806. "Piątka", która jest moim wkładem w pewną akcję :)

Rano po obudzeniu miałam mały "error" - zerknęłam na zegarek, było po ósmej. Niby wiedziałam, że dzisiejszej nocy zmieniają czas, ale nigdy nie wiem w którą stronę... Chwilkę leżałam na łóżku intensywnie myśląc, aż w końcu włączyłam komputer. Gdzie jak gdzie, ale na Internecie powinno być podane, która aktualnie jest godzina, prawda? Po siódmej. Czyli miałam jeszcze trochę czasu do dzisiejszego biegu na 5 km. Gorzej byłoby, gdyby okazało się, że zmiana nastąpiła w drugą stronę :)...

Tymczasem korzystając z okazji przeczytałam sobie komentarze z mojego ostatniego wpisu i wpisy z 2014 na blogu Olgi. Czyli już wiecie kogo aktualnie czytam w całości :). Raz po raz zerkałam za okno, gdzie krople deszczu raz po raz dzwoniły o szyby. Taka pogoda to bardziej do siedzenia w domu niż do biegania. Nawet moja kotka tak uznała, bo leżała na kołdrze zwinięta w kłębuszek. Z drugiej strony istniała jednak szansa, że do startu chociaż trochę się wypogodzi. Jak dla mnie nie musiało świecić słońce, wystarczy aby nie padało.

Na szczęście wkrótce deszcz zelżał. Ucieszyłam się, bo miałam zamiar pobiec w legginsach 3/4 i do tego podkolankach w zebrę. Na skarpetki i krótkie spodenki było za zimno, a długie legginsy zaginęły w akcji. Mam jeszcze kilka typowych dresów, ale je zostawiam sobie na zimę. Do tego adidasy bez płóciennych wstawek z zewnątrz. Miałam mały dylemat, jaką górę sobie wybrać, ale w końcu padło na podkoszulek wycinany + bluzka z długim rękawem + wiatrówka + bluza dresowa. Wiatrówkę miałam pod bluzą dlatego, że nie chciałam dziurawić kurtki agrafkami(wystarczy, że kot mi ją podziurawił pazurkami), a przecież nie miałam pewności, że po drodze nie lunie jak z cebra. Do plecaka oczywiście spakowałam dodatkowe buty, skarpety i bluzkę, a także wiatrówkę(na bieg pojechałam w kurtce) i... książkę. W sumie przez 40 minut jazdy tramwajem można sporo przeczytać.

Kilka minut przed przyjazdem tramwaju przekręciłam klucz w drzwiach i udałam się na przystanek. Pojazd podjechał chwilę później. Wsiadłam do niego, zajęłam wolne miejsce(a wyjątkowo było ich sporo) i zatopiłam się w lekturze. Tymczasem tramwaj sunął po szynach miarodajnie kołysząc się na boki.

Przystanek przed końcem trasy wysiadłam z niego i skierowałam się do hali sportowej po odbiór pakietu startowego. Co prawda jeszcze nigdy nie byłam w tych stronach miasta i trochę się bałam, że się pogubię, jednak budynek stoi tuż przy ulicy. Odhaczyłam się na liście, odebrałam pakiet startowy(numerek startowy, zwrotny chip mierzący czas, butelka wody mineralnej, suplementy diety dla sportowców, talon na posiłek i jakieś ulotki), a następnie udałam się do przebieralni, aby zdjąć dżinsy, pod którymi miałam legginsy, jedną bluzę na drugą i przy okazji podłożyć pod tą drugą bluzę wiatrówkę. Aha, i jeszcze czapkę zamieniłam na opaskę. Resztę rzeczy schowałam do plecaka, a ten oddałam do depozytu. Przy okazji poprosiłam znajdujące się w nim dziewczyny, aby przypięły mi numer do bluzy. Z chipem poradziłam sobie sama. Trochę musiałam poczekać na start, ale wykorzystałam ten czas na rozgrzewkę. Tego nigdy nie jest za dużo. A przy okazji podziwiałam piękne psy z lokalnego schroniska, na które kwestowali wolontariusze.

Na starcie(źródło zdjęcia)

O wyznaczonej godzinie wszyscy udali się na start położony u wejścia do lasu. Tak się złożyło, że start i meta wszystkich czterech konkurencji(w skład imprezy sportowej wchodziły biegi na 21, 10 i  5 km, oraz marsz nordic-walking też na 5 km) miały miejsce w tym samym miejscu i tylko po drodze trasa została odpowiednio rozmieszczona. Jeszcze tylko chwila nerwowego oczekiwania, wystrzał z pistoletu i wszyscy ruszyliśmy przed siebie. Chociaż wystartowałam jak+o jedna z pierwszych poszczególni uczestnicy biegu szybko mnie wymijali. Ja jednak wcale się tym nie przejmowałam. Znam swoje ograniczenia, wiem że nie pokonam trasy 5 kilometrów w powiedzmy 20 minut. Nie chciałam też od początku biec na złamanie karku, bo i ślisko było i ja dosyć szybko opadłabym z sił. A biegnąc swoim tempem mogłam podziwiać spektakl kolorów, jaki zafundowała nam w tym roku jesień. Co jakiś czas pojawiali się wolontariusze pilnujący porządku i informujący którędy należy biegnąć oraz kartki z oznaczonymi kolejnymi kilometrami trasy. Tylko w dwóch miejscach miałam problem z pokonaniem trasy, ale w jednym widząc mój strach w oczach(stroma górka z błotną breją zmieszaną z liśćmi i moja równowaga - już widziałam jak zjeżdżam na tyłku) pozwolono mi biec naokoło, a w drugim po prostu ktoś z biegu na 10 km wziął mnie pod ramię i wciągnął na górę, ryzykując tym samym swoim gorszym czasem.

Na trasie(źródło zdjęcia)

Na ostatnich 300 metrach widziałam już stoper odmierzający czas, na którym widniało 49 minut. Zdążę przed 50 minutą, czy też nie? Ostatni wysiłek... I niestety, nie zauważyłam, czy mi się to udało(a żeby było śmieszniej, to coś poszło nie tak i z przyczyn technicznych nie podano wyników biegów na 10 i 5 km oraz nordic-walking, więc nawet nie mam jak tego sprawdzić). Ale czy to ważne? Grunt, że zmieściłam się w limicie 60 minut, że dałam radę przebiec, że może nie pokonałam innych, ale pokonałam samą siebie. Na mecie podszedł do mnie z gratulacjami mój sąsiad z bloku obok. Nawet nie wiedziałam, że biegł! Po chwili na mojej szyi wisiał dumnie medal, a ja zwracałam chip wwiązany w moją sznurówkę.

I na mecie(źródło zdjęcia)

Wolno szłam w kierunku hali sportowej. Nie czułam jeszcze bólu ani zmęczenia. Tylko woda nieprzyjemnie chlupała mi w butach. Przecież tyle razy wpadłam w kałuże... W szatni zmieniłam mokre ciuchy na suche i jednym chlustem wypiłam butelkę wody. Przy okazji zamieniłam kilka zdań z innymi uczestniczkami biegu. Jeszcze tylko zjadłam zalewajkę i poszłam na salę gimnastyczną cieszyć się wraz z najlepszymi w półmaratonie z uzyskanych przez nich wyników. A przy okazji pomyślałam sobie, że te 5 kilometrów może być moim skromnym wkładem w akcję, o której >>tutaj<< pisałam.

Pakiet startowy minus butelka wody mineralnej i minus talon na jedzenie