800. Habemus papam, habemus papam - papież z dalekiego kraju!

Pewnego razu, Karolek mały
zadał swej mamie trudne pytanie
„Czy mi pokażesz, mamusiu droga,
kogo w swym życiu mam naśladować ?”

Mama pytania się spodziewała,
toteż zdziwienia nie okazała.
Za rączkę synka tam poprowadziła,
 gdzie się sama często modliła.

Karolek ujrzał małą kapliczkę,
w niej Matki Bożej figurkę śliczną.
Wraz z mamą zmówił pacierz pobożnie
i do kapliczki zajrzał ostrożnie.

Poznał odpowiedź na swe pytanie,
a mama takie dodała zdanie:
„Kto wolę Boga wypełnić chciałby,
 niechaj w Maryi wstępuje ślady.

Oto mój synku, najlepsza Matka,
Jej zawierz losy swoje i świata.”
Karolek pojął, że w Matce Bożej
najdoskonalszy otrzymał wzorzec.

Więc postanowił, chociaż był mały,
że to Jej właśnie odda się cały.
wtem zauważył z miną radosną,
że wokół ślicznie stokrotki rosną,

Co mają oczko żółte jak słońce
wśród białych płatków w niebo patrzące,
i tak się zwrócił Karolek mały
do Matki Bożej Niepokalanej:

,,Matko najlepsza jak wszystkie Twoje
są te stokrotki, tak maje życie
niech także Twoją własnością będzie
kieruj mną proszę zawsze i wszędzie”

Karolek nie mógł przypuszczać wtedy,
że Matka Boża jemu powierzy:
flagę co barwy ma żółto-białe,
niczym stokrotki Jej ukochane.

Nie znam autora powyższego wiersza. Niestety nie jestem to też ja. Ale myślę, że sporo jest w nim prawdy. W końcu zarówno stokrotki, jak i barwy papieskiej flagi mają biało-żółty kolor. 

Nie było mnie jeszcze na świecie, kiedy 40 lat temu Polak obejmował Tron Piotrowy. Mojemu tacie z 16 października 1978 roku najbardziej w pamięć wbiło się to, że zostali tego dnia zwolnieni z religii odbywającej się w Domu Katolickim. Tym samym, w którym zaledwie czterdzieści lat wcześniej gimnazjalista Karol Wojtyła grywał z przyjaciółmi w ping-ponga oraz gdzie robili próby do szkolnych przedstawień. W Domu Katolickim, z którego jak na wyciągnięcie ręki jest do skromnej kamienicy, w której przyszedł na świat i dorastał przyszły papież oraz bazyliki, będącej świadkiem dojrzewania wiary młodego Wojtyły. 

Puszczona wolno młodzież wadowickich szkół średnich wpadły w wir ludzkiego karnawału. Bo jak tu się nie cieszyć, kiedy nie dość, że Polak, to jeszcze wychowany w tym niepozornym podbeskidzkim miasteczku został wybrany na papieża? Gdzie Wadowice, a gdzie Rzym? On sam po jakimś czasie przyniósł do przysiółka tą niesamowitą wiadomość. Bo skąd ludność w wiosce położonej na końcu świata mieliby się o tym dowiedzieć? Chyba najprędzej z niedzielnej Mszy świętej. Dlatego uczące się w Wadowicach i Suchej Beskidzkiej dzieci były najczęściej ich łącznikami z światem zewnętrznym. A potem długo, długo wszystko wracało do normy, zwłaszcza, że Wadowice przeżyły prawdziwy nalot dziennikarzy z najdalszych zakątków świata. Na moim tacie zrobiło to niebywałe wrażenie. Zwłaszcza, że kilka lat temu otrzymał sakrament bierzmowania właśnie z rąk człowieka, który właśnie został Głową Kościoła Katolickiego...

Ostatnio mój chrześniak stwierdził, że chciałby być takim papieżem. Biedne Wadowice, nie wiem czy wytrzymają drugiego papieża wywodzącego się z ich progów...