828. Niepełnosprawny też może być spełnionym człowiekiem

Od jakiegoś czasu 3 grudnia obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych. Wielu moich znajomych cieszy się z tego powodu, a ja jak zwykle mam mieszane uczucia. No bo w sumie ostatnio w mediach jest dość o nas głośno. Poza tym rozejrzyjcie się uważnie wokół siebie. Skończyły się czasy, kiedy niepełnosprawni siedzieli w domach pozamykani na cztery spusty, bo to był wstyd dla rodziny. Jaki tam wstyd? Przecież raczej nikt nie chce być niepełnosprawnym, również i ja. A że się stało, trudno, trzeba żyć z tym jakoś. 

Osobiście już dawno "zaprzyjaźniłam się:" z moją niepełnosprawnością. Nauczyłam się z nią żyć. Owszem, bywają też trudne momenty, ale staram się traktować je jako kłody rzucane pod nogi, które trzeba po prostu przeskoczyć. O niektórych z nich piszę tutaj, większość jednak zachowuję dla siebie. Wiecie, nie chcę uchodzić za malkontenta i szukającego dziury w całym. Mimo tych wszystkich złych momentów staram się żyć pełnią życia, a każdy zdobyty medal, każda pokonana góra motywuje mnie do podejmowania kolejnych wyzwań. Wierzę, że w moim życiu jeszcze wiele będzie chwil, które sprawią, że będę naprawdę szczęśliwa. Cieszy mnie to, że mimo swoich ograniczeń jestem samodzielna i podejmuję samodzielne decyzje. Nie wszystkie są udane, ale takie jest życie. Nie chcę też nic za darmo, na wiele, np. na przyjaźń, zaufanie, pracuję wiele lat. Staram się też nie być nachalna - każdy ma swoje życie i swoje obowiązki i niekoniecznie musi mieć w danym momencie czas na spotkanie ze mną, na rozmowę. Myślę, że duża w moim nastawieniu do życia jest postawa rodziców, którzy nie trzymali mnie pod kloszem, nie drżeli przy każdym moim kroku, a nawet dawali pewną swobodę. Nauczyli konsekwencji w najprostszy sposób - ubzdurałam sobie w trzeciej klasie podstawówki, że po wakacjach chcę iść do klasy sportowej i poszłam, ale potem po każdym moim marudzeniu słyszałam: "Przecież sama tego chciałaś, odwrotu nie ma". Chociaż niektóre moje schorzenia mogę typowo "podpiąć" pod mózgowe porażenie dziecięce(np. nieskoordynowane ruchy głowy i kończyn, problemy z przełykaniem, nadmierny ślinotok) to staram się nie nadużywać zrzucania wszystkiego na mpd. Przecież wiele osób jest szczupłych jak ja(chociaż to mogłabym na upadłego przypisać mojej alergii pokarmowej i refluksowi żołądkowemu uniemożliwiającemu mi najedzenie się tak typowo do syta), ma też wiele innych "niedociągnięć", ale nie może ich zrzucić na coś, z czym się nie zmagają. Czasami wystarczy rozejrzeć się dookoła, aby dostrzec, że wiele ludzi ma "tak jak my" i dana przypadłość nie jest zależna chociażby od wzmożonego napięcia mięśni(chociaż w skrajnych przypadkach może być nim spowodowana). Staram się poznać moje schorzenie i w ogóle działanie całego ludzkiego organizmu od teoretycznej strony, pomaga mi to zrozumieć pewne procesy zachodzące w moim ciele. Niekiedy ciekawostkami na temat pracy naszego ciała, czy też osobistości dzielę się z Wami na blogu.

I wiecie co, jestem szczęśliwa w tym życiu. Nie pytajcie mnie, czy zamieniłabym je na inne, bo tego nie wiem. Mogę wypowiadać się tylko w odniesieniu do mojego aktualnego stanu zdrowia. Pomijając jednak wszelkie zewnętrzne czynniki, na które nie bardzo mam wpływ(np. służba zdrowia), myślę, że moje życie jest udane i spełnione. Chociaż bywają w nim wywrotki, zarówno w sensie dosłownym, jak i w przenośni, staram się podnieść i iść dalej z uśmiechem na mojej krzywej twarzy. Bo kto powiedział, że niepełnosprawny musi być smutny.