Cudowny dźwięk cykania świerszczy dobiega do mnie przez uchylone okno. Siedząc nad kubkiem ciepłej herbaty z kotem na kolanach i włączonym monitorem zapadam w marzeniowy letarg. Mam jeszcze trochę do napisania. Ale jak tutaj pisać, skoro zza okna dobywa się prawdziwy koncert grany przez najlepszą orkiestrę na świecie, bo złożonej z dźwięków samej przyrody. Popijając kolejne łyki półciepłej substancji delektuję się tym dźwiękiem. Coś pięknego kochani, coś pięknego. To w takich chwilach najczęściej znajduję siły do dalszego działania. Szkoda, że już za chwilę przyjdzie zima, z brakiem tych rozkosznych melodii. Chociaż skrzypiący pod nogami śnieg też ma swój urok. A i długie, zimowe wieczory wcale nie muszą być czasem straconym.
Do tego łagodny wietrzyk wpada do mojego skromnego pokoju przynosząc orzeźwiający chłodek, a zabierając ze sobą nieznośną parność. Kot zeskakuje z moich kolan i z uporem maniaka ściga latającą nisko nad ziemią muchę. A ja sobie myślę, jaki ten nasz świat jest piękny bez względu na to, gdzie mieszkamy. Bo przecież wszędzie można dostrzec jego piękno - i w wiejskich polach, i w miejskich blokowiskach. Trzeba tylko popatrzeć trochę głębiej niż tylko po wierzchu. Lubię przebywać na wsi, która niewątpliwie ma swoje uroki, ale staram się też w moim przemysłowym mieście znaleźć piękno, chociażby w dymie wydobywającym się z kominów, który maluje na niebie swój własny pejzaż, niczym nadworny malarz. Bezsensowne porównanie? Być może, jednak zawsze miałam bujną wyobraźnię, przez co widziałam wszystko trochę inaczej niż inni.
Zmęczenie spowodowane bieganiem i poranną kłótnią z kotem sprawia, że w dalszym ciągu trwam w tym swoim letargu delektując się chwilą. Tak ich mało w naszym życiu, które trwa dosłownie tylko moment. Czasami tak bardzo pędzimy w nim na przód, że nie zauważamy tego, co w nim istotne. Dlatego na jutro zaplanowałam spotkanie z kilkoma osobami. Tak po prostu, żeby posiedzieć, powspominać, pośmiać się. Żeby nie być tylko dla siebie, ale też dla innych. A potem po prostu cieszyć się z takich beztroskich wieczorów jak dzisiaj.
Ech, chyba na starość zaczynam się robić sentymentalna.
A tam, to nie starość hehe. Sentymentalna też jestem, rozumiem Cię, bo jak czlowiek czasami siądzie i się tak zamyśli to odpływa na głębokie wody i daleko hen od rzeczywistości ;) Tak, trzeba nauczyć sie dostrzegać dobre strony we wszystkim. Ja np. wolę inne pory roku, ale za to latem moim zdaniem plusem jest to, że wystarczy chwila żeby ubrać się i wyjść. Zimą zajmuje to dużo czasu, szczególnie przy mrozach wymagających grubych rajstop... No to może niech potrwa trohet te lato 😄
OdpowiedzUsuńKarolinko:)))) do starosci to jeszcze daaaaaaleko Tobie. Pieknie jak potrafi sie docenic to , co nas otacza i widziec w tym piekno. Pozdrawiam:)
OdpowiedzUsuńTo piękne masz granie za oknem, u mnie albo koszenie, albo hałas ze sklepowego klimatyzatora,albo piwna młodzież, myślę o przeprowadzce w inne miejsce...
OdpowiedzUsuńsentymentalna to ja od dziecka jestem ;)
OdpowiedzUsuńBardzo piękny tekst. To nie starość kochana, to coraz to większa świadomość. Życie powinno się celebrować, jak tylko to możliwe, z tym, co się posiada. Wielu ludzi czeka z celebracją, aż osiągną to coś, to co pozwoli im celebrować w pełni. Tak im przelatuje życie, które jest przecież kruche. W modzie jest bieg, sama już nie wiem, co jest w modzie i wiesz co, mam to gdzieś. Ja jestem ja, Ty jesteś ty, każdy ma swoją drogę, swoją misję i idąc swoją drogę, a nie strzępkami dróg nasuwanych nam przez innych, możemy zrobić wiele dobrego. Ty Karolino, jesteś tylko taka jedna, nie ma drugiej takiej i to jest Twój największy dar, a akurat Ty potrafisz to wykorzystać bardzo bobrze, naprawdę bardzo dobrze. :)))
OdpowiedzUsuńMuzyka przyrody jest najpiękniejszą muzyką, jak istnieje. I najbardziej kojącą.
OdpowiedzUsuńBuziaczki.
Odgłosy natury za oknem są cudowne, u mnie mimo, że mieszkam w bloku to słychać z pobliskich łąk świerszcze :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam ciepło :)
Poranna kłótnia z kotem 😂 no padłam! A przy tekście o starości zakrztusiłam się herbatą 😂😂😂
OdpowiedzUsuńCzasem trzeba wprowadzić "carpe diem" do życia, bo dzięki temu staje się ono milsze i piękniejsze... Pozdrawiam! :)
OdpowiedzUsuńSkarbie! Nie myśl jeszcze o zimie! W zeszłym roku nawet październik był jeszcze piękny, więc jest nadzieja:) A tych cykad świerszczy to Ci zazdroszczę:) chyba wcześnie wstałaś? I czy to było późną porą?
OdpowiedzUsuńJak wspaniale, że potrafisz doceniać takie piękne chwile. Jest to umiejętność, ktora zanika, wszyscy ludzie ciągle gdzieś pędzą, nie zauważając mijane piękno.
Ah, kotek... Myślę sobie, że gdy przyjdzie czas na naszego pieska, który już jest staruszkiem, to wtedy ponownie odwiedzimy schronisko i zabierzemy tym razem kotka...Bo tak mi się właśnie marzy kotek na kolankach :)
Ściskam Cię mocniutko kochana! Fantastycznego dnia, my dziś wyruszamy w Bieszczady i liczymy nna lepszą pogodę.
Dźwięki przyrody potrafią człowieka uspokoić i zregenerować stres :D
OdpowiedzUsuńPozdrawiam! wy-stardoll.blogspot.com
Pięknie to opisałaś. Oczami wyobraźni widziałam i słyszałam. Zima przyjdzie na pewno, ale zanim to nastąpi, jest jeszcze końcówka lata i piękna, złota polska jesień. Cieszmy się chwilą 🙂
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Alina
Po pierwsze - na jaką zaś starość :D ?
OdpowiedzUsuńPo drugie, przyroda jest niesamowita, wystarczy się w nią wpatrzyć, wsłuchać. A kotek to niezły aparat :p
Pięknie napisane. Takiej muzyki teraz mi brak. Na szczęście równie piękna jest muzyka kotów, więc w zimowe wieczory warto takiego łobuziaka położyć na kolanach 🙂
OdpowiedzUsuńWitaj już w drugiej połowie sierpnia
OdpowiedzUsuńJak zawsze dziękuję za dobre słowo, które znalazłam na moich zielonych stronkach.
Pewnie dla Ciebie lato, wakacje zbliżają się już do końca. Jednak ja dopiero teraz zaczynam już tęsknić do wyjazdu, chociaż zostało mi jeszcze trochę czasu. Jednak już teraz przysiadłabym tam, gdzie można przysnąć przy koncercie świerszczy.
Dzisiaj życzę Tobie (i chyba sobie też), abyś pokochała swoją codzienność i znalazła w niej radosne chwile, chociaż czasem przeplatane kocimi humorami. Przyznasz bowiem, że bez kota byłoby nie tylko nudno:)))