1003. Kolarstwo też jest ok. - czyli jak zostałam wolontariuszem drugiego etapu TdP i zupełnie o tym zapomniałam

Czasami jest tak, że coś sobie zaplanujemy w naszym życiu i zupełnie o tym zapominamy. Zastanawiam się, kiedy zgłosiłam się na bycie wolontariuszem drugiego etapu 76 wyścigu Tour de Pologne. Bo to, że się zgłosiłam jestem pewna, wszak od kilku dni przychodziły do mnie meile w tej sprawie. Tylko, że ja zupełnie zapomniałam o tym zapisie. Dlatego byłam szczerze zaskoczona, kiedy na obozie dostałam meila z zaproszeniem na spotkanie informacyjne w tej sprawie. Wiecie, mam już ukończone 18 lat, teoretycznie mogłam się zerwać na tych kilka godzin(obóz był jakieś 40 km od mojego domu), logistycznie to jednak nie miało sensu. Więc po prostu sobie odpuściłam tym razem. Aż przyszedł kolejny meil z wiadomością, że jeżeli nie było się na spotkaniu, to nic straconego, to można jeszcze dołączyć do ekipy wolontariuszy w niedzielę, trzeba tylko odpowiednio wcześniej przyjść do Centrum Kongresowego, aby podpisać umowę wolontariacką. Kurcze, kusili, kusili, aż skusili.

Doskonale znam organizację ruchu drogowego w mieście w dniu wyścigu, toteż postanowiłam pojechać tam odpowiednio wcześnie. Wydaje mi się, że zdążyłam dosłownie w ostatniej chwili dojechać autobusem na najbardziej odpowiadający mi przystanek(potem wszystkie ulice wokół centrum miasta zostały zamknięte, a ja musiałabym iść z jakiegoś położonego na uboczu punktu przystankowego). Na szczęście tak się nie stało, a ja dosyć szybko trafiłam na miejsce zbiórki. Wypełniłam dane w umowie oraz do ubezpieczenia(dobrze, że nic się nie stało, bo nie wiem czy by te drugie rozszyfrowali). Następnie dostałam pakiet wolontariusza - koszulkę, czapeczkę, płaszcz przeciwdeszczowy, podkładkę z materiałami informacyjnymi, worek, wodę oraz ciasteczka i dowiedziałam się, gdzie mam stać i pilnować ludzi, aby nie przełazili przez jezdnię. Ponieważ było jeszcze trochę czasu(na stanowiskach mieliśmy stać dopiero od godz. 16:00), zdążyłam jeszcze zjeść przewidzianą dla wolontariuszy zupę, której nawet nie potrafię nazwać. Grunt, że była smaczna. 

Pożywiona udałam się na moje stanowisko, które znajdowało się jakieś 400 m. przed metą, na ulicy Piotra Skargi, przy przejściu do pieszych pod Supersamem(który "powstawał" na moich oczach). Tutaj mam zastrzeżenia do organizatorów - z jednej strony postarali się o tzw. koszulki techniczne, ale kompletnie nie trafili kolorystycznie. Dali czarny napis "wolontariusz" na ciemnogranatową koszulkę, przez co nie był widoczny. A dodatkowo nie dali nam ani identyfikatora, ani kamizelki, argumentując to tym, że przecież mamy koszulki wolontariackie... I np. mnie policjanci traktowali jako zwykłego kibica i w efekcie skończyło się na tym, że zamiast pilnować ludzi, to na luzaka oglądałam sobie wyścig. Od razu mówię, że próbowałam tłumaczyć, że jestem wolontariuszem, ale władza jakoś nie chciała mnie słuchać. No nic, zdarza się. Nie będę przecież robiła z tego tragedii. Przynajmniej nie denerwowałam się, kiedy ludzie z słuchawkami na uszach przechodzili na drugą stronę. A tych nie brakowało, niestety.

Trasa po Katowicach liczyła trzy pętle, toteż koło mojego stanowiska kolarze przejechali trzy razy. Przez pierwsze dwa wyraźnie wyłoniło się dwóch uciekinierów, jednak podczas trzeciego okrążenia musieli oni zostać dogonieni przez peleton, bo na ostatnie okrążenie wjechali zwartą masą. Jeszcze ostatni wysiłek i znaleźli się pod słynnym katowickim Spodkiem, gdzie znajdowała się meta etapu. Zresztą po przejechaniu ostatniego samochodu z napisem "Koniec wyścigu" my też mogliśmy udać się w tamto miejsce. Jeżeli nie na dekorację zwycięzców(aż po powrocie do domu luknęłam na internet, kim jest ten cały Pascal Ackermann), to chociażby po nasze rzeczy, które zostały w Centrum Kongresowym. Przeciskając się przez taśmy oddzielające część dla widowni od reszty(co zresztą nie było takie trudne, a odzyskać plecak jakoś musiałam), słyszałam nazwiska najlepszych kolarzy. Po powrocie do domu dowiedziałam się, że sam premier Morawiecki wręczał nagrody. Ale tego nie byłam w stanie zobaczyć. Gdzieś przez okrzyki słyszałam przemówienie prezydenta miasta, w którym dziękował za piękną rywalizację do końca po historycznych katowickich osiedlach, a także wyraził radość, że ta relacja została pokazana za pośrednictwem telewizji w ponad 130 krajach świata. Podkreślił przy tym, że gdyby nie trzy powstania śląskie, to być może nie byłoby to możliwe, co oczywiście było nawiązaniem do 100 rocznicy I powstania śląskiego, którego 100 rocznica przypadnie już w przyszłym tygodniu.

Po dekoracji ludzie powoli zaczęli się rozchodzić, a infrastruktura zaczęła być demontowana. Powoli zaczęłam zmierzać w stronę przystanku autobusowego, który tymczasowo przeniesiono trochę dalej niż normalnie się znajduje(wszak przez "mój" przystanek przejeżdżał wyścig). Zmęczona, ale w sumie szczęśliwa wracałam do domu. A potem dosłownie poszłam do łóżka, bo emocje wzięły górę.

Wczoraj była wielka radość z wyścigu i życzenia prezydenta Marcina Krupy szczęśliwego dojechania do ostatniego etapu, a dzisiaj... Ta straszna wiadomość najpierw o wypadku, a potem o śmierci Bjorga Lambrechta. Wczoraj przecież aż trzy razy mnie minął dając z siebie wszystko podczas przejazdu przez Katowice. Dzisiaj pewnie też nikt nie przypuszczał, że ten etap skończy się tak tragicznie. Samego wypadku nie widziałam, akurat TVP 1 transmituje wszystko dopiero do 16:05, komputera też nie włączałam, jednak podczas relacjonowania wyścigu komentatorzy co chwilę mówili o tym wypadku. Aż wreszcie podali najtragiczniejszą wiadomość - Belg, który miał zaledwie 22 lata, umarł na stole operacyjnym. Wspaniale zapowiadająca się kariera kolarska nigdy nie dojdzie do skutku. Zamiast radości na mecie odpowiadającej tej wczorajszej w Katowicach - odwołanie dekoracji najlepszych kolarzy i ogólna zaduma. To nie tak to wszystko miało wyglądać, zdecydowanie nie tak. Nad wyścigiem wisiało widmo jego odwołania, jednak jego dyrektor, Czesław Lang, nie zdecydował się na to. Będzie więc kontynuowany. Jednak nic już nie będzie takie samo, a na pewno nie w tegorocznym wyścigu...