795. Żyjąc jeszcze dniem wczorajszym

Minął poniedziałek, a ja jeszcze chcę na chwilę powrócić do dnia wczorajszego.

Wczoraj, 7 października, minęła 10 rocznica śmierci pierwszego biskupa diecezji sosnowieckiej pod którą należy nasza parafia - księdza Adama Śmigielskiego, nomen omen salezjanina. Diecezja została powołana dekretem papieskim w 1992 roku, jest więc jedną z młodszych w naszym kraju. W sumie to dzięki niemu w naszej parafii pojawili się księża salezjanie. I chyba był też z naszą parafią szczególnie związany, ponieważ i odprawił w niej wiele pasterek, i świętował jubileusz 55-rocznicy swoich święceń kapłańskich. Dwa lata przed śmiercią otrzymałam z jego rąk sakrament bierzmowania, kilka razy witałam go w murach mojej szkoły. Zmarł zaledwie półtorej miesiąca po uzyskaniu przeze mnie pełnoletności.

Wczoraj byłam też na próbie parafialnego zespołu muzycznego. Uwaga, zespół muzyczny to nie to samo co schola. Liczyłam na to, że wbiję się jeszcze na akademię na 16 października. W ogóle na ostatniej próbie scholi padło pytanie, czy orientuję się coś w sprawie tej akademii. Nie, na próbach zespołu byłam jedynie przed 35 rocznicą istnienia parafii, bo to oni organizowali oprawę muzyczną. Dlatego poszłam więc po to, aby zorientować się niejako w tym temacie. Tymczasem, z powodu niskiej frekwencji były... warsztaty teatralne z A. A. zawsze bardzo lubiłam i oczywiście dalej lubię, jakoś tak nadajemy na tych samych falach pomimo różnicy wieku. Mam nadzieję, że ze wzajemnością. W A. cenię sobie jej wrodzoną empatię i brak szufladkowania ludzi. Będzie z niej dobra pani psycholog(nawet skontaktowałam ją z Myszką, aby poinformowała ją o specyfice tych studiów). 

Zajęcia trochę przypominały mi te, na które uczęszczałam, kiedy chodziłam w gimnazjum na kółko teatralne. Trochę łamańców językowych, czytanie tekstu z uwzględnieniem spółgłosek i samogłosek, a także interpretacja czytania zwrotek "Kolorowego wiatru" z bajki "Pocahontas", a następnie zaśpiewanie jej. Wstyd się przyznać, ale zupełnie nie kojarzyłam tego motywu...

A potem jeszcze rozmowa taka od serca podczas nocnej podwózki do domu(chociaż zupełnie było to nie po drodze A., bo ja mieszkam z jednej strony parafii, a A. z zupełnie przeciwnej)... Tak bardzo ostatnio brakuje mi takich właśnie chwil. Automatycznie przypomniały mi się moje początki w Oratorium, kiedy naprawdę czuło się tą wspólnotę i kiedy można było pogadać z innymi animatorami o wszystkim i o niczym. Argumentacja wieku do mnie nie trafia, bo tamci byli wtedy w wieku tych obecnych. To raczej chodzi o dojrzałość społeczną. Czy to jeszcze kiedyś wróci? Wątpię. Oczywiście dalej nie wiem co z akademią na 16 października. Ale czy to ważne? 

Wracając jeszcze do sobotniego dnia osób z MPD to dzisiaj dotarła smutna wiadomość o śmierci pana Piotra Pawłowskiego. Pan Piotr co prawda nie zmagał się z tym schorzeniem(był sparaliżowany wskutek urazu kręgosłupa), ale za to był wieloletnim działaczem na rzecz integracji środowiska osób niepełnosprawnych z pełnosprawnymi. Czyli można by powiedzieć, że działał w interesie osób takich jak ja. Tym samym jakaś epoka została zamknięta.