841. Choinki ubrane, niestety nie moje

Zgodnie z obietnicą daną ostatnio księdzu, zostałam dzisiaj po Mszy świętej roratniej, aby pomóc w przystrojeniu kościoła. Swoją drogą to zabawne - jak tak to w Oratorium jest pełno animatorów zbijających przysłowiowe bąki. Ale jak już trzeba coś pomóc zrobić w kościele, to zgłasza się garstka. Dzisiaj była nas piątka. Pięciu, na jakieś trzydzieści osób. Ja rozumiem, że ksiądz proboszcz jest dosyć irytującym człowiekiem, większość z animatorów jest w ogóle z innych parafii, a każdy z nas ma masę roboty przed świętami, ale albo się angażuję w działalność danej parafii w 100%, albo nie narzekam, że coś jest nie tak. Ogólnie rozwaliła mnie koleżanka z Oratorium, która wyskoczyła do Boskiego Oskiego z pytaniem, czy może przyjść do niej po kolędzie, mimo że jest z innej parafii. X Oskar powiedział jej, że w sumie nie bardzo, na co ona zaczęła się tłumaczyć, że kilka lat temu ówczesny proboszcz naszej parafii przyszedł do nich na życzenie ich mamy. Ręce opadają. Abstrahując już od tego, jak w dzisiejszych czasach wygląda kolęda, to jest to czas, w którym kapłani poznają SWOICH parafian. A z drugiej strony, jak tak bardzo zależy jej na tym, aby odwiedził ich ksiądz z naszej parafii, to dlaczego nie zaprosi takiego księdza proboszcza? Ale to już jest chyba pytanie retoryczne...

Byłam trochę zdruzgotana frekwencją i już wyobrażałam sobie sytuację sprzed roku, kiedy taką samą ilość choinek + szopkę przygotowywaliśmy do 23:00. A przecież było nas trochę więcej niż dzisiaj. Tymczasem wszystko poszło nam tak gładko i sprytnie, że już o 21:30 byłam w domu. 

W tym roku obyło się też bez krwawych incydentów, chociaż w pewnym momencie jeden z chłopaków o mało nie zleciał z drabiny. Tzn. drabina poleciała na drugiego chłopca, ale ten który na niej stał, zdążył uskoczyć. Inaczej mogłoby być "ciekawie". Parafia jest też uboższa o jedną bombkę, na szczęście nie z mojego powodu(a uwierzcie mi, bombki potrafią "wybuchać" w moich rękach). Boskiemu Oskiemu wymsknęła się z dłoni. Każdemu się może zdarzyć.

I tak od lampek do lampek, od bombki do bombki, od Jezuska do Maryi, uporaliśmy się ze wszystkim. Efekt jak dla mnie wow, chociaż chyba nie mnie to oceniać. Nie było też za dużo do sprzątania, więc mogliśmy się w miarę szybko zwinąć. I w sumie dobrze, bo już marzły mi palce od stóp. Szkoda, że proboszcz nie zaproponował nam ciepłej herbaty(ma czajnik na zakrystii), ani tym bardziej podwózki do domu... No, ale chociaż nam podziękował.

A teraz czekają mnie porządki w mieszkaniu. Chociaż jutro jeszcze koło południa mam odwiedzić jedną rodzinę z projektu Sz.P. Znowu mam wkurzającą sytuację z liderką, ale widać ten typ człowieka będzie mi zawsze działać na nerwy. Nie będę już szczegółowo opisywać sprawy, ale wyszła już ona poza nasze miasto, do wyższego szczebla. A że trudno mi kłamać w pewnej sprawie to najbardziej na tym cierpię i obrywam. Mam nadzieję, że jutro pójdzie szybko i gładko, bo też chcę mieć czas dla siebie, tak jak piszę - ogarnąć mieszkanie, zacząć szykować się na wigilię. Niestety, przez natłok obowiązków nie zdążyłam(i chyba już nie zdążę) wysłać do Was(tzn. tych, których mam adresy) kartek, ale zrobię to po świętach. A przynajmniej mam taką nadzieję :).