1137. Paweł Zuchniewicz, "Pamiętnik papieskiego anioła" - prolog/wspomnienie tamtych dni

"Szczególny kult mam do Anioła Stróża. Od dziecka, jak pewnie wszystkie dzieci, wiele razy modliłem się: "Aniele Boży, Stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój... bądź mi zawsze ku pomocy. Strzeż duszy, ciała mego...". Mój Anioł Stróż wie co robię. Moja wiara w niego, w jego opiekuńczą obecność stale się we mnie pogłębia.

Jan Paweł II, "Wstańcie, chodźmy"

ANIOŁ STRÓŻ U FLACORZY

Emilia, Karol i Edmund Wojtyłowie na wspólnej fotografii
(źródło zdjęcia)

Owego dnia zostałem wezwany przed oblicze Najwyższego. Pan Bóg spojrzał w stronę ziemi, która zaczęła przybliżać się w niesamowitym tempie. Dosłownie rosła w oczach. Z niebieskich połaci mórz i zielonych pól wyłoniły się wieże kościoła. Obok znajdowała się mała uliczka, przy której stał dom. W jednym z okien na piętrze zobaczyłem mężczyznę i kobietę. Siedzieli przy stole i rozmawiali. Obok jakiś chłopiec czytał książkę. 

- To szlachetni ludzie - powiedział Najwyższy. - Mieli córeczkę, którą zabrałem do siebie niedługo po tym, jak przyszła na świat. Został im tylko syn. Ale wkrótce obdaruję ich jeszcze jednym chłopcem. Mam wobec niego specjalne plany. A ty się nim zaopiekujesz. Będzie mu grozić wiele niebezpieczeństw, więc musisz być wyjątkowo czujny. 

Po jakimś czasie pani Emilia zorientowała się, że pod jej sercem rośnie dziecko. Ależ się wszyscy cieszyli, a szczególnie Mundek. Zastanawiał się, czy to będzie chłopiec czy dziewczynka. Wolał chłopca, wiadomo, bracia lepiej się zrozumieją. 

Wieczorem rodzina zbierała się razem. Lubiłem słuchać opowiadań pana Wojtyły - mąż pani Emilii świetnie znał historię, a i sam miał wiele przygód jako żołnierz cesarsko-królewskiej armii Austro-Węgier. Kiedyś nawet o mało co nie zginął podczas wielkiej bitwy pod Gorlicami w czasie wojny światowej. 

Kilkunastoletni Mundek(źródło zdjęcia)

- Bomby padały dookoła nas, niemal ogłuchliśmy od wybuchów, a trzęśliśmy się ze strachu jak osiki - mówił pewnego razu. - Obok mnie w okopie siedział niejaki kapral Koszyk: "Jeśli wyjdę z tego cało, z tego piekła na ziemi, i będę miał syna, to zostanie on księdzem!" - krzyknął w pewnym momencie.

 - Tato? Ty też coś obiecałeś? - zapytał Mundek. Ojciec uśmiechnął się. 

- Wydawało mi się zupełnie nieprawdopodobne, że ujdziemy z tego z życiem, więc powiedziałem, że mój syn zostanie nie tylko księdzem, ale biskupem, kardynałem i papieżem!

- W każdym razie ja bym chciała, aby jeden syn był lekarzem, a drugi księdzem - wtrąciła się Emilia. 

Nie odstępowałem jej ani na krok. Przecież mój podopieczny rósł w jej łonie. Minęła zima, przyszła wiosna, zaczęło robić się coraz cieplej i coraz piękniej, ale pan Wojtyła przychodził z pracy coraz bardziej zmartwiony. Usiłował ukryć coś przed żoną - nie dało się. Pewnego wieczoru powiedział, że na wschodzie jest bardzo niespokojnie, że toczy tam się wojna, w której biorą także udział żołnierze z Wadowic, z 12. Pułku Piechoty. Wielu zginęło, a obce wojska zbliżały się do Polski. Nazywał ich "bolszewikami" i "bezbożnikami". Nic dziwnego, że się niepokoił. Mnie też się to nie podobało, nic a nic. 

Rynek w Wadowicach w dwudziestoleciu międzywojennym
(źródło zdjęcia)

W końcu przyszło to majowe popołudnie. Ledwo ojciec pojawił się w domu, a tu zrobił się niesamowity rwetes. Mundek jak strzała wybiegł z mieszkania i wkrótce powrócił z jakąś kobietą. To była akuszerka. Pan Karol z synem poszli się modlić do pobliskiego kościoła, a ja czuwałem przy mamie. Wreszcie go ujrzałem. Piękny chłopiec! Miał na głowie takiego niesfornego loka. 

Otrzymał takie samo imię jak ojciec - Karol, a na drugie Józef. Ochrzcili go w czerwcu, a w sierpniu pod Warszawą była wielka bitwa, którą nazwano "Cudem nad Wisłą". Bolszewicy mieli wielką przewagę, ale zostali rozbici i rzucili się do ucieczki.

Polubiłem Wadowice. Niewielkie miasteczko, wszędzie było blisko, a ludzie wyjątkowo życzliwi. Nazywano ich "flacorzami", bo tradycyjnie na odpust parafialny przygotowywali i jedli flaki.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Długo myślałam nad tym, jak powinny wyglądać te notatki. Wtedy, w grudniu 2011 roku osobno tworzone były teksty z papieskim aniołem, a osobno te opowiadające o naszej codzienności. Teraz jednak chciałabym wszystko pisać w jednym wpisie, bez rozdrabniania się na kilka innych. Tekst z książki będzie zapisany ciągłą kursywą, codzienność zaś zwyczajną czcionką. A może wolicie osobne teksty?
W telewizyjnych serwisach informacyjnych przypominają o pogrzebie Lecha i Marii Kaczyńskich, który miał miejsce 10 lat temu. Minęła dekada, a ja mam wrażenie, że wydarzenia te miały miejsce jakby wczoraj. To wtedy, w tamtych dniach powstał poniższy wiersz, który już raz ukazał się na łamach tego bloga:

Lasek katyński

Lasku katyński, lasku zwyczajny

Cóż ci uczynił nasz polski naród?

Czemu go znowu szykanujesz?

Czemu pozbawiasz marzeń i snów?

Lasku katyński, lasku rosyjski

w tobie wciąż płynie polska krew.

Zabitych polskich żołnierzy i jeńców,

serce wciąż bije pośród drzew.

Lasku katyński, lasku przeklęty,

Dlaczego ciągle zadajesz mi ból?

czy muszę ciągle przez ciebie płakać

bo znowu ginie elita wśród pól?

D. G. kwiecień 2010

Do dzisiaj do końca nie wiadomo, co tak naprawdę stało się kilkanaście minut przed godziną 9 nieopodal lotniska w Smoleńsku.

Tamte dni pokazały, że wobec śmierci wszyscy jesteśmy równi. Automatycznie skojarzyło mi się to wszystko, a jakżeby inaczej(wtajemniczeni w moje zainteresowania wiedzą o co chodzi), z "Titanikiem". Bo przecież tak samo jak na legendarnym transatlantyku, zginęli zarówno przedstawiciele różnych klas i załoga, tak i podczas katastrofy rządowego Tupolewa zginęli m.in. przedstawiciele wszystkich partii politycznych(nie mówiąc już o załodze samolotu i osobach towarzyszących). Nie było podziału na lewicę i prawicę, na Prawo i Sprawiedliwość, Platformę Obywatelską, czy też, powiedzmy, Sojusz Lewicy Demokratycznej, na posłów, senatorów i rodziny katyńskie, na duchowieństwo i oficerów wojskowych. Zginęli wszyscy bez wyjątku - 96 ludzkich istnień zostało bezpowrotnie przerwanych. Bo w momencie śmierci nie liczą się podziały, liczą się ludzie.
Takim obrazowym dla symbolem tego wszystkiego co przed chwilą napisałam była sobotnia Msza święta, w tydzień po katastrofie, na Placu Piłsudskiego w Warszawie. W dalszym ciągu mam w pamięci czarny ekran z wizerunkami wszystkich tych, którzy zginęli tego tragicznego poranka, ułożone w jeden z najbardziej sprawiedliwych porządków - wedle nazwisk. I tak samo zostali wyczytani przez aktora Artura Żmijewskiego, nota bene odtwórcy głównej roli w filmie "Katyń". Zrobiono tylko dwa wyjątki - para prezydencka oraz ostatni prezydent na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski. Jednak dla mnie była to oczywista oczywistość, a jeżeli ktoś ma z tym problem... cóż, może nie "odrobił lekcji z WOSu"...'
Tyle wtedy było w nas solidarności. A dzisiaj? Dzisiaj skaczemy sobie do oczów, zrzucając odpowiedzialność za tragedię na poszczególne partie czy narody. Tak się zastanawiam dlaczego ci, którzy są tak bardzo "pewni swojego" nie zgłoszą się do prokuratury i nie zeznają w tej sprawie. Tak łatwo jest kogoś osądzić, ale gdyby trzeba było udowodnić swoją rację. Oj, pewnie niektórzy zaczęliby się plątać w zeznaniach i domysłach. Ale przecież najlepiej jest posądzać innych z reguły dlatego, że to co robią nie jest nam w smak. Tak, jakbyśmy już zapomnieli, że w samolocie znajdowali się przedstawiciele każdego z ugrupowań. Nie lecieli aby się żreć na obcej ziemi, ale żeby oddać hołd tym, którzy zginęli tam 70 lat wcześniej na rozkaz Stalina. Ech... tak szybko o tym zapomnieliśmy. Zdecydowanie za szybko.
A na koniec pytanie z dzisiejszego finału teleturnieju "Postaw na milion":

Czyim synem był biblijny Judasz:
a) Zebedeusza
b) Szymona
Wie ktoś bez sprawdzania w Piśmie Świętym?