803. Przezorny zawsze ubezpieczony?

Kiedyś u pewnej osoby na fanpagu przeczytałam negatywny komentarz na temat anonimowego (tzn. nie z imienia i nazwiska) prowadzenia bloga. Ogólnie chodziło jej o to, że wstydzimy się naszych poglądów i dlatego chcemy zachować anonimowość.
Można powiedzieć, że prowadzę w połowie anonimowego bloga. W zasadzie wiecie o mnie prawie wszystko oprócz mojego nazwiska. Chociaż z tym też nie do końca jest prawdą, bo kto z Was chce, ten dostaje nie tylko moje nazwisko, ale nawet dane adresowe. Lecz muszą to być osoby, którym zdecyduję się zaufać. Wiecie, licho nie śpi, nigdy nie wiadomo kto siedzi po drugiej stronie ekranu.

Wielokrotnie dostałam meila z pytaniem, dlaczego nie przeniosę mojego bloga na fanpage, wtedy miałabym o wiele, wiele więcej czytelników. Może i tak, ale z drugiej strony zatraciłabym wtedy swoją anonimowość i autonomię, a na pewno nie pisałabym tak szczerze jak tutaj, zastanawiając się, czy ktoś przypadkiem nie przeczyta czegoś i nieopacznie tego nie zrozumie, a potem będzie miał do mnie pretensję o byle co. Poza tym bloga danej osoby trudniej znaleźć, niż taki fanpage. A przecież coraz częściej się słyszy o tym, że przyszli pracodawcy przeglądają profile facebookowe kandydatów na pracowników. Za rok kolejny raz staję na komisji decydującej o przyznaniu mi renty. Jaką mam pewność, że ktoś z komisji nie przejrzy mojego profilu na facebooku bądź fanpage i nie wynajdzie na nich informacji, które wykorzysta przeciwko mnie. 

Przez to tutaj, w blogowisku, czuję się bardziej swobodnie, zaś pisanie sprawia mi prawdziwą frajdę. Na facebooku nie umieszczam tylu rzeczy co tutaj, nie chwalę się nieustannie gdzie byłam i co robiłam. Może kiedyś to się zmieni, ale jeszcze nie teraz. Zresztą ze mną tak jest, że do wielu rzeczy muszę się przekonać. A co do czytelników bloga... Kurcze, może nie mam jakiś tłumów, ale mam wrażenie, że lubicie do mnie wpadać. I to jest dla mnie najważniejsze. Tak jak piszę, wolę mieć tutaj garstkę, ale zaufanych, osób, niż tłumy na facebooku, którzy graliby tylko przyjaciół. I tak naprawdę dla mnie to obojętne czy ktoś podpisuje swoje posty z imienia i nazwiska, czy z nicku. Ważne co reprezentuje swoim blogiem. Bo niepodpisywanie swoich postów imieniem i nazwiskiem, czy też nieukazywanie swojego oblicza, nie zawsze oznacza tchórzostwo, ale czasami wręcz ostrożność. Czasami warto spojrzeć na to od tej strony.

A na koniec "postraszę" Was moją mordką, coby nie było, żem taka całkiem anonimowa, bo podpisuję się tylko nickiem. Mam nadzieję, że nie uciekniecie gdzie pieprz rośnie :).