Marek Twardowski, Adam Wysocki, Adam Seroczyński, Dariusz Białkowski, Marek Witkowski, Michał Gajownik, Daniel Jędraszko, Paweł Baraszkiewicz, Krzysztof Bieryt, Krzysztof Kołomański, Michał Staniszewski, Andrzej Wójs, Sławomir Mordarski; 
• Kolarstwo: Bartłomiej Saczuk, Grzegorz Krejner, Marcin Mientki, Konrad Czajkowski, Piotr Wadecki, Zbigniew Spruch, Zbigniew Piątek, Piotr Przydział, Piotr Chmielewski, Marek Galiński; 
• Koszykówka: Krystyna Szymańska - Lara, Dorota Bukowska, Joanna Cupryś, Patrycja Czepiec, Katarzyna Dydek, Edyta Koryzna, Ilona Mądra, Beata Predehl, Elżbieta Trześniewska, Anna Wielebnowska, Sylwia Wlaźlak;
• Lekkoatletyka: Zuzanna Radecka, Lidia Chojecka, Anna Jakubczak, Anna Olichwierczuk, Marzena Pawlak, Joanna Niełacna, Agnieszka Rysiukiewicz, Monika Pyrek, Krystyna Zabawska, Katarzyna Żakowicz, Kamila Skolimowska, Katarzyna Radtke, Urszula Włodarczyk, Marcin Nowak, Piotr Balcerzak, Marcin Urbaś, Robert Maćkowiak, Piotr Haczek, Piotr Rysiukiwicz, Piotr Gładki, Tomasz Ścigaczewski, Marcin Kuszewski, Paweł Januszewski, Rafał Wójcik, Ryszard Pilarczyk, Piotr Długosielski, Filip Walotka, Jacek Bocian, Olgierd Stański, Szymon Ziółkowski, Maciej Pałyszko, Dariusz Trafas, Robert Korzeniowski, Roman Magdziarczyk, Tomasz Lipiec; 
• Łucznictwo: Joanna Nowicka, Anna Łęcka, Agata Bulwa, Grzegorz Targoński, Bartosz Mikos;
• Pięciobój nowoczesny: Paulina Boenisz, Dorota Idzi, Igor Warabida; 
• Pływanie: Aleksandra Micul, Alicja Pęczak, Otylia Jędrzejczak, Anna Uryniuk, Bartosz Kizierowski, Mariusz Siembida, Marek Krawczyk, Marcin Kaczmarek; 
• Podnoszenie ciężarów: Aleksandra Klejnowska, Beata Prei, Agata Wróbel, Krzysztof Siemion, Mariusz Rytkowski, Szymon Kołecki, Grzegorz Kleszcz, Mariusz Jędra, Paweł Najdek; 
• Strzelectwo: Mirosława Saugun, Renata Mauer-Różańska, Jerzy Pietrzak, Krzysztof Kucharczyk, Andrzej Głyda; 
• Szermierka: Sylwia Gruchała (floret), Magdalena Mroczkiewicz (floret), Anna Rybicka (floret), Barbara Wolnicka (floret), Sławomir Mocek (floret), Ryszard Sobczak (floret), Adam Krzesiński (floret), Rafał Sznajder (szabla), Norbert Jaskot (szabla), Marcin Sobala (szabla); 
• Tenis stołowy: Lucjan Błaszczyk, Tomasz Krzeszewski; 
• Wioślarstwo: Agnieszka Tomczak, Elżbieta Kuncewicz, Ilona Mokronowska, Piotr Basta, Piotr Bochenek, Adam Korol, Marek Kolbowicz, Tomasz Kucharski, Robert Sycz, Karol Łazar, Sławomir Kruszkowski, Adam Bronikowski, Michał Wojciechowski, Paweł Jarosiński, Rafał Smoliński, Artur Rozalski, Arkadiusz Sobkowiak; 
• Zapasy: Dariusz Jabłoński, Włodzimierz Zawadzki, Ryszard Wolny, Artur Michalkiewicz, Andrzej Wroński, Marek Sitnik, Mariusz Dąbrowski, Marcin Jurecki, Marek Garmulewicz; 
• Żeglarstwo: Anna Gałecka, Monika Bronicka, Przemysław Miarczyński, Mateusz Kusznierewicz, Maciej Grabowski, Tomasz Stańczyk, Tomasz Jakubiak, Paweł Kacprowski, Paweł Kuźnicki;

Tym razem naszym chorążym był zapaśnik, Andrzej Wroński. Przy dźwiękach ludowej piosenki "Poszła Karolinka" prowadził ekipę po bieżni olimpijskiego stadionu. Na jego trybunach zgromadziła się skromna reprezentacja Polaków wraz z prezydentem Aleksandrem Kwaśniewskim na czele. Drugie w historii igrzyska rozgrywane w Australii stały się dla nas okazją do potwierdzenia klasy kilku znakomitych gwiazd sportu, ale też narodzin nowych, nieraz bardzo młodych mistrzów.

Z perspektywy polskich kibiców jednym z największych bohaterów całych igrzysk był bez wątpienia chodziarz Robert Korzeniowski. Cztery lata wcześniej, podczas Igrzysk Olimpijskich w Atlancie, sięgnął po złoto na 50 km. Potem na tym dystansie wygrywał wszystkie największe imprezy. Jednak w Sydney podjął się wydawałoby się niewykonalnego zadania. Jako pierwszy chodziarz w historii chciał zostać mistrzem olimpijskim na dwóch skrajnie różniących się dystansach. Mowa tutaj o 20 km, co w tej konkurencji można porównać niemal do sprintu oraz o swojej koronnej konkurencji, 50 km. Chociaż Korzeniowski przygotowywał się do tego przez cztery lata, to tak naprawdę nie miał pewności, czy uda mu się tego dokonać. Najpierw przyszło mu zmierzyć się z "dwudziestką" (22 września). Być może był to najbardziej emocjonujący chód w historii tej konkurencji. W końcówce walki o złoto stanęli trzej zawodnicy: nasz Robert oraz dwaj Meksykanie - Bernardo Segura i Noe Hernandez. Finisz był dramatyczny. Na olimpijski stadion cała trójka wkroczyła dosłownie ramię w ramię, ale przed wejściem na ostatnią prostą Segura zaczął wyprzedzać Polaka. W samej końcówce niemal frunął nad bieżnią i wpadł jako pierwszy na bieżnię. Jednak sędziowie dopatrzyli się, że Meksykanie na ostatnich metrach podbiegał i kilkanaście metrów po zakończeniu rywalizacji zdyskwalifikowali go. Tym samym to Robert Korzeniowski został mistrzem olimpijskim na dystansie 20 km. Dodatkowo czasem 1:18:59 ustanowił nowy rekord olimpijski. On sam dowiedział się o tym w mixed-zonie, udzielając wywiadu polskim dziennikarzom. Szczęście i niedowierzanie były ogromne, a jego reakcja na tę informację sama w sobie przejdzie do historii (oglądajcie do końca).

A zatem trudniejsza część planu została zrealizowana w 100%. Drugi odcinek tego miniserialu miał miejsce dokładnie tydzień później (29 września). Tym razem Korzeniowski nie pozostawił swoim rywalom żadnych złudzeń. Drugiego na mecie Łotysza Aigarsa Fadiejevssa wyprzedził o niemal półtorej minuty, trzeciego Meksykanina Joela Guerrero o ponad dwie. To była prawdziwa deklasacja i przypieczętowanie tytułu chodziarza wszechczasów, chociaż nie był to koniec jego olimpijskich popisów.

Nie można zapominać, że to w Sydney na stadionie lekkoatletycznym rozpoczęła się trwająca do dziś dominacja naszych młociarek i młociarzy. To tam, 29 września, niespodziewanie złoty medal dla Polski wywalczyła mało znana, niespełna 18-letnia Kamila Skolimowska Chociaż właściwie już rok wcześniej ta córka polskiego ciężarowca, Roberta Skolimowskiego (jest to medalista mistrzostw świata oraz olimpijczyk z Moskwy) wywalczyła złoty medal mistrzostw świata juniorów młodszych. Nikt się jednak nie spodziewał, że tak szybko przekuje go w najcenniejszy możliwy sukces dla sportowca. A uczyniła to w pięknym stylu pokonując faworytkę rozgrywki - Rosjankę Olgę Kuzienkową oraz Niemkę Kirsten Munchow. A dodatkowo, podobnie jak Robert Korzeniowski, także i ona wynikiem 71,16 m ustanowiła nowy rekord olimpijski, Potem zdobyła jeszcze dwa medale mistrzostw Europy. Chociaż wystartowała jeszcze na dwóch następnych Igrzyskach Olimpijskich w Atenach i Pekinie, to nie udało jej się powtórzyć tego sukcesu. W 2009 roku w czasie zgrupowania polskich lekkoatletów w Portugalii miało miejsce tragiczne zdarzenie. 27-letnia Kamila Skolimowska zasłabła w czasie treningu. Mimo natychmiastowego przewiezienia do szpitala i reanimacji zmarła. Przyczyną zgonu był zator tętnicy płucnej.

Kamila Skolimowska

Drugie złoto w rzucie młotem wywalczył Szymon Ziółkowski (24 września). Jego konkurs rozgrywał się w deszczowej aurze. Mimo to jako jedyny przekroczył odległość 80 metrów i to o 2 centymetry. Tym samym potwierdził tytuł najbardziej utalentowanych ówczesnych młociarzy świata (wcześniej był mistrzem świata i mistrzem Europy juniorów). Rok później w Edmonton został mistrzem świata, potem wywalczył jeszcze na tej imprezie dwa srebra, a swoją długą i wspaniałą karierę podsumował brązowym medalem mistrzostw Europy w Helsinkach w 2012 roku.

Szymon Ziółkowski

Niejako powtórkę z rozrywki zapewniła polskim kibicom Renata Mauer-Różańska. Co prawda nie udało jej się obronić złota w konkurencji karabinu pneumatycznego (gdzie była dopiero 15.), za to w strzelaniu z karabinu w trzech postawach, brąz z Atlanty zamieniła w Sydney na złoto (20 września). Uczyniła to w znakomitym stylu, ponieważ po bardzo wyrównanych eliminacjach, gdzie trzy zawodniczki, w tym Polka, uzyskały taki sam wynik, w finale dosłownie zdeklasowała swoje rywalki. Strzelała dosłownie "10" za "10", wyprzedzając ostatecznie drugą w klasyfikację Rosjankę Tatianę Gołdobinę o 3,7 punktu. Tym samym stała się drugą polską sportsmenką, po Irenie Szewińskiej, która zdobyła na olimpiadzie dwa złote medale.

Renata Mauer

Rewelacyjnie w Sydney spisali się przedstawiciele sportów wodnych. Po złoto w wioślarskiej konkurencji dwójek wagi lekkiej sięgnęli Tomasz Kucharski oraz Robert Sycz (24 września). Udźwignęli tym samym rolę wielkich faworytów, ponieważ na najwyższym stopniu stawali podczas mistrzostw świata w 1997 roku w Augubelette oraz w 1998 roku w Kolonii.

Tomasz Kucharski i Robert Sycz

Do medalowego żniwa dorzucili się kajakarze Paweł Baraszkiewicz i Daniel Jędraszko, którzy zdobyli srebro w C-2 na 500 m (1 października). Natomiast Dariusz Białkowski, Grzegorz Kotowicz, Adam Seroczyński i Marek Witkowski w K-4 na 1000 m (30 września) oraz Aneta Pastuszka i Beata Sokołowska w K-2 na 500 m (1 października) wywalczyli w tej dyscyplinie brązowe medale.

Pierwszy raz w historii polskich startów olimpijskich medal wywalczyli kajakarze górscy (1 października). Duet Krzysztof Kołomański i Michał Staniszewski zdobyli srebro w slalomie kanadyjek. Lepsi od nich okazali się bracia Pavel i Peter Hochschornerowie ze Słowacji.

Krzysztof Kołomański i Michał Staniszewski

Wspaniale spisali się nasze nastoletnie, wschodzące gwiazdy sportu. 19-letnia Agata Wróbel wywalczyła srebro w podnoszeniu ciężarów w kategorii 75 kg (22 września). Uległa jedynie Chince Ding Meiyuan. Z kolei również 19-letni Szymon Kołecki, który te urodziny obchodził już po igrzyskach, w kategorii do 94 kg rzucił rękawicę prawdziwej legendzie podnoszenia ciężarów, Grekowi Akakiosowi Kakiasvilisovi. Zawodnik ten zdobywał złote medale podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie (jeszcze jako reprezentant Gruzji) i w Atlancie (już jako Grek). Nic dziwnego, że w Australii chciał skompletować rzadko spotykanego hat-tricka (czyli trzy medale jednego, tutaj złotego, koloru). Udało mu się to, jednak Kołecki był o krok, aby mu to uniemożliwić. Po rwaniu był lepszy od Polaka o 2,5 kg, ale w podrzucie Szymon odrobił tą stratę. Był jednak cięższy od rywala, dlatego musiał zadowolić się srebrnym medalem (24 września).

Agata Wróbel

Szymon Kołecki

W szermierce po srebro sięgnęła też drużyna florecistek w składzie Sylwia Gruchała, Magdalena Mroczkiewicz, Anna Rybicka oraz Barbara Wolnicka (23 września). Natomiast brąz wywalczył gimnastyk Leszek Blanik w konkurencji skok przez konia (25 września).

Polscy sportowcy przywieźli do domu 14 medali, co dało im bardzo dobre, bo 14 miejsce w klasyfikacji ogólnej.

1988. "Od Paryża do Paryża": 100-lecie Polski na Letnich Igrzyskach Olimpijskich - Atlanta 1996

100 - lecie nowożytnych Letnich Igrzysk Olimpijskich przeżywano w położonej w Stanach Zjednoczonych Atlancie (stolica stanu Georgia). W ten sposób po 64 latach LIO powróciła do tego kraju.

Kiedy wyścig po organizację Igrzysk Olimpijskich w 1996 roku wygrała Atlanta, wyprzedzając m.in. ich kolebkę, Ateny, było wiadomo, że to koniec ery romantyzmu olimpijskich rozgrywek. Na arenę wszedł bowiem biznes i polityka, bezapelacyjnie kończąc z idealizacją olimpiady. Już sam wybór jej miejsca mógł wzbudzać oburzenie - to nie Ateny, miejsce magiczne i wiele znaczące dla historii igrzysk, a stolica coca-coli, Atlanta. Nie był to pierwszy raz, kiedy sport ulegał wszechwładzy pieniądza. Pewną pociechą była niemal stuprocentowa pewność, że Amerykanie zrobią takie igrzyska, jakich świat nie widział. Wiadomo, że w Ameryce każda rzecz musi być najlepsza, największa, prześcigająca wszystko i wszystkich.

Chociaż MKOl był atakowany za odstawienie kandydatury Aten, to wkrótce wszelkie wątpliwości zostały rozwiane. Dużym atutem był udział aż 197 reprezentacji narodowych, co było rekordem w historii dotychczasowych gier olimpijskich. Na arenach w Atlancie pojawiło się aż 30 debiutantów. Można z całą świadomością powiedzieć, że do stolicy stanu Georgia przyjechał zmagać się w sportowej rywalizacji cały świat. A to był dopiero początek.

Nie obyło się oczywiście bez problemów. Wbrew pozorom olimpiada w Atlancie była rozbita z powodu dużych odległości między miejscami odbywania się rozgrywek poszczególnych dyscyplin. Niektóre konkurencje, takie jak żeglarstwo i kajakarstwo górskie, odbywały się odpowiednio w oddaleniu 400 i 209 km, a niekiedy wręcz w innych stanach. Jako plus wymienia się pełne widownie na każdych z zawodów. Amerykanie sprzedali bilety na łączną sumę 8 mln 600 tys. dolarów, bijąc o ponad 3 mln każdego z dotychczasowych organizatorów. Atutem był też huczny i kolorowy doping, bo kibice jeździli za swoimi reprezentacjami, dając im wielkie wsparcie i wyraz swojej aprobaty.

Izzy

XXVI Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie rozpoczęły się 19 lipca i trwały do 4 sierpnia. Ceremonia otwarcia miała miejsce na Centralnym Stadionie Olimpijskim. Uroczystego otwarcia dokonał ówczesny prezydent Stanów Zjednoczonych, Bill Clinton. Znicz olimpijski został zapalony przez dobrze znanego już boksera Muhammada Alego, grecką lekkoatletkę Wulę Patulidę oraz amerykańską pływaczkę Janet Evans. Przysięga olimpijska w imieniu sportowców została złożona przez amerykańską koszykarkę Teresę Edwarda, a w imieniu sędziów złożył ją Hoby Billingsley. Tym razem maskotką Igrzysk Olimpijskich był stworek imieniem "Izzy". Jego nazwa pochodzi od angielskiego zwrotu "What it is?", który tłumaczyć można jako "Co to jest?". Oglądając nagranie z ceremonii rozpoczęcia wśród zgromadzonych widzów można wypatrzeć ówczesnego prezydenta naszego kraju, Aleksandra Kwaśniewskiego. 

Ceremonia otwarcia igrzysk, rzecz niezwykle radosna, dość nieoczekiwanie miała dla polskiej ekipy dramatyczny przebieg. Podczas defilady na jej czele kroczył szef polskiej misji olimpijskiej, Eugeniusz Pietrasik. Jednak po ustawieniu się na płycie stadionu zasłabł i pomimo prowadzonej reanimacji zmarł tuż po przewiezieniu do szpitala w wieku niespełna 49 lat.

Polskę w Atlancie reprezentowało 165 zawodników, którzy rywalizowali w 20 dyscyplinach. Byli to:

• Badminton: Katarzyna Krasowska; 
• Boks: Jacek Bielski, Józef Gilewski, Tomasz Borowski, Wojciech Bartnik; 
• Gimnastyka artystyczna: Krystyna Leśkiewicz, Anna Kwitniewska;
• Jeździectwo: Piotr Piasecki, Bogusław Jarecki, Rafał Choynowski, Bogusław Owczarek, Artur Społowicz;
• Judo: Małgorzata Roszkowska, Ewa Larysa Krause, Beata Kucharzewska, Aneta Szczepańska, Beata Maksymow, Piotr Kamrowski, Jarosław Lewak, Krzysztof Wojdan, Bronisław Wołkowicz, Marek Pisula, Paweł Nastula, Rafał Kubacki; 
• Kajakarstwo: Aneta Pastuszka, Izabela Dylewska, Elżbieta Urbańczyk, Bogusława Knapczyk, Piotr Markiewicz, Andrzej Gajewski, Maciej Feimut, Adam Wysocki, Dariusz Białkowski, Grzegorz Kotowicz, Grzegorz Kaleta,, Marek Witkowski, Adam Wysocki, Paweł Baraszkiewicz, Marcin Kobierski, Tomasz Goliasz, Dariusz Koszykowski, Jerzy Sendera, Ryszard Mordawski, Mariusz Wieczorek, Krzysztof Kołomański, Michał Staniszewski, Andrzej Wójs, Sławomir Mordarski; 
• Kolarstwo: Grzegorz Krejner, Robert Karśnicki, Zbigniew Spruch, Sławomir Chrzanowski, Tomasz Brożyna, Dariusz Baranowski, Marek Galiński, Sławomir Barul; 
• Lekkoatletyka: Małgorzata Rydz, Anna Brzezińska, Małgorzata Sobańska, Aniela Nikiel, Kamila Gradus, Agata Kaczmarek, Renata Katewicz, Katarzyna Radtke, Urszula Włodarczyk, Robert Maćkowiak, Piotr Rysiukiewicz, Leszek Bebło, Grzegorz Gajdus, Krzysztof Mehlich, Paweł Januszewski, Tomasz Jędrusik, Piotr Haczek, Artur Partyka, Przemysław Radkiewicz, Jarosław Kotewicz, Szymon Ziółkowski, Robert Korzeniowski, Sebastian Chmara; 
• Łucznictwo: Joanna Nowicka, Katarzyna Klata, Iwona Dzięcioł, Paweł Szymczak; 
• Pięciobój nowoczesny: Igor Warabida, Maciej Czyżowicz; 
• Pływanie: Dagmara Komorowicz, Izabela Burczyk, Alicja Pęczak, Anna Uryniuk, Bartosz Kizierowski, Bartosz Sikora, Mariusz Siembida, Marek Krawczyk, Rafał Szukała, Konrad Gałka, Marcin Maliński; 
• Podnoszenie ciężarów: Marek Gorzelniak, Wojciech Natusiewicz, Andrzej Cofalik, Marek Maślany, Dariusz Osuch;
• Siatkówka: Damian Dacewicz, Piotr Gruszka, Krzysztof Janczak, Marcin Nowak, Witold Roman, Krzysztof Śmigiel, Andrzej Stelmach, Krzysztof Stelmach, Mariusz Szyszko, Leszek Urbanowicz, Paweł Zagumny; 
• Strzelectwo: Julita Macur, Renata Mauer, Małgorzata Książkiewicz, Jerzy Pietrzak, Marek Nowak, Krzysztof Kucharczyk, Robert Kraskowski, Tadeusz Czerwiński, Mirosław Rzepkowski, Tadeusz Szamrej; 
• Szermierka: Anna Rybicka (floret), Barbara Szewczyk (floret), Katarzyna Felusiak (floret), Ryszard Sobczak (floret), Piotr Kiełpikowski (floret), Adam Krzesiński (floret), Jarosław Rodzewicz (floret), Joanna Jakimiuk (szpada), Rafał Sznajdej (szabla), Norbert Jaskot (szabla), Janusz Olech (szabla); 
• Tenis: Magdalena Grzybowska, Aleksandra Olsza; 
• Tenis stołowy: Andrzej Grubba, Lucjan Błaszczyk; 
• Wioślarstwo: Kajetan Broniewski, Adam Korol, Robert Sycz, Grzegorz Wdowiak, Piotr Olszewski, Jacek Streich, Wojciech Jankowski, Piotr Basta, Jarosław Nowicki, Przemysław Lewandowski, Marek Kolbowicz, Piotr Bujnarowski; 
• Zapasy: Piotr Jabłoński, Dariusz Jabłoński, Stanisław Pawłowski, Włodzimierz Zawadzki, Ryszard Wolny, Józef Tracz, Jacek Fafiński, Andrzej Wroński, Jan Krzesiak, Robert Kostecki, Marek Garmulewicz; 
• Żeglarstwo: Dorota Staszewska, Weronika Glinkiewicz, Mirosław Małek, Mateusz Kusznierewicz, Marek Chocian, Zdzisław Staniul;

Chorążym Biało-Czerwonych tym razem był pływak, Rafał Szukała. Pod wieloma względami Igrzyska Olimpijskie w Atlancie były dla nas niezwykłe. Już w pierwszej konkurencji otwierającej sportowe zmagania (strzelectwie), wywalczyliśmy złoty medal. A po niespotykanym występie zapaśników, już po czterech dniach, prowadziliśmy nawet w klasyfikacji medalowej. To wtedy zdobyliśmy pierwszy krążek (i to od razu złoty) w żeglarstwie, a światu objawił się niesamowity chodziarz.

Tego w historii olimpijskich startów Polaków jeszcze nie było. Pierwszą konkurencją rozgrywaną w Stanach Zjednoczonych była rywalizacja kobiet w karabinie pneumatycznym 10 m (20 lipca). Startowała w niej Renata Mauer, należąca od kilku lat do światowej czołówki w tej specjalności. W eliminacjach prowadziła Niemka Petra Horneben, która świetnie spisywała się też w ośmioosobowym finale. Wydawało się, że reszta zawodniczek walczy już tylko o dwa pozostałe medale. Wszystko rozstrzygnął ostatni strzał. Horneber miała przed nim przewagę 1,7 pkt, co było bardzo bezpiecznym zapasem. Co prawda druga przed finałową serią Polka strzeliła niemal perfekcyjnie zdobywając 10,7 pkt (maksymalna wartość to 10,9, ale ona zdarza się bardzo rzadko), jednak Niemce w dalszym ciągu wystarczał wynik na poziomie 9 punktów. Teoretycznie była to tylko formalność, ale w takiej chwili nawet najlepszej zawodniczce może zadrżeć ręka. Horneber strzeliła zaledwie 8,8 pkt i ostatecznie przegrała z Mauer o 0,2 pkt. Można się tylko domyślać jakie to były emocje, ale i radość w całej polskiej ekipie. Jednak to nie był koniec, bo Mauer poszła za ciosem zdobywając w Atlancie jeszcze brązowy medal w konkurencji karabin w trzech postawach (24 lipca). Po eliminacjach nawet była na prowadzeniu, jednak w finale musiała uznać wyższość Serbki Aleksandry Ivosev (która z kolei była trzecia w karabinie pneumatycznym) oraz Rosjanki Iriny Gierasimienok.

Medalowy dorobek strzelców został niespodziewanie uzupełniony przez Mirosława Rzepkowskiego (26 lipca), który zdobył srebro w konkurencji skeet (strzelanie śrutowe do rzutków).

Renata Mauer

Mirosław Rzepkowski z rywalami

A zatem Igrzyska Olimpijskie w Atlancie zaczęły się dla nas świetnie, jednak prawdziwe szaleństwo nastąpiło dzień później (21 lipca), kiedy nasi zapaśnicy wywalczyli aż dwa złote medale, zaś judoka dorzucił jeden tego samego koloru. Tą rewelacyjną passę rozpoczęli niesamowici wręcz zapaśnicy w stylu klasycznym. W kategorii do 69 kg w kapitalnym stylu po tytuł mistrza olimpijskiego sięgnął Ryszard Wolny. W całym turnieju stracił on zaledwie jeden punkt techniczny. Wyniki jego walk przedstawiały się następująco: z Attilą Repką z Węgier wygrał 6:1, z Liubalem Colas z Kuby 6:0, z Griegorijem Puljajewem z Uzbekistanu 3:0, a w finale z Ghani Yalouzem z Francji aż 7:0.

Ryszard Wolny

Trochę trudniejszą drogę do drugiego olimpijskiego złota miał nasz mistrz z Seulu, Andrzej Wroński (kategoria do 100 kg). Na początek rozniósł Tunezyjczyka Muhammada Nawwara, ale potem jedynie karami za pasywność pokonał Mołdawianina Igora Grabowecziego. To mu dało awans do półfinału, w którym po ciężkiej walce zmiótł Kubańczyka Hectora Miliana (2:0). Jeszcze trudniejsze okazało się finałowe starcie z Białorusinem Siarhiejem Lisztwanem. Obaj zawodnicy szli łeb w łeb i nie dawali zrobić sobie krzywdy, jednak to Wroński przez cały pojedynek był dużo bardziej aktywny. Białorusin zbierał ostrzeżenia za pasywność i choć Polak nie wykorzystał żadnego z nich, to i tak sięgnął po złoty medal. Dokonał tego nie tracąc w turnieju ani jednego punktu.

Tego samego dnia po złoto sięgnął judoka Paweł Nastula, nie bez powodu uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tej dyscypliny sportu. Wyczyn ten był ukoronowaniem jego wyjątkowej supremacji, tak rzadko spotykanej w jakiejkolwiek konkurencji. Polak był w kategorii do 95 kg niepokonany przez ponad cztery lata, wygrywając w tym czasie 312 walk z rzędu. Dwa razy został mistrzem świata, trzykrotnie mistrzem Europy. Prawdziwe spełnienie przyszło jednak w Atlancie.

Nastula budził niemałą grozę wśród swoich rwali, a ci najczęściej przegrywali z nim jeszcze przed wejściem na tatami. W Atlancie szybko rozprawił się z obrońcą tytułu z Barcelony, Węgrem Antalem Kovacsem, potem przed czasem pokonał Włocha Luigiego Guido i Portugalczyka Pedro Soaresa. Najtrudniejszą walkę stoczył w półfinale z mistrzem olimpijskim z Seulu, Brazylijczykiem Aurelio Miguelem. Był to bardzo zacięty pojedynek, ale ostatecznie lepszym okazał się Polak. W finale Nastula zmierzył się z Kim Min-soo z Korei Południowej. Już po 50 sekundach efektownie rzucił go na plecy, chociaż sędziowie nie uznali tego jako ippon (czyli koniec pojedynku). Polak w błyskawicznym tempie przeszedł do trzymania i po 30 sekundach było już po pojedynku. Czwarty medal dla Polski w ciągu zaledwie dwóch dni igrzysk stał się faktem.

Paweł Nastula

Dzień później (22 lipca) wywalczyliśmy w judo jeszcze jeden medal, tym razem w konkurencji kobiet. Srebro w kategorii do 66 kg zdobyła Aneta Szczepańska. W finale musiała uznać wyższość Koreanki z Południa, Cho Min-sun.

Powróćmy jeszcze do zapaśników. Dwa dni po sukcesach Wolnego i Wrońskiego jeszcze trzykrotnie stawali na podium. Na jego najwyższe podium dostał się Włodzimierz Zawadzki, który startował w kategorii do 62 kg. Niezwykle szybki, zwinny, ale też efektownie walczący zawodnik zaczął od walki z Białorusinem Igorem Pietrienko, którą wygrał 4:3. Im dalej w las tym z coraz większą łatwością przychodziły mu zwycięstwa. Szweda Usamę Aziza oraz Gruzina Kobę Guliaszwilego pokonał wynikiem 3:1, a Ukraińca Hryhorija Kamyszenkę rozgromił w półfinale 8:2. W walce finałowej wypunktował Kubańczyka Juana Luisa Marena 3:1.

Włodzimierz Zawadzki

Tego samego dnia po srebro w kategorii do 90 kg sięgnął Jacek Fafiński, a po brąz w kategorii do 74 kg doświadczony już Józef Tracz. Dla tego ostatniego był to już trzeci, po brązie w Seulu i srebrze w Barcelonie, olimpijski medal. A zatem po zaledwie czterech dniach Polska miała w swoim dorobku 5 złotych krążków, dwa srebrne i jeden brązowy, a do tego prowadziła w klasyfikacji medalowej. To były naprawdę niezwykłe dni dla naszego sportu.

A przecież to nie był koniec naszych sukcesów. To w Atlancie na dobre rozpoczęła się wielka kariera najwybitniejszego chodziarza w historii polskiego sportu, Roberta Korzeniowskiego. Chociaż rok wcześniej wywalczył brązowy medal mistrzostw świata w Goeteborgu, to tak naprawdę w Atlancie zapoczątkował swoją niezwykłą złotą serię, której kres nadszedł dopiero w Atenach w 2004 roku. W tym czasie zdobył cztery olimpijskie złota, trzy mistrzostwa świata i dwa mistrzostw Europy. W rywalizacji na dystansie 50 km (2 sierpnia) walka była bardzo zacięta, w walce o medale przez długi czas liczyła się bardzo duża grupa zawodników. Jednak sama końcówka była już tylko rozgrywkę między Korzeniowskim, a Rosjaninem Michaiłem Szczennikowem. Ale to Polak okazał się w nim lepszy, wyprzedzając na finiszu rywala o 16 sekund.

Na lekkoatletycznym stadionie nie zawiódł nas też Artur Partyka, który skokiem na wysokość 2,37 m w skoku wzwyż zapewnił sobie srebrny medal (28 lipca). Był on o krok od zdobycia złota. Dopiero w swoim ostatnim skoku odebrał mu je zawodnik gospodarzy, Charles Austin, skacząc jedynie 2 cm wyżej.

Artur Partyka w Atlancie

Największą niespodzianką było zwycięstwo Mateusza Kusznierewicza (2 sierpnia). Ten zaledwie 21-letni zawodnik kapitalnie walczył z bardziej doświadczonymi i utytułowanymi rywala w pięknym stylu sięgając po wygraną. Drugiego Belga Sebastiana Godefroida pokonał aż o 13 punktów, co w żeglarstwie jest prawdziwą przepaścią.

Z srebrnymi medalami z Atlanty powróciła niezawodna drużyna florecistów w składzie Piotr Kiełpitowski, Adam Krzesiński, Jarosław Rodzewicz i Ryszard Sobczak (25 lipca). Z kolei na najniższym stopniu olimpijskiego stanęli ciężarowiec w kategorii do 83 kg Andrzej Cofalik (26 lipca), łucznicza drużyna kobiet w składzie Iwona Dzięcioł, Katarzyna Klata oraz Joanna Nowicka (2 sierpnia), a także kajakarz Marek Markiewicz (4 sierpnia).

Andrzej Cofalik

Ostatecznie polska reprezentacja wróciła ze Stanów Zjednoczonych z dorobkiem w postaci siedmiu złotych medali oraz po pięć w kolorze srebrnym i brązowym. Tym samym w klasyfikacji medalowej zajęliśmy wysokie, 11 miejsce. Do dzisiaj takiego wyniku nie udało się poprawić.