737. To nasze polskie kibicowanie...

Korzystając z okazji poobracam się jeszcze w sportowych tematach.
Wczorajszy poranek emanował radością. W sklepach niejeden kupował zgrzewkę piwa w nadziei, że po wygranym meczu będzie czym go oblać. Bo przecież nie może być inaczej. Jeszcze przed wejściami do klatek naszych osiedlowych bloków zagorzali kibice wymieniali ostatnie komentarze, przed widowiskiem, którego mieliśmy być świadkami już za kilka godzin, Internet zaś huczał od tego, jaki to będzie łatwy do wygrania mecz.

Tymczasem mecz z Senegalem rozegrał się nie za bardzo po myśli wielu kibiców naszej reprezentacji. Miała być łatwa i przyjemna wygrana z Afrykańczykami, a przyszła gorzka przegrana 1:2. Nie pierwszy raz i zapewne nie ostatni. Po każdej nieudanej akcji, albo bramce przeciwnika, dobiegała do moich uszów wiązanka przekleństw. W telewizji komentowano brak formy i zgrania zespołu, w sieci posypały się hejty na temat naszych piłkarzy i kpiny, że może i grają doskonale w zagranicznych drużynach, ale do narodowej jakoś im nie po drodze.

I nagle naszła mnie taka gorzka refleksja - jak to jest, że potrafimy być dumni z naszych sportowców tylko wtedy, kiedy odnoszą sukcesy, zaś kiedy coś im się nie powiedzie, to są beznadziejni. Myślicie, że to takie proste dostać się na taki Mundial? Przecież jedzie na niego 32 najlepszych reprezentacji narodowych na świecie. Co więcej, dla Europy zarezerwowanych było zaledwie 13 miejsc. To mniej niż liczba krajów będących w Unii Europejskiej. Wydaje mi się, że już samo wejście do tej puli 13 miejsc jest sukcesem. A że potem idzie piłkarzom tak jak idzie... Przecież aby ktoś mógł wygrać, ktoś inny musi przegrać.

Podobnie zresztą jest z olimpijczykami. Pamiętam jaka wrzawa się podniosła, kiedy okazało się, że Adam Małysz jedzie(a może lepiej napisać, że "leci"?) na Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Vancouver. Wiecie, po fali zwycięstw przez pewien czas raczej nic nie zdobywał. Czasami miałam wrażenie, że ludzie myślą, że olimpijczycy jadą na zawody od tak. Tymczasem każdy ze startujących musi wyrobić tzw. minimum olimpijskie, aby w ogóle był brany pod uwagę przy zbieraniu kadry na tego typu zawody. Ten przepis dotyczy także Adama Małysza. Więc skoro wyleciał na olimpiadę, to musiał skoczyć określoną długość na skoczni. Jak pamiętamy, Wiślanin zrobił nam na koniec swojej kariery niespodziankę i przywiózł ze sobą srebrny medal. Ach, jak go potem podziwiano, jacy byliśmy z niego dumni... Ba, nawet mówiono, że powinien skakać tak długo, jak tylko się da... A mnie zastanawiała jedna rzecz - powiedzmy, że skoczyłby na tą samą odległość, ale byliby od niego lepsi i medalu by nie zdobył. Jaka byłaby nasza reakcja? Że jest nie w formie i nie powinien zajmować miejsca "lepszym"? Chociaż tak naprawdę on byłby szczęśliwy z uzyskanego przez siebie wyniku. Zresztą z Justyną Kowalczyk było podobnie - kiedy zdobywała złote medale wszyscy byli tacy szczęśliwi, lecz po ostatniej Olimpiadzie znowu podniosły się głosy, że pewnie pojechała, by zapełnić miejsce w kadrze. Minimum olimpijskie kochani, minimum olimpijskie, bez niego nie ma co marzyć o wyjeździe. Ale to najlepiej zrozumie inny sportowiec...

Tak więc kibicujmy i bądźmy z naszymi sportowcami zawsze(no, chyba że jesteśmy zagorzałymi fanami innej drużyny i jest zrozumiałe, że to jej będziemy kibicować) bez względu na to, czy zdobędą pierwsze czy ostatnie miejsce. Bo samym wyczynem jest dostać się na imprezę typu Mundial lub Igrzyska Olimpijskie. A poza tym warto być kibicem najpierw na złe, a potem na dobre...

A na pocieszenie pozostaje jeszcze fakt, że przed nami jeszcze dwa mecze, przy których wszystko może się zdarzyć.