Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

piątek, 17 lipca 2020

1187. Czarny piątek

Smutne wieści dochodzą ze świata, nawet bardzo smutne...
W Watykanie do wieczności odszedł kardynał Zenon Grocholewski. Był bliskim współpracownikiem papieży Jana Pawła II, Benedykta XVI oraz Franciszka. W latach 1999 - 2015 pełnił funkcję Prefekta Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej działającej w Stolicy Apostolskiej. To głównie dzięki jego staraniom Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie została przemianowana w 2009 roku na Uniwersytet Papieski Jana Pawła II(ponieważ uczelnia ta ma charakter papieski, podlega bezpośrednio pod Watykan i wszystkie sprawy formalne, nawet otworzenie nowych kierunków, musi zostać zatwierdzone przez Stolicę Apostolską). Wszechstronny, jeden z najlepszych współczesnych znawców prawa kanonicznego, a zarazem niezwykle skromny człowiek. Ach, ile ja bym dała, żeby mieć taką skromność... Niespełna rok temu, 16 października 2019 roku, w dniu inauguracji roku akademickiego na Uniwersytecie Papieskim, otrzymał tytuł honoris causa tejże uczelni. Było to uhonorowanie jego wkładu w jej rozwój. Podejrzewam, że wtedy nikt nie myślał ani o tym, że za kilka miesięcy coronawirus opanuje cały świat, ani tym bardziej, że za dziesięć miesięcy zabraknie kardynała na tym ziemskim padole.
W Watykanie umarł kardynał Grocholewski, a w tym samym czasie, tutaj, w Polsce zasnął na zawsze jeden z bardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, Andrzej Strzelecki. Chyba trudno znaleźć osobę, która chociażby nie słyszała o sympatycznym Tadeuszu Kozielle-Kozłowskim z "Klanu". To postać równie kultowa jak Rysiu. Mnie jednak bardziej zauroczył rolą George Ravlinsona, ojca Nel z "W pustyni i w puszczy" z 2001 roku(nawet byliśmy na tym z klasą w kinie). Ale Strzelecki był nie tylko aktorem. Reżyserował też sztuki, wykładał w warszawskiej Szkole Aktorskiej. Miesiąc temu media obiegła wiadomość, że zmaga się z nieoperacyjnym nowotworem oskrzeli i płuc. Pojawiło się jednak światełko w tunelu - w USA wyszedł na rynek lek, który mógł mu pomóc w walce z nierównym przeciwnikiem. Przeszkoda jak zawsze była jedna - jego cena. W zbiórkę funduszy włączyli się jego przyjaciele z serialu. Choroba okazała się silniejsza, Strzelecki nie zdążył wziąć ani jednej jego dawki...

I jeszcze do tego doszła wiadomość o śmierci małego, zaledwie 3-letniego Olafka z Zawoi, który walczył z neuroblastomą. Cholerny rodzaj nowotworu atakujący najmłodszych...

Ech, smutny to jest dzień...

7 komentarzy:

  1. Śmierć równa dla wszystkich...

    OdpowiedzUsuń
  2. Karolinko pomódl się proszę o Jerzego Stuhra, żeby nie odszedł.

    OdpowiedzUsuń
  3. Każda śmierć boli... I każdy z nas ku niej zmierza.
    Miłego weekendu, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  4. Im jesteśmy starsi, niestety ta lista odchodzących, a nam znanych, staje się dłuższa.

    OdpowiedzUsuń
  5. Niestety, śmierć nie pyta o bogactwo, wykształcenie, ani zawód:( Jerzy Stuhr też wciąż walczy, miejmy nadzieje że i tym razem wygra.
    Pozdrawiam Karolinko:)

    OdpowiedzUsuń
  6. Czarny piątek, jak i cały tydzień, w poniedziałek doszły do nas informacje o żonie Johna Travolty i o wnuczku Elvisa Presleya.
    Pozdrawiam ciepło :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Każdy z nas kiedyś wstąpi w tamte szeregi.

    OdpowiedzUsuń