1131. Jestem niemodna, czyli moje wielkopostne piątki

 - Lolek, Lolek obudź się - szarpanie za bark wyrywało mnie z objęć snu. Ostatnimi czasy pomieszkuje u mnie moja Siostra, której zawieszono zajęcia na uczelni i musiała przy okazji wykwaterować się z akademika. - Lolek, coś ci się śniło.

Taak? Usilnie próbowałam sobie przypomnieć co to było. Za oknem panował mrok, a ciszę zakłócało monotonne tykanie zegara. Spojrzałam na jego tarczę - było przed piątą. Niestety, jedyne co pamiętałam to jakąś salę, moją ulubioną matematyczkę prowadzącą lekcję i... sala wykładowa na uczelni? Dziwne zestawienie, przynajmniej dla mnie.

 - Chcesz się czegoś napić? - zapytała z troską. Nie, nie chciało mi się pić. W sumie nic mi się nie chciało. To chyba od tej gorączki. Pokręciłam tylko przecząco głową i z powrotem poszłam spać. Gdzieś tam z tyły głowy miałam jeszcze słowa rozważań poszczególnych stacji Drogi Krzyżowe, które zza murów Watykanu niosły się w świat.

Wczoraj po raz pierwszy złamałam swoje postanowienie wielkopostne i obejrzałam w telewizji Drogę Krzyżową transmitowaną z Watykanu, starając się też w niej w miarę możliwości uczestniczyć - tyle ile mogłam przeklęczałam, jednak ze względu na osłabienie organizmu przez chorobę, w pewnym momencie zmieniłam pozycję na siedzącą. Pusty Plac Świętego Piotra i droga wyznaczona z zapalonych świec zrobiła na mnie niesamowite wrażenie, a zarazem, jak dla mnie była bardzo wymowna. Wsłuchując się w poszczególne rozważania, napisane przez ludzi związanych z więzieniem w sensie instytucjonalnym zaczęłam dostrzegać analogię z aktualną sytuacją na świecie, kiedy wiele ludzi stało się więźniami w swoich własnych domach. Wiem, nie było to zamierzone, ale tak wyszło. 

Na początku trochę dziwnie się czułam. Poprzednie Drogi Krzyżowe w tych dziwnych czasach odprawiałam sobie sama w domowym zaciszu. Teraz jednak czułyśmy z siostrą, że potrzebujemy jakiś konkretnych rozważań. Wiedziałyśmy, że jakaś stacja radiowa powinna transmitować Drogę Krzyżową z Watykanu, my jednak zdecydowałyśmy się na telewizyjny przekaz. Dla mnie było to pierwsze obejrzenie telewizji od lat. Bo gdzieś od klasy pierwszej liceum, czyli po sakramencie dojrzałości chrześcijańskiej jakim jest bierzmowanie, mam takie wielkopostne postanowienie, że w piątki nie korzystam z internetu(chętnie bym to rozszerzyła na niekorzystanie z komputera, ale w mojej sytuacji, gdzie laptop zastępuje mi zeszyty i notatniki, to niezbyt realne), a w Środę Popielcową i Wielki Piątek dodatkowo wyeliminowałam telewizję(w WP dodatkowo nie korzystam z komputera). W dzisiejszych czasach to bardzo wymagające postanowienie, bo jak to mówią - nie jesteś on-line, nie żyjesz. W dodatku kiedy mówię, np. na spotkaniach w Oratorium, że w piątki nie korzystam z internetu, to wszyscy patrzą na mnie jak na wariata i kogoś staromodnego. I nie powiem, czasami korciło mnie, aby włączyć komputer i pobuszować po internecie, czy też coś nabazgrać na blogu, udaje mi się jednak jakoś przezwyciężyć tą pokusę. Oczywiście przyjemności kulinarnych (siostra się śmieje, że ja nie mam żadnych przyjemności kulinarnych) też sobie odmawiam. Czasami żałuję, że nie mogę całego Wielkiego Postu spędzić o chlebie i wodzie(chociaż w tym roku od jakiś 4 tygodni "jadę" na sucharkach i biszkoptach), ale w Środę Popielcową i Wielki Piątek zazwyczaj jem tylko tyle, aby móc przyjąć regularne lekarstwa. Zarówno post od jedzenia, jak i od środków masowego przekazu, nie jest trudny dla mnie w zachowaniu w WP: jak wiecie, zazwyczaj spędzam przedpołudnie na Misterium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Potem wracam do domu, herbatka i znowu pędzę, tym razem na nabożeństwo wielkopiątkowe w mojej parafii. Po jego zakończeniu na niecałą godzinę znowu wracało się do domu(na jakąś leciuteńką kolację, czyli jedną niewielką kromkę bez niczego, herbatę i lekarstwo) i ponownie szło do kościoła, tym razem na czuwanie. Z czuwania wracało się po 22:00, ale było się już tak zmęczonym(bądź co bądź, w Kalwarii wszystko zaczyna się o godzinie 6:00 rano), że brało się szybki prysznic i padało do łóżka.

W tym roku, z powodu przymusowej izolacji, trochę naciągnęłam to postanowienia dotyczące korzystania z internetu, ale tylko do potrzeby kontaktowania się poprzez skype. Mam nadzieję, że Najwyższy mi to wybaczy. No i wczoraj obejrzałam Drogę Krzyżową. Siła wyższa. A za chwilę łączę się z Dominikanami, w celu uczestnictwa w Wigilii Paschalnej. W normalnym trybie poszłabym o godzinie 21:30 do mojego parafialnego kościoła, pewnie śpiewałabym z zespołem na Mszy... Już nawet zaczęliśmy się przygotowywać z repertuarem. Bóg miał jednak inny plan.

Ale jutro nadejdzie Wielkanoc. Czas nadziei i nowego życia. I wierzę w to, że ta sytuacja w końcu zostanie przerwana niczym mój dzisiejszy sen, każdy z nas dozna takiego wewnętrznego zmartwychwstania i wróci do swoich codziennych obowiązków i przyzwyczajeń.