730. Moje "Jestem", czyli jak trafiłam na Spotkanie Młodych na Polach Lednickich cz. 2

Punktualnie o godzinie 17:00 zabił lednicki dzwon, a wszyscy jednym głosem zaczęli śpiewać pierwszy hymn Polski "Bogurodzicę", która następnie przeszła w "Hymn III Tysiąclecia". Przez Drogę Tysiąclecia przemierzała majestatyczna procesja, na której czele był niesiony krzyż - dar papieża Jana Pawła II. Za nim podążały sztandar Wiary, relikwiarze m.in. z relikwiami świętego Wojciecha oraz Jana Pawła II, Bogumiła, Benedykta, Jacka, Tomasza z Akwinu, czy też Teresy od Dzieciątka Jezus. Jasnogórscy paulini nieśli kopię Czarnej Madonny, młodzież niosła swoje sztandary. W środku procesji, ramię w ramię, szedł prymas Polski arcybiskup Wojciech Polak, metropolita gnieźnieński Stanisław Gądecki oraz prezydent Polski, Andrzej Duda. Za nimi zaś szli zaproszeni kapłani, stypendyści "Dzieła Trzeciego Tysiąclecia", finaliści konkursu papieskiego, międzynarodowe delegacje oraz salezjański wolontariat misyjny. Całość zamykali Ułani z 15 Poznańskiego Pułku Ułańskiego jadący na koniach oraz damska sekcja konna. 

Huk armaty uroczyście otworzył XXII Spotkanie Młodych Lednica, a zaraz potem głos przejął prezydent naszego kraju pan Andrzej Duda. A co prezydent miał do powiedzenia nam, młodym? Sami posłuchajcie.

Po przemówieniu młodzi tancerze porwali pana prezydenta do tańca. Wspólnie zaśpiewaliśmy dla pana Andrzeja Dudy hymn tegorocznego spotkania, a następnie odtańczyliśmy słynne "Tak, tak Panie" oraz "Ojcze prowadź mnie". Dominikanie skomentowali to wszystko tak, że marzyli o tym, aby było 2000 tancerzy, a tymczasem tańczyły wszystkie lednickie sektory.

Po radosnym otwarciu spotkania odbył się spektakl zatytułowany, a jakże by inaczej, "Jestem". Było to biblijne stworzenie świata w wersji mówiono - widowiskowej. W sumie nawet mi się to podobało. Szczególnie to, jak na koniec z sześciu pracowitych dni stworzenia świata powstał obraz Pana Jezusa. Następnie piosenką "Jestem twój, zbaw mnie Panie" pożegnaliśmy pana prezydenta, którego goniły liczne obowiązki i z niecierpliwością czekaliśmy na drugą część konferencji. 

Tym razem mieliśmy okazję przekonać się, że Bóg patrzy na każdego z nas nie przez pryzmat jego osiągnięć, ale poprzez jego człowieczeństwo. Każdy zarejestrowany uczestnik otrzymał "zwierciadło prawdziwego spojrzenia", które w tej części spotkania zostało wykorzystane. Podczas konferencji odbył się też symboliczny gest błogosławieństwa naszych oczów, uszów, ust, dłoni, stóp, serca... Bo przecież każdy z naszych członków został przeznaczony byśmy wielbili Boga. Następnie odbyła się pantomima będąca połączenia starotestamentalnej opowieści o Jonaszu we wnętrzu ryby oraz nowo  testamentalnej przypowieści o miłosiernym samarytaninie. I właśnie podczas tej pantomimy mieliśmy okazję wykorzystać nasze zwierciadła. Zwieńczeniem tej części spotkania był gest obmycia stóp naszym sąsiadom. Dzięki niemu mogliśmy się przekonać jak bardzo Jezus musiał się uniżyć, aby umyć stopy swoim uczniom... A przy okazji poznaliśmy wzruszającą historię opowiedzianą przez arcybiskupa Rysia, który wspominał, jak to przechodząc krakowskimi plantami spotkał bezdomnego, któremu kilka lat wcześniej obmył nogi. I ten bezdomny go poznał...

Powoli zbliżała się godzina 20:00, o której miała się odbyć uroczysta Msza święta. Przy dźwiękach pieśni "Słuchaj Izraelu" oraz "Nie lękajcie się, nie lękajcie się" Drogą Trzeciego Tysiąclecia zmierzała procesja księży. Mszy świętej przewodniczył prymas Polski, arcybiskup Wojciech Polak, kazanie do młodych wygłosił zaś arcybiskup Grzegorz Ryś.

Na koniec Mszy świętej odbyło się jakże ważne dla mnie, wychowanki salezjańskiej, rozesłanie misjonarzy Salezjańskiego Ośrodka Misyjnego poprzez nałożenie ośmiu wolontariuszom misyjnym krzyży misyjnych. Piękne to, kiedy młodzi ludzie postanawiają poświęcić rok swojego życia na pomoc biednym i ubogim w najbiedniejszych krajach świata. 

Po Mszy obejrzeliśmy fragment przemówienia Jana Pawła II wygłoszonego w polskim Sejmie, które było zapowiedzią kolejnej procesji, w której tym razem przyniesiono do stóp ołtarza korony dla Matki Bożej Niezawodnej Nadziei oraz fotel, na którym siedział Jan Paweł II podczas spotkania w Sejmie. Tradycyjnie odtworzono też przesłanie Ojca Świętego Franciszka do młodzieży przebywającej na Polach Lednickich. Przy okazji każdy z nas wykonał podczas tego orędzia gest ucałowania naszej polskiej ziemi. Ziemi, która 100 lat temu odzyskała niepodległość. Następnie odbyło się rozesłanie Ruchu Lednickiego do parafii w całej Polsce(może kiedyś i dojdzie do tego, że taki ruch będzie i w naszej parafii). Każda delegacja otrzymała w darze pudełko z ziemią z ziemi lednickiej. 

Jedną z ostatnich punktów spotkania lednickiego było wyciszenie się przed adoracją. W tym celu zebraliśmy się w małe grupki i w braterskim uścisku trwaliśmy pogrążeni w modlitwie. Następnie Drogą Trzeciego Tysiąclecia kolejny już raz przeszła procesja, tym razem był to "Teatr światła", który poprzedzał procesję z Najświętszym Sakramentem. Procesję tą oświetlało tysiące świec trzymanych przez uczestników spotkania.

Chwilę później wprowadzono Najświętszy Sakrament ukryty w monstrancji. Chwila skupienia, po którym nastąpił akt wyboru Chrystusa. Była to specjalna formułka, w której młodzi oddawali swoje życie Najwyższemu. 

Ponieważ zostało jeszcze kilka minut do północy, tancerze ledniccy zaprosili wszystkich do tańca. Co prawda w punkcie było jeszcze przejście o północy przez Bramę Tysiąclecia, nasza grupa musiała się jednak powoli zbierać do odjazdu. Żegnały nas lednickie pieśni, które radośnie niosły się przez lednicką ciszę.

I tak zupełnie na sam koniec dnia udało mi się zgubić. Nie wiem kiedy nasza flaga zniknęła mi z oczu. Co prawda wiedziałam jak dotrzeć do parkingu(pierwsze co mi się rzuciło po porannym wyjściu z autokaru to drogowskaz informujący, że droga na Pola Lednickie prowadzi w prawo i to jego szukałam). Jednak jak już trafiłam na miejsce i zobaczyłam ten ogrom autokarów, to zgłupiałam. Na szczęście miałam telefon do księdza organizującego wyjazd, który krok po kroku wyjaśnił mi, jak mam dojść do tego naszego. Ufff... sama chyba bym tego nie dokonała. 

Reasumując Lednicę porównałabym do takiego małego ŚDMu. Tu się spotyka młodzież, i tu się spotyka młodzież, tu się można dobrze bawić, i tu się można dobrze bawić. Tu można umocnić swoją wiarę, i tutaj można umocnić swoją wiarę. Jak dla mnie to właściwie wszystko było na ogromny plus pomimo zmęczenia(wczoraj cały dzień chodziłam śnięta). Bardzo mi się podoba takie radosne przeżywanie wiary. Bo wbrew pozorom nasza wiara jest radosna i pełna nadziei. No i jeszcze jedno - ostatnio coraz częściej słyszę o kryzysie wiary, zwłaszcza wśród młodych ludzi. Ale skoro na spotkanie przygotowano 100 000 pakietów pielgrzyma, na które składało się wspomniane już przeze mnie "zwierciadło prawdziwego spojrzenia", śpiewniczek, butelka na wodę potrzebną do obrzędu obmycia stóp oraz flagę narodową w woreczku ufundowaną przez pana prezydenta i wręcz zabrakło tych pakietów to może nie jest tak źle...