1186. "Na grunwaldzkim polu odprawiono kilka Mszy, tam Krzyżakom wyrwaliśmy kły!"

Szanowni czytelnicy, drodzy Panowie i Panie,

przenosimy się dzisiaj na pola pod Grunwaldem, gdzie tak niedawno skończyła się wojna pomiędzy zakonem krzyżackim, a połączonymi wojskami Polski, Litwy, Rusi i Mołdawii pod wodzą księcia Władysława Jagiełły.
Przypomnijmy, bezpośrednią przyczyną starcia była negatywna odpowiedź króla Władysława Jagiełły na krzyżackie żądania zachowania neutralności Królestwa Polskiego wobec powstania, które wybuchło rok wcześniej na Żmudzi. Jego inicjatorem był wielki książę litewski, Witold. W konsekwencji zakon krzyżacki zaatakował polskie ziemie. Po kilku mniejszych bitwach i chwilowym pokoju, zaczęto przygotowania do ostatecznego starcia, mającego miejsce w dniu dzisiejszym.
Przez całą noc oraz poranek padało. Deszcz nie przeszkodził jednak Krzyżakom w wykopaniu tzw. wilczych dołów, a nawet im pomógł - wszak zmiękczył ziemię. Kiedy zapytaliśmy nad ranem jednego z Krzyżaków jaki jest tego cel, zdradził nam, że mają nadzieję, iż polska jazda wpadnie w tak sprytnie zastawioną pułapkę. Próbowaliśmy się także dowiedzieć od wielkiego mistrza krzyżackiego, Ulricha von Jungingena, jak ocenia swoje szanse w walce, jednak ten tylko machnął ręką i kazał swoim wojskom wkroczyć na pole bitwy.
W tym samym czasie kończyła się już druga Msza święta odprawiana na polu grunwaldzkim w intencji dzisiejszej bitwy. Brał w niej udział król Jagiełło wraz z wojskiem stworzonym z Polaków, Rusinów, Litwinów, Czechów i Mołdawian. Kiedy zapytaliśmy po niej króla o jego szanse na wygraną, odparł:
 - Mamy co prawda przewagę liczebną wojska, ale wszystko jest w rękach Boga.
Chwilę później do króla podszedł wysłannik krzyżacki z dwoma mieczami. Było to ponaglenie do bitwy, ponieważ stojący w słońcu Krzyżacy zaczęli odczuwać zmęczenie. Dochodziła 9:00, poranna mżawka ustąpiła miejsca pięknemu, lipcowemu słońcu.
Jagiełło jako pierwszych wysłał do boju lekkie wojska litewskie oraz tatarskie, które co prawda wpadły w wilcze doły, ale obyło się bez większych strat. Pozostali rycerze czekali w cieniu drzew na swoją kolej. Artyleria zakonu oddała dwie salwy i na tym się skończyło. Ich pierwotny plan spoczął na niczym, a oni sami musieli się przeformować.
Jagiełło zdaje się mieć lepszy punkt obserwacyjny na całą sytuację - kiedy Ulrich von Jungingen stał na czele armii, on znajduje się na punkcie obserwacyjnym znajdującym się na wzgórzu. Dzięki temu ma doskonały pogląd na całą sytuację i w razie czego może zmienić taktykę walki.

Tymczasem jazda krzyżacka zaatakowała prawe i lewe skrzydło armii polsko-litewskiej, przez co ciężka jazda obu stron uległa zderzeniu. W wyniku tej operacji powstały dwa ośrodki walki: prawe skrzydło wojsk litewsko-rusko-tatarskich przeciwko Krzyżakom w okolicach położonego nieopodal Stebarku oraz lewe skrzydło wojsk polskich i zaciężnych przeciw krzyżackim siłom głównym. To starcie trwało około godziny.
Po sześćdziesięciu minutach walki, kiedy jazda krzyżacka odepchnęła w zażartej walce wojska litewskie pod wodzą księcia Witolda w kierunku lasu. W rezultacie załamało się to skrzydło, a ucieczka Litwinów związała w pościgu poważne siły zakonne. Kiedy oddziały wróciły na główne pole bitwy, polskie wojsko walczące na lewym skrzydle zwyciężało nad zakonnymi. Niebawem Krzyżacy zdobyli wielką chorągiew królestwa i zaczęli śpiewać niemiecką pieśń zwycięstwa. A wtedy wojska dowodzone przez Jagiełłę zrobili odwet, w wyniku którego chorągiew została odbita.
Następnie nastąpił atak 16 chorągwi wielkiego mistrza krzyżackiego oraz walka w centrum i na lewym skrzydle polskim. Jak oni się bili... Z kolei atak polskiej jazdy skończył się rozerwaniem zasadniczego korpusu sił krzyżackich, co uniemożliwiło przeprowadzenie decydującego ataku lekkiej jazdy krzyżackiej ukrytej w zaroślach. Nastąpiło okrążenie a zarazem klęska wojsk krzyżackich. Na koniec zdobyto tabory i obozy krzyżackie, a co bardziej krzepcy, puścili się w pogoń za uciekającymi wojskami krzyżackimi.

Żal jest patrzeć na pole pokryte zmarłymi, ale każda wojna musi nieść za sobą ofiary. Na szczęście obecni na polu księża podchodzą do konających i udzielają im ostatniego namaszczenia, bez względu na to, po której stronie walczyli. Wszak wobec śmierci wszyscy są równi. Gdzieś na horyzoncie słychać huk nowej broni, jaką są armaty. To wszystko na cześć zwycięzców. Zanim jednak zwyciężeni poszli świętować, pod nogi Jagiełły złożono zdobyte flagi. Przyniesiono mu także ciało Ulricha z pytaniem, co ma się z nim stać. Król Jagiełło, po naradzie z księciem Witoldem, rozkazał pochować je z honorami w Malborku. Wielu się temu dziwiło, jednak nikt nie odważył się sprzeciwić woli władcy.
Późnym wieczorem na polu bitwy odprawiono kolejną Mszę, tym razem dziękczynną. Tuż po niej udało mi się poprosić króla Władysława o krótkie skomentowanie całej sytuacji.
 - To prawda, zwyciężyliśmy - odpowiedział wyraźnie zmęczony. - Ale bez Boga nic by się nie udało.
Trochę bardziej rozmowny był książę Witold:
 - Krzyżacy nie mieli szans. Nawet te ich doły na nic się nie zdały. Ulrich może i dobrze kierował zakonem, ale na strategii bitwy nie bardzo się zna...
Próbowałam się dowiedzieć, jak według władców będą się układać ich dalsze relacje z zakonem krzyżackim, jednak oboje zgodnie stwierdzili, że jest jeszcze za wcześnie, aby o tym mówić.

Z Pola Grunwaldzkiego, na którym dzisiaj, czyli 15 lipca Anno Domini 1410, stoczoną bitwę pomiędzy Krzyżakami, a wojskiem pod wodzą króla Jagiełły, komentowała dla Was Karolina (pseudonim "Lolek") z "Niezależnych mediów"