829. Każda świeca w wieńcu adwentowym ma swoją nazwę i specjalne znaczenie

Adwent to świt…
Adwent to mała izba w domu cieśli, gdzie zjawił się archanioł, którego imię Gabriel znaczy: Zwiastujący człowieka.
Adwent to pustynia, na której widać wyniosłą postać Jana odzianą w skórę wielbłąda.
Adwent to nasze życie.
Adwent to nasza śmierć.
Adwent to nasze zmartwychwstanie.
Adwent to ostateczne przyjście Chrystusa.
Adwent to czas.
Czas dopełniania się i zbliżania,
czas wzrostu i rozwoju,
czas oczekiwania i tęsknoty,
czas przychodzenia Tego, który jest zawsze,
czas ufności i radości,
czas naszego powrotu, przemiany,
czas proroctwa i świadectwa,
czas nocy, pora świtu.
Czas nadziei.
Adwent to nasz czas zbawienia. 
„Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli” (Rz 13,11).
ks. Janusz St. Pasierb: Światło i sól.

Witam Was tym niezwykłym jak dla mnie wierszem autorstwa księdza Janusza Pasierba. Od niedzieli w kościele katolickim rozpoczęliśmy adwent - czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana Jezusa ponownie na ziemię. Chociaż w kościele katolickim odmierzany jest przez kolejne zapalane cztery świece na wieńcu adwentowym, tak naprawdę trwa on przez cały czas. Nigdy przecież nie wiemy, czy już za chwilę nie będziemy świadkami paruzji, czyli ponownego przyjścia Zbawiciela na świat. Być może żyjemy już w "tych" czasach? Dlatego, jak mówi Pismo Święte: "Czuwajcie, bo nie wiecie kiedy Pan wasz przybędzie". A czyż może być piękniejsze określenie takiego czuwania niż słowo "adwent"? Trwajmy więc w adwencie naszego życia. Osobiście lubię ten okres, który jest właściwie taką apokaliptyczną alfą i omegą - zwieńczeniem roku kalendarzowego i rozpoczęciem nowego roku w kalendarzu kościelnym. Dla mnie to przeplatanie się nowego i starego roku też symbolizuje przypomnienie o tym, na co tak naprawdę czekamy.
Jednym z symboli okresu adwentu, w który właśnie wkroczyliśmy jest wieniec adwentowy. Znajduje się on chyba we wszystkich kościołach katolickich(bynajmniej ja nie spotkałam się jeszcze ze świątynią, w której by go nie było) i w wielu kaplicach(a tutaj akurat spotkałam się z jego brakiem). Również w coraz większej ilości domów pojawiają się wieńce, które w symboliczny sposób odliczają te cztery niedziele oczekiwania na Boże Narodzenie. Jednak czy mają one za zadanie jedynie ozdobić nasze mieszkania i wprowadzić świąteczną atmosferę? I jakie w ogóle jest ich znaczenie?

Wieniec adwentowy tak bardzo wsiąknął w symbolikę adwentową, że mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że do naszego kraju dotarł dopiero po I wojnie światowej. A już na pewno nie wpadniemy na to, że posiada przedchrześcijańskie, skandynawskie korzenie. W 1939 roku został "eksperymentalnie" przetestowany przez jednego pastora w prowadzonym przez niego sierocińcu. Po przeszło 20 latach upowszechnił się w całym kościele luterańskim i został nazwany świecznikiem adwentowym. W Polsce po raz pierwszy pojawił się w 1925 roku w jednym z wrocławskich kościołów. 

Wieniec jest obrazem wspólnoty, która oczekuje w miłości i radości na swojego Pana. Dlatego jest umieszczany w kościele na widocznych miejscach a w domu na stole. Zgodnie z tradycją w domach świece są zapalane przez najmłodszego członka rodziny.

Na lekcjach religii, czy to w szkołach, czy jeszcze wcześniej poza nimi, zapewne tłumaczono nam, że okrągły kształt wieńca(chociaż to też nie jest regułą, w kościele widziałam też taki jakby regalik z czterema półeczkami, na których były umieszczone świece) ma symbolizować jedność i wieczność oraz powtarzający się cykl pór roku, a także wieczność Boga i znak zwycięstwa Chrystusa. Zielone gałązki świerka lub sosny nawiązują do życia wiecznego oraz znakiem nadziei - w końcu na świat ma przyjść Mesjasz Pan, który ma moc pokonania ciemności, zła i śmierci. Mają także przypominać uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, podczas którego przywitano go zielonymi gałązkami i okrzyknięto Królem. Czerwone wstążki zawiązane na wieńcu są symbolem miłości Boga, która najpełniej objawiła się w narodzeniu Syna Bożego, który tym samym stał się człowiekiem. Fioletowe wstążki to symbol pokuty i nawrócenia w oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela. Cztery świece adwentowe nie tylko nawiązują do czterech niedziel Adwentu, ale też wskazują na najważniejsze etapy historii zbawienia. Zapalane po kolei w każdą z nich skracają czas oczekiwania na Boże Narodzenie. Ponadto każda z nich posiada swoją własną nazwę i specjalne znaczenie(tutaj spotkałam różne wersje, więc zgadzam się z komentarzami, że świece nazywane są w innej kolejności. Na potrzeby posta musiałam jednak którąś z nich wybrać):

1. "Świeca Proroka"(Świeca Nadziei) - zapalana w I Niedzielę Adwentu, symbolizuje proroków, którzy mieli zapowiedzieć przyjście Mesjasza;
2. "Świeca Betlejem"(Świeca Pokoju) - zapalana w II Niedzielę Adwentu na pamiątkę miejsca, w którym narodził się Syn Boży
3. "Świeca Pasterzy"(Świeca Radości) - zapalana w III Niedzielę Adwentu, ma nam przypominać o pasterzach, którym jako pierwszym było dane ujrzeć nowo narodzonego Jezusa i ogłosić światu "radosną nowinę";
4. "Świeca Aniołów" (Świeca Miłości) - zapala się ją w ostatnią, IV Niedzielę Adwentu, nawiązuje do aniołów, którzy objawili się pasterzom w grocie betlejemskiej i ogłosili im narodziny Bożego Dziecięcia.

W związku z tą głęboką symboliką wieńca adwentowego nie powinniśmy rezygnować z jego okrągłego kształtu ani tym bardziej zamieniać prawdziwych, woskowych świec na elektryczne lampki.
A w scholi, żeby nam się dobrze czekało na powtórne przyjście Mesjasza, dostaliśmy drobne paczuszki: coś dla duszy i coś dla ciała :)