932. Śmierć na 1000 różnych sposobów

Kiedyś był chyba nawet program pod takim tytułem(a przynajmniej bardzo zbliżonym). Czasami mam wrażenie, że z powodzeniem mogłabym w nim wystąpić. Ciekawe, ile wynosiłoby takie honorarium za rolę w nim. Oczywiście już na wstępie umowy zaznaczyłabym, że chcę je dostać dużo, dużo przed nagraniem odcinka. No bo co mi po gaży, kiedy nie będę już wśród żywych, prawda?

Pytacie o scenariusz? Napisałoby go samo życie. Dzisiaj np. uczyłam się fruwać z krzesła. Nie widziałam informacji zawieszonych w wyższych partiach gablotek, więc wyszłam sobie na pierwsze lepsze krzesło stojące pod ścianą. Wszystko byłoby dobrze, gdyby się ono nie złamało(podejrzewam, że już było podłamane), a ja z hukiem wylądowała na podłodze. Wszyscy powychodzili z sekretariatów i dyżurek oraz poodwracali głowy w moją stronę. Na szczęście nic mi się nie stało, bo przez te wszystkie lata wypracowałam sobie mój autorski program upadania niczym kot na cztery łapy. Tylko do końca dnia pani D. jakoś dziwnie na mnie patrzyła. Chyba z dwadzieścia minut najpierw mi mówiła, że mogłam jej powiedzieć, że to wszystko jest dla mnie za wysoko, a potem mi kolejne dwadzieścia minut obiecywała, że od jutra wszystko wiesza niżej. Trochę dziwnie się czułam, bo nie chciałam, aby się tym tak przejęła. Szczęście, że się nie zakrztusiłam żadną wodą, bo chyba by kobieta na zawał zeszła. Chociaż i tak potem o mało jej do tego stanu nie doprowadziłam, kiedy przez przypadek nie wlazłam pod koła nadjeżdżającego auta... Choinka, pierwszy raz mi się to zdarzyło. Ale wniosek jest jeden - nigdy, ale to nigdy nie iść z panią D. ulicą Grodzką. Bo różnie to się może skończyć. Nie myślcie sobie jednak, że jestem jakimś kamikadze - teraz ewidentnie była to wina kierowcy. A raczej tego, że za szybko jechał. W czasie pomiędzy lądowaniem z krzesła, a wyjściem z budynku razem z Merlin podłączałyśmy pożyczonego od pani D. laptopa do gniazdka, które było wpół wyrwane(że też żaden konserwator jeszcze tego nie naprawił). Przecież może kogoś kopnąć prąd... Na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Ale to byłby już kolejny sposób na pozbycie się własnego życia. Potem w zasadzie nic się nie działo, aż do 18:00, kiedy postanowiłam wybrać się na trening. Wszystko szło ładnie i pięknie do momentu, kiedy znalazłam się już pod stadionem. Nie wiem jak to się stało, ale w pewnym momencie ujechała mi noga i wyrżnęłam jak długa na drodze pokrytej błotem. Nie pytajcie jak wyglądałam... Dobrze, że trening był odwołany. Chociaż z drugiej strony zastanawiam się jak będzie w niedzielę podczas biegu... Nie no, będzie dobrze. Musi być!

Tak więc dzisiaj miałam przynajmniej 5 okazji na zejście z tego świata. Okazji napisanych przez życie. Zostało mi jeszcze do wymyślenia 995 :). Na szczęście wszystkie one skończyły się dla mnie szczęśliwie. Na razie. Ale czy to ma znaczyć, że mam siedzieć w domu i nic nie robić? To nie w moim stylu. Zresztą niebezpieczne sytuacje są wpisane w życie każdego z nas. Nigdy nie wiemy co nas czeka w danym dniu, czy nie będzie on ostatnim na naszej życiowej drodze. Dlatego warto żyć tak, jakby każdy nasz dzień był tym ostatnim, żebyśmy niczego nie żałowali. A jednocześnie uważajmy na siebie, bo przez nieuwagę możemy stracić to, co mamy najcenniejszego i czego już nikt i nic nam nie zwróci...