1148. Jaki był tak naprawdę koniec Adolfa Hitlera?

Tak samo jak dzisiaj po kilku dniach suszy przyszła prawdziwa burza z piorunami i gradobiciem, tak po wczorajszym dole podniosłam się dzisiaj nieco w górę i znowu pojawił się cień optymizmu w moim życiu. Tradycyjnie już okazało się, że jak się chce, to wszystko da się zrobić. Ale ta chęć musi wynikać z obydwóch stron. Znowu pojawił się promyczek radości i wiary, że wszystko będzie dobrze. Teraz trzeba robić wszystko, aby nie został on zgaszony.
Chociaż w liceum byłam w klasie z rozszerzoną historią, to lekcje przez większość godzin były po prostu nudne. Nie wiem dlaczego, ale historyczka z reguły ograniczała się do dyktowania treści zawartych w podręczniku. Słowo w słowo. Szczerze powiedziawszy to pierwszych czterech miesiącach miałam jej dosyć. Nie o to przecież chodzi, że piszę to co mogę sobie przeczytać w książkach. Bo to nawet nie było streszczenie - to było przepisywanie podręcznika. Może komuś to odpowiadało, bynajmniej nie mnie. Dlatego zaczęłam sama poszukiwać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. A było ich multum. Od tych najbardziej prozaicznych, po te coraz bardziej skomplikowane. Jednym z nich może było to o to, co tak naprawdę się stało z Adolfem Hitlerem. Historia mówi, że popełnił samobójstwo. Ale czy na pewno? Tego chyba nie dowiemy się nigdy.
Za  to w jednym z numerów "Świata wiedzy" znalazłam ciekawy artykuł dotyczący badań nad "tożsamością" Adolfa Hitlera. Jako że jutro minie 75 lat od jego śmierci, przynajmniej w teorii, pozwoliłam sobie zamieścić moje opracowanie tego tekstu.

Krypta mierząca 355 metrów szerokości i 1500 metrów długości, pośrodku stoi złoty sarkofag ozdobiony ciemnozielonym malachitem z Uralu, a wszystko to w austriackim Linzu - w ten sposób rok przed wybuchem II wojny światowej Adolf Hitler wyobrażał sobie miejsce swojego pochówku. Siedem lat później pochowano go pod gruzami Berlina z czaszką przeoraną kulą. Jego zwłoki zostały częściowo spalone, pogrzebane i ponownie odkopane. Usunięto szczękę, a pozostałe szczątki rozwieziono w różne miejsca Wschodnich Niemiec.

Do dzisiaj śmierć Hitlera jest otoczona mgiełką tajemnicy, a na jej temat krążą różne teorie i mylne informacje. Specjalistom zajmującym się kryminalistyką stopniowo udało się je rozszyfrować, chociaż wiele wątpliwości pozostało nierozwiązanych. 

W pewien listopadowy wieczór w jednym z berlińskich mieszkań zadzwonił telefon. Odbierający połączenie doktor Blaschke usłyszał, że natychmiast ma się stawić w Kancelarii Rzeszy, ponieważ Adolfa Hitlera bolą zęby. Blaschke spakował swoją walizeczkę z narzędziami i kilka minut później stał przed Fuhrerem. Po obejrzeniu jego jamy ustnej zauważył jeden bolący ząb i cztery, które się ruszały. Dzięki temu został osobistym dentystą dyktatora. Jego uzębienie było prawdziwym koszmarem - znajdowało się w nim więcej metalu niż naturalnego szkliwa, Hitler cierpiał na próchnicę i paradontozę, a z jego ust wydobywał się przykry zapach. Ponieważ był bardzo wrażliwy na ból, każde leczenie trwało kilka wizyt. Jesienią 1944 roku ponownie zaczął narzekać na dolegliwości związane z uzębieniem. Blaschke zrobił zdjęcie rentgenowskie, po czym usunął pacjentowi ząb trzonowy. Tak dobrze znał zęby Hitlera, że nawet po latach był w stanie wykonać z pamięci gipsowy model jego szczęki na potrzeby radzieckich służb specjalnych, który wraz ze zdjęciem rentgenowskim stanowił najważniejszy dowód sądowy w sprawie Adolfa Hitlera. Z człowieka, który miał panować nad światem zostały bowiem po wojnie jedynie szczątki: fragment szczęki, odłamek sklepienia czaszki oraz ślady krwi na sofie.
30 kwietnia 1945 roku z ust Hitlera miało paść zadane Wilhelmiemu Mohnke'mu(dowódca obrony rządowej dzielnicy Berlina) pytanie: "Jak długo się jeszcze utrzymają?". Fuhrer sprawował swoje rządy z mierzącego 250 metrów kwadratowych bunkru znajdującego się pięć metrów pod Nową Kancelarią Rzeszy w Berlinie. Do stolicy wdzierała się właśnie Armia Czerwona, a radzieckie oddziały były już na Placu Poczdamskim, oddalonym zaledwie o 300 metrów od bunkra. "24 godziny, nie dłużej" - miał odpowiedzieć Monhke. Tyran nie potrzebował nic więcej wiedzieć. Decyzja została podjęta kilka dni wcześniej, wystarczyło tylko zaczekać na odpowiedni moment. Dzień wcześniej spisał swój testament polityczny oraz poślubił długoletnią kochankę, Ewę Braun. Samobójstwo zamierzał popełnić wspólnie z nią, a ciała nakazał spalić. Za nic na świecie nie chciał, aby wpadły w ręce armii Stalina, a tym samym zostały wystawione na pokaz. Marzenia o złotej trumnie w Liznu już dawno rozpadły się pod gradem kul.
O godzinie 13 Adolf zjadł na obiad spaghetti z sosem pomidorowym. Następnie pożegnał się z najbliższymi współpracownikami i razem z Ewą Braum wycofał się do prywatnych pokoi. Około godziny 15:30 po bunkrze rozbiegł się odgłos strzału, stłumiony jednak przez dudniący artyleryjski ogień Armii Czerwonej. Dziesięć minut później wszystko było jasne. Na wieść o samobójstwie Hitlera wszyscy zapalili papierosa - za życia tyrana nie było wolno tego robić. Teraz każdy mógł myśleć o ratowaniu swojego życia, albo o śmierci. Wielu oficerów sięgnęło po alkohol, dodając sobie odwagi do strzału w głowę, zanim wróg zdobędzie ich twierdzę.
Zwłoki Fuhrera i jego małżonki jako pierwsi zobaczyli Heinz Linge, kamerdyner oraz Otto Gunsche, jego adiutant. Po czasie ich zeznania co do tej chwili były sprzeczne: Gunsche zapamiętał, że dyktator osunął się na swój fotel, tymczasem Linge zeznał, że ciało leżało po prawej stronie sofy. Oboje mówili jednak o ranie postrzałowej na prawej skroni, głowie Hitlera przechylonej do przodu oraz leżącym na podłodze pistolecie o kalibrze 7,65. Po lewej stronie sofy znajdowało się ciało Ewy, od którego czuć było zapach gorzkich migdałów - był to znak, że otruła się cyjanowodorem.
Zwłoki zostały owinięte w koce i wyniesione do kancelaryjnego ogrodu. Ułożono je na ziemi i oblano benzyną. Po podpaleniu ciał kondukt wycofał się do bunkra. Wszystko robiono w pośpiechu, ponieważ w każdej chwili współtowarzyszy Fuhrera mógł dosięgnąć artyleryjski pocisk. Dyktator, odpowiedzialny za rozpętanie największej i najokrutniejszej wojny, przywódca na którego cześć wiwatowały miliony - na koniec spłonął zupełnie niezauważalnie.
Ludzkie ciało pali się stosunkowo słabo. Najpierw ogniem zajęły się oblane benzyną koce. Wkrótce jednak tłuszcz zgromadzony pod skórą zaczął się rozpuszczać i przenikać przez pory. Działał podobnie jak wosk w świecach - dostarczał płomieniom paliwa. Mózg zaczął się gotować, a pod wpływem ciśnienia odpadł fragment czaszki. Tuż przed godziną 23 szczątki ciał zostały złożone w leju po bombie. Był to pierwszy z wielu grobów Hitlera.
Cztery dni później, 3 maja, żołnierze Armii Czerwonej odkryli w pobliżu Kancelarii Rzeszy ciało przypominające dyktatora. Zanieśli je do bunkra. Wszyscy przekazywali sobie jedną wiadomość - znaleziono zwłoki Hitlera. Jednak Iwan Klimenko, szef radzieckiego wywiadu wojskowego, nie był o tym do końca przekonany. Następnego ranka sprowadził do bunkra osoby, których zadaniem była identyfikacja zwłok. W tym samym czasie żołnierz Iwan Czurakow wykopał z leju po bombie dwa zwęglone ciała. Oficer sztabowy 3 Armii Uderzeniowej jest tego świadkiem, przekonany jednak, że Hitler został znaleziony już wcześniej, każe zakopać zwłoki. Ta pomyłka uruchomiła różne teorie spiskowe, tym bardziej, że zwłoki w bunkrze należały do jego sobowtóra.
Po dwóch dniach Klimenko wykopał z leja zwęglone ciała. Esesman Henry Mengershausen zidentyfikował je jako doczesne szczątki Adolfa Hitlera i jego żony. Tym razem w celu wyeliminowania błędnego rozpoznania ciał, pracownicy wywiadu skupili się na poszukiwaniu pewnych dowodów. Męskim zwłokom usunęli dolną szczękę wraz z metalowym mostkiem z górnej. Ślady zaprowadziły ich zaś do gabinetu stomatologicznego doktora Blaschke.
W tym samym czasie zwęglone ciała zostały złożone do skrzyń, załadowane na samochód i przewiezione do kliniki znajdującej się w dzielnicy Berlin-Buch, gdzie odbyła się pierwsza ich autopsja. "Zwłoki są mocno zwęglone i wydzielają zapach spalonego mięsa. Brakuje fragmentu sklepienia czaszki" - głosiła. Dodatkowo radziecki lekarz Faust Szkaralowski odkrył w jego ustach odłamki szklanej ampułki, co wskazywałoby na to, że naczelny wódz Niemiec po prostu się otruł. Dla radzieckiego dyktatora Józefa Stalina przyczyna śmierci odgrywała naczelną rolę: o ile przyjęcie trucizny była przejawem tchórzostwa, o tyle zastrzelenie się było traktowane jako śmierć honorowa. Zespół dochodzeniowy znalazł w stolicy asystentkę Blaschkego, Kathe Heusermann. Udało jej się zidentyfikować zęby Fufrera, po czym dała kryminologom zdjęcia rentgenowskie potwierdzające, że znalezione ciała to Adolf Hitler i Ewa Braun.
Nastąpiła "pielgrzymka" zwłok z jednego miejsca na drugie: z Berlina do Finow, następnie do Rathenow, Stendal, aż wreszcie do Magdeburga, gdzie zostały złożone w lutym 1946 roku. Stalin uznał bowiem że śmierć Hitlera została potwierdzona wraz z sporządzeniem przez aresztowanego Blaschkego gipsowej kopi uzębienia niemieckiego dyktatora, identycznej z uzębieniem zwłok. Informacja ta została jednak zatajona - Stalin chciał jej użyć przeciwko USA w zimnej wojnie. Puścił w świat informację, że nie ma żadnych dowodów na to, że Hitler nie żyje. A nawet przeciwnie, uważał, że tyran mógł uciec. Sugestie Stalina okazały się na tyle realistyczne, że przez blisko 30 lat FBI szukało Hitlera po całym świecie.
W grudniu 1945 roku przystąpiono do operacji "Mir". Specjaliści radzieckiego wiceministra spraw wewnętrznych mieli rozwikłać sprawę Adolfa Hitlera. Po raz pierwszy została wtedy przeprowadzona analiza kryminalistyczna sofy ze śladami krwi na tapicerce. W maju następnego roku Rosjanie przeszukali miejsce zdarzenia i w leju po bombie odkryli fragment czaszki z dziurą po kuli. Ślady widoczne na sofie w połączeniu z obrażeniami czaszki wskazywały na samobójczą śmierć poprzez zastrzelenie. Tyran musiałby jednak włożyć sobie pistolet do ust albo przystawić do brody, a nie do skroni, jak przyznano w śledztwie. W ramach prowadzonej operacji poproszono o wydanie ciała, aby sprawdzić, czy znaleziony fragment czaszki pasuje do całości i tym samym zakończyć dochodzenie. Nie wydano jednak na to zgody, co wywołano konflikt kompetencyjny. Członkom operacji "Mir" musiały wystarczyć wypowiedzi świadków tamtych wydarzeń. Raport końcowy napisany w lipcu 1946 roku głosił: "Hitler mógł się zastrzelić, ale wyciągnięcie ostatecznych wniosków w tej sprawie jest niemożliwe".
Adolf Hitler został oficjalnie uznany za zmarłego 25 października 1946 roku. Sąd rejonowy w Berchtesgaden przesłuchał w tej sprawie ponad 40 świadków, wśród których znajdowali się też ci, którzy jako pierwsi zobaczyli Hitlera martwego. Podtrzymali swoje zeznania, że na skroni martwego tyrana widzieli ranę postrzałową.
Prawie ćwierć wieku później, w kwietniu 1970 roku, ówczesny szef KGB Jurij Antropow zlecił ponowne wykopanie zwłok. Tym razem zostały one całkowicie spalone, roztłuczone na popiół i wysypane do rzeki Biederitz. Cała operacja odbyła się pod kryptonimem "Archiwum".
Dopiero kilka lat po zakończeniu zimnej wojny otrzymano w Moskwie pozwolenie na ponowne zbadanie szczątków Hitlera. W 2002 roku lekarz medycyny sądowej, Mark Benecke, pobrał z sofy zachowane próbki krwi oraz poddał analizie fragment czaszki i zęby. Po badaniach wiedział, że zęby z całą pewnością należą do dyktatora, a krew z sofy jest męska. Zagadką pozostawał fragment czaszki, jednak rosyjskie ministerstwa nie zezwoliły na zebranie śladów genetycznych.
W 2009 roku, po długich negocjacjach, amerykański naukowiec Nick Bellantoni uzyskał pozwolenie na dokładniejsze zbadanie czaszki. Wynik zaskoczył wszystkich - okazało się, że czaszka jest za mała i za cienka jak na męską, w dodatku zweryfikowano na niej DNA należące do kobiety. Pojawiły się dwie tezy, które odpowiadałyby na pytanie dlaczego: albo czaszka należała do Ewy Braun, albo ślady pozostawiła jedna z rosyjskich archiwistek, która miała jej dotykać bez rękawiczek.
Dla lekarzy medycyny fakt, do kogo należy ten fragment, odgrywa drugorzędną rolę.
Pewne jest w tym wszystkim jedno - największy w dziejach ludzkości zbrodniarz popełnił samobójstwo 30 kwietnia 1945 roku, a tym samym uniknął odpowiedzialności za swoje niezliczone winy.