1182. Jak cię widzą...

 - Wiesz Lolek, jak chodziłyśmy jeszcze do szkoły, to często wkurzałam się na ciebie.

Popołudniowe słońce wdzierało się przez pionowe żaluzje, oświetlając jasny dywan, na którym siedziałyśmy razem z K. Prawie jak za dawnych lat, kiedy siedziałyśmy w jednej ławce i z trwogą oczekiwałyśmy, kiedy nauczyciel wskaże kogoś do tablicy. A współczynnik prawdopodobieństwa był bardzo duży - wszak w dzienniku nigdy nie było więcej, niż 10 nazwisk. Szczególny niepokój odczuwałyśmy przed niemieckim, kiedy germanistka miała zamiar przepytać nas z ostatnich lekcji. Niektórzy bali się matematyki, kiedy trzeba było rozwiązać jakieś działanie, a inni polskiego, zwłaszcza wtedy, kiedy nie nauczył się na pamięć jakiegoś wiersza. To już było dawno za nami, jednak w mojej pamięci pojawiło się tak, jakby to było wczoraj.

 - Dlaczego? - spojrzałam z niepokojem na koleżankę, która trzymała w dłoniach salaterkę z galaretką o smaku agrestowym. Musiałam przygotować coś na szybko, kiedy około południa zatelefonowała do mnie z pytaniem, czy może przyjść. Jasne, niech przychodzi. Zwłaszcza, że lotem błyskawicy rozeszła się wieść o moim ostatnim osiągnięciu, nie tylko wśród moich znajomych, ale i byłych nauczycieli. Machinalnie głaskałam kota, który zaszył się na moich udach.

 - No bo moja mama ciągle mnie do ciebie porównywała, ciągle chciała, abym uczyła się tak jak ty, brała udział w szkolnym teatrze amatorskim, startowała w olimpiadach przedmiotowych... Oszaleć było można. A ty, ty zawsze byłaś ponad nami. Umiałaś materiał zarówno ze swojej klasy, jak i z klas wyższych. Pamiętasz jak cię w czwartej klasie matematyczka zabrała z naszej lekcji angielskiego, abyś rozwiązała zadania w klasie gimnazjalnej?

Pewnie że pamiętam - potem stałam się "legendą już za życia".

 - My ledwie wyrabialiśmy na naszym poziomie, a ty bez problemu to wszystko ogarniałaś. Chociaż czasami nie było cię miesiącami.

Domyślam się, że tutaj chodziło jej o sytuację z piątej klasy, gdzie jeden z naszych kolegów w nerwach tak mnie uderzył w mostek, że pękł mi żołądek. W skutek tego jakieś 2,5 miesiąca nie było mnie w szkole.

 - I jeszcze zawsze znajdywałaś czas dla każdego z nas, czy to na rozmowę, czy to na pomoc w nauce. I to nie tylko kiedy chodziłyśmy jeszcze do jednej klasy, ale i później. A przecież miałaś i swoje sprawy i nieraz musiałaś potem biec na scholę, czy też pierwszy piątek miesiąca, do kościoła...

Tak, pamiętam jak nieraz zbieraliśmy się przy stole w pokoju moich rodziców i powtarzaliśmy materiał z matematyki, historii, fizyki. Nawet wtedy, kiedy nasze drogi się rozeszły, to moi koledzy i koleżanki z podstawówki i gimnazjum często pytali mnie o coś czy to na treningach, czy po prostu przychodząc do nas do domu. A potem, kiedy odprowadzałam ich do domu lub na autobus(o ile mój tata nie odwoził ich naszym samochodem do domu), był czas na rozmowę.

 - A teraz? Teraz jesteś ponad nami o nie wiem ile poziomów. I wcale się z tym nie odnosisz. A moja mama dalej stawia mi ciebie za wzór. Jak ty to robisz? Jak ty łączysz tyle rzeczy i ze wszystkim się wyrabiasz?

Z rozbawieniem spojrzałam na leżący obok naszych kubków z herbatą, opasły tom "Ekspertyzy sądowej" (tylko 1024 stron) i przypomniałam sobie, że mam jeszcze sporo w pewnej sprawie do napisania. Pewnie, gdyby K. nie przyszła, to tkwiłabym w poszczególnych rozdziałach. Trochę przerwy każdemu się przyda. O stosie ubrań czekających na wyprasowanie już nie wspomnę. Efekty samodzielnego mieszkania. 

Choinka, nigdy nie chciałam być stawiana za wzór innym. Bo każdy z nas jest inny, każdy z nas ma inne predyspozycje sprawnościowe, społeczne, umysłowe. Zamiast oczekiwać od innych, aby byli tacy jak ktoś konkretny, może lepiej wymagać od niego na miarę jego możliwości. Dzięki temu uniknie się różnych nieporozumień, negatywnych emocji, może rozczarowań. Nie mam też złotej odpowiedzi na postawione przez nią pytania. Mam swój system wartości, którego staram się trzymać. Dla mnie nie ma kaleki, homoseksualisty, kryminalisty, ateisty, "nieuka"(jak ja nienawidzę tego określenia), sympatyka PiSu czy też Platformy Obywatelskiej. Dla mnie jest drugi człowiek, z wrodzonym poczuciem godności i odmienności, którą trzeba chcieć i starać się zrozumieć. Bo każdego z nas coś dzieli, ale te podziały nie powinny wpływać na to, żebyśmy się od siebie oddalali. Żebyśmy sobą gardzili. Nie tędy droga. Po drugie, trzeba jak najpełniej wykorzystywać czas, trzeba w nim znaleźć czas i na przyjemności i na obowiązki. Osobiście staram się, aby w moim dniu było miejsce i na jedno, i na drugie, bez konieczności zarywania nocek(to na szczęście zdarza się dosyć sporadycznie). Co za tym idzie - odpowiednia organizacja czasu. Nauczyłam się jej od pierwszych klas szkoły podstawowej, utrwaliłam w latach szkolnych. Dzięki temu mam czas i na rozwijanie się i na przyjemności. Ot, cała moja tajemnica. Nic wielkiego, prawda.

K. nigdy mi tego wszystkiego nie mówiła. Ale wyraźnie czułam, że jej ulżyło, jak o tym wszystkim mi powiedziała.

 - Co to za książka? - zapytała K. dostrzegając ją na moim biurku komputerowym. Ech, miała być konferencja na temat rodziny w kontekście życia i nauczania Jana Pawła II, koronawirus jednak wszystko zniweczył. Na szczęście wystąpienia wszystkich prelegentów zostały zebrane i wydane jako pozycja papierowa. A że przez przypadek byłam jednym z nich, to mój referat znalazł się w publikacji, która następnie trafiła do każdego z nas. W sumie nic wielkiego... A może nawet ktoś inny z tego skorzysta.