835. "Śnieg! Śnieg!"

Półtora godziny zajęć z M. jest dla mnie niemałym wyzwaniem. Nie wiem jak odbiera to sam M., nie potrafię wczuć się w jego skórę, ale ja nierzadko jestem naprawdę zmęczona tym wszystkim. Bo przecież ja też muszę się przygotować do zajęć, przejrzeć zadania w książkach, poszperać w internecie. I on, zmęczony szkołą, całym tym zgiełkiem i wymaganiami stawianymi uczniom przez nauczycieli. Szkoła jest potrzebna, jednak często nauczyciele traktują uczniów przedmiotowo, a nie indywidualnie. Dla większości dzieci nie ma to znaczenia, jednak uczniowie tacy jak M. czasami gubią się w tym wszystkim.
Siedzimy więc sobie w neutralnym miejscu, jakim jest salka oratoryjna, po raz enty przerabiając liczby ujemne, a że opornie nam to idzie to już swoją drogą. Ogólnie uważam, że M. powinien mieć orzeczenie o kształceniu specjalnym, tudzież dostosowanym do jego temperamentu. Nie jest głupi, ale nie potrafi się skupić. Tak więc młodzieniec walczył z zadaniami, a ja byłam bardziej pochłonięta własnymi myślami niż tym, co się dzieje dookoła. Kolejny raz życie udowodniło mi jak bardzo jest niesprawiedliwe wobec najsłabszych jednostek. Nie chcę tutaj pisać o co chodzi, bo sprawa nie dotyczy ani mnie, ani nawet serdecznych przyjaciół, a raczej neutralnej osoby. Osoby, która mimo tego że była zupełnie obca dla mnie, przez dwa lata wykazywała się niecodzienną empatią i wyrozumieniem, osoby, która jest zaprzeczeniem wszelkich stereotypów na temat wykonywanego przez nią zawodu. Tak bardzo, bardzo bym chciała aby to co się wydarzyło miało szczęśliwe zakończenie... Z tych nerwów musiałam pójść się wybiegać, czasami to pomaga.
Ogólnie dotychczas śnieg imał się naszego rejonu. Być może dlatego nie zauważyłam jak zaczął padać za oknami, pomimo tego, że twarz miałam raczej zwróconą w ich kierunku. Nie chciałam, aby M. widział łzy w moich oczach. To nie to, żebym się wstydziła moich uczuć. Po prostu nie chciałam aby się rozpraszał. Zmiana pogody nie umknęła jednak uwadze młodego i jak oparzony zaczął krzyczeć:
 - Śnieg! Śnieg! Będziemy się rzucać śnieżkami! Będą białe święta!
Dopiero wtedy zauważyłam burzę śnieżną za oknami. W sumie mogłam się tego spodziewać, ponieważ wczoraj zasypał wioski położone na trasie Kraków-Olkusz. Co prawda nie sądzę, aby bez dosypki do jutra ten śnieg wytrwał(w sumie już na treningu niewiele go było), ale nie chciałam odbierać mu tej radości.