1141. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła" - część 4/Rok (nie?)spełnionych marzeń

KSIĄŻĘ

Klasa maturalna Karola Wojtyły
(źródło zdjęcia)

- Trzecia! - Jurek Kluger otarł usta serwetką i spojrzał z satysfakcją na Karola. W łacinie go nie pobije, ale w tej konkurencji ma poważne szanse. Po zakończonym egzaminie maturalnym poszli w kilku do kawiarni Hagenhubera, gdzie narodził się pomysł zawodów na liczbę zjedzonych kremówek.
 - Trzecia... - westchnął Lolek, spoglądając na niedojedzone ciastko na swoim talerzu. - Panowie, chyba nie dam już rady.
 - Co ty, pękasz? - Staszek Banaś dopiero zaczął się rozkręcać. Wyglądało na to, że jest w stanie pochłonąć znacznie więcej kremówek, choć imponowały rozmiarami, a na dodatek miały w sobie nieco alkoholu. To dodawało smaku dorosłości. Do tej pory, to znaczy do egzaminu dojrzałości, nie sprzedano by im tego specjału właśnie z powodu jego mocnej zawartości.
 - Robi mi się niedobrze.
 - Jak chcesz. Żyjemy w wolnym kraju.

Świadectwo maturalne Wojtyły
(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Niestety, anioł ani kremówek ani innych smakołyków jeść nie może. Za to okazałem jedyną osobą, oprócz Lolka oczywiście, która była i przy tej konkurencji, i przy tym, kiedy sześćdziesiąt jeden lat później on sam wspominał: "Żeśmy to wszystko wytrzymali, te kremówki po maturze". To było w czerwcu 1999 roku na wadowickim rynku. Lolek miał prawie osiemdziesiąt lat i wciąż doskonałą pamięć. 
Ale maj 1938 roku zapamiętał nie tylko ze względu na maturę i na kremówki. W tamtych dniach Wadowice odwiedził niezwykły gość. Nazywano go "Książę", bo rzeczywiście pochodził z książęcego rodu - jednego z najznamienitszych w Polsce. Adam Stefan Sapieha od 1912 roku był biskupem krakowskim, a do rodzinnego miasta Karola Wojtyły przyjechał aby udzielić bierzmowania miejscowej młodzieży. Lolek znajdował się w tym gronie, zaś jego katecheta, ksiądz Edward Zacher wybrał go, aby powitał znamienitego gościa. 

 - Jak nazywa się ten młody człowiek - zapytał Sapieha.
 - Wojtyła, Karol Wojtyła - odpowiedział ksiądz Zacher.
 - A gdzie idzie na studia?
 - Na polonistykę.
 - Szkoda, że nie na teologię.

Żyjąc na co dzień poza Krakowem, w Wadowicach, stale do Krakowa tęskniłem i uważałem za wielki dzień w moim życiu, kiedy po zdaniu matury w 1938 roku już się tu na stałe przeprowadziłem i zacząłem uczęszczać na Uniwersytet Jagielloński.
 Jan Paweł II, Kraków, 8 czerwca 1979 rok

SPEŁNIONE MARZENIE

Z kolegami na szkoleniu wojskowym(2 rząd, pierwszy albo
drugi z lewej)(źródło zdjęcia)

 - Jak tak dalej pójdzie, to będzie nas stać na limuzynę, a być może i na mercedesa - powiedział Jurek Bober, gdy wychodził z Domu Katolickiego na rogu Zwierzynieckiej i Straszewskiego. Wesoła ferajna właśnie odniosła swój pierwszy sukces artystyczny w stolicy polskiej kultury, czyli w Krakowie. Był to wieczór poetycki "Drogą topolowy most", w którym studenci polonistyki przedstawiali swoje wiersze.
 - Mercedesów od dziś nie lubię! - zadeklarowała Halina. Deklamowała wiersz Tadka Kwiatkowskiego o dziewczynie imieniem Mercedes, która ginie w Hiszpanii w czasie szalejącej tam wojny domowej. Zakończyła recytację dramatycznym: "Już cię nie było Mercedes", a wtedy część widowni zakrzyknęła chórem: "Bęc!"(jak wiadomo, pełna nazwa niemieckiego producenta samochodów brzmi "Mercedes-Benz").
 - Halinko, nie martw się. Takie rzeczy zdarzają się przy mniej wyrobionej publiczności - pocieszał ją Tadek.
 - Utopimy zaraz ten smutek - dodał Jurek Bober. - Chodźmy do "Pasieki"!
 Był to popularny w Krakowie lokal, w którym serwowano alkohole miodowe w różnej postaci.
 - Teraz zobaczysz krakowskie życie - powiedział Bober do stojącego obok Lolka. Poznali się na obozie Junackiego Hufca Pracy w Zubrzycy Górnej i tam również Jurek dowiedział się o teatralno-literackich pasjach kolegi. W ten sposób Karol wszedł do grupy, która wystawiła swój dorobek.
Ruszyli w kierunku lokalu. Nagle Lolek wyprzedził ich, zatrzymał się i odwrócił rozkładając ręce.
 - Muszę wracać do domu - powiedział.
 - Co ty. Chcesz przepuścić taką okazję? - zdziwił się Jurek.
 - Wybacz, ale nie pójdę.

Spektakl "Kawaler księżycowy"
(źródło zdjęcia)

Bober zrozumiał, że dalsze przekonywanie Wojtyły mija się z celem. Nie ukrywał niezadowolenia.
 - To masz tu swoją dolę - odparł. - Na cukierki. - dodał z nutą ironii w głosie.
Reakcja Lolka zaskoczyła ich. Ani śladu urazy. Wojtyła cały się rozpromienił. Wziął srebrną monetę i podniósł rękę w pożegnalnym geście.
 - No to cześć - powiedział, odwrócił się i już go nie było.
 - On zawsze taki dziwny? - Jacek Stwora zapytał Halinę.
 - Po prostu trochę inny.

Od Anioła Stróża: Lolek szedł w stronę ulicy Tynieckiej, gdzie po przyjeździe z Wadowic zamieszkał ze swoim tatą, a ja leciałem za nim ciesząc się, że okazał się taki mocny. Nie chciał żeby jego tata samotnie spędzał ten wieczór. Pan Wojtyła pozostawił Wadowice i przeniósł się do Krakowa, aby pomagać synowi. Postarał się o mieszkanie w domu należącym do rodziny Emilii. Przez wakacje wyremontował skromne, znajdujące się w suterenie, dwa pokoje, kuchnię i łazienkę. 
Lolek zapisał się na polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i od października zaczął studenckie życie. Miał to być rok spełnionych marzeń. I wydawało się, że rzeczywiście tak jest.
Studia szły mu świetnie, zdawał egzaminy u najbardziej wymagających profesorów. A do tego zdobywał szlify aktorskie. Olśnił publiczność w śpiewanej komedii "Kawaler księżycowy", wystawianej w czerwcu 1939 roku. 
Widziałem jednak, że w środku męczył go niepokój. Kiedyś stanął przed tablicą z programem zajęć na polonistykę i mruknął: "Nie, to nie to...". Rok później napisze w jednym ze swoich utworów: "Umocniła się wiara moja tak, że dzisiaj mocniejsza jest, niż onych dni, szczęsnych na pozór, ale już od wnętrza robactwem toczonych, rozsadzanych...".
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Podobnie jak wybuch drugiej wojny światowej przerwał studia i pokrzyżował plany wielu ówczesnym studentom, tak samo wybuch pandemii koronawirusa wymusił na wielu z nas wiele zmian.
Rok akademicki 1938/1939 roku był dla 18-letniego Lolka "rokiem spełnionych marzeń". Dla mnie takim rokiem spełnionych marzeń był ubiegły rok. Wylot na Światowe Dni Młodzieży do Panamy, stabilizowanie się mojej sytuacji życiowej, działalność społeczna, spełnienie jednego marzenia po drugim.
Ten zapowiadał się nie mniej atrakcyjniej. Tym bardziej, że pojawiły się nowe perspektywy. Moje burzliwe życie powoli zaczęło trafiać na właściwe życie. Miałam nadzieję, że i o tym będę mogła powiedzieć "rok spełnionych marzeń".
Tymczasem stało się jak się stało - tzw. siła wyższa wywróciła życie większości z nas do góry nogami, a my uczymy się żyć w nowej rzeczywistości. Czasami się buntujemy, innym razem poddajemy. A tymczasem nasza postawa powinna być gdzieś w tzw. "zdrowym środku".
Wiele osób zadaje mi pytanie, jak nie wariuję w czterech ścianach. Jedni mają ogrody, inni balkony - to już jest coś. Ja mam tylko okno prowadzące na świat. Ale jakoś udaje mi się nie wariować. Czytam, uczę się języków obcych, ogrywam siostrę w "Scraable", "Rumika" i "SuperFarmera", rozwiązuję szarady i krzyżówki, prowadzę pewne badania. Dzisiaj nawet udzieliłam Kropce korepetycji z biologii przez Skype. Jasne, z balkonem byłoby lepiej, o własnym ogródku już nie wspomnę. Ale jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma. Staram się więc produktywnie wykorzystywać nadmiar wolnego. A przecież możliwości jest od liku, nawet w czterech ścianach mieszkania w dużym, przemysłowym mieście. Oczywiście, można już wychodzić na zewnątrz, ja jednak na razie wolę nie ryzykować.