1270. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego...

- Pani Karolino, czy pani bierze udział w tej jutrzejszej konferencji na KULu? - głos pani Dyrektor 2 wydobył się z głośnika. Nieśmiało włączyłam swój mikrofon.
 - Tak - potwierdziłam zgodnie z prawdą.
 - No właśnie tak sobie pomyślałam, że to pani, kiedy zobaczyłam znajome nazwisko. Gratuluję. Co prawda jesteśmy w innych sesjach, ale będę się starała przełączyć na pani przemówienie. W ogóle cieszę się, że nasi studenci angażują się w różne przedsięwzięcia. No i oczywiście, że pani udało się dostać w grono prelegentów. Znając panią to jestem pewna, że przemówienie będzie na przysłowiowe tip-top - po czym dodała do grupy - Pani Karolina ukończyła mój instytut z wyróżnieniem, a dojeżdżała na zajęcia ze Śląska, więc możecie brać z niej przykład. I jest doskonałym dowodem na to, że siła tkwi w umyśle...
"To ostatnie to mogła sobie darować" - napisałam w szybkiej wiadomości do znajomej, która też była na zajęciach. System nauczania on-line zmusza nas do komunikowania się w niestandardowy sposób. "Przecież wszyscy tak cię postrzegają" - dostałam odpowiedź zwrotną. "Taa... zwłaszcza G. wraz z M..." - odpisałam jej, mając w pamięci niektóre rozmowy z tymi osobami. "Pewnie tak samo myślą, tylko nie wiedzą jak to wyrazić. A G. to pewnie będzie dumny z tego, że wystąpisz". Ooo, w to ostatnie to nie wątpię: albo faktycznie będzie dumny, albo wylecę z tzw. "wilczym biletem". No, chyba że pani Dyrektor 2 mnie wybroni. No i Pe. Ewentualnie x. Gie. To już 3 na jednego, więc jest szansa, że go przekrzyczą.
Jako temat swojej prelekcji wybrałam sobie "Izolacja nie tylko w czasach kwarantanny. Wykluczenie społeczne dzieci niepełnosprawnych". Co prawda mnie ten problem raczej nie dotyczy, bo rodzice wręcz mnie wypychali do innych dzieci. Jednak wiem, że jest cała masa dzieciaków, którzy nie mają takiego szczęścia. I to jest problem, a skutki takiego trzymania pod kloszem są niezbyt dobre dla ich przyszłości. Mam nadzieję, że wykład zaciekawi słuchaczy. I że będzie w miarę dla nich zrozumiały dla innych.
- No wie pani, pani profesor, ja najbardziej się boję tego, że mnie nie zrozumieją - wyznałam pani Dyrektor 2. 
- Pani Karolino, do odważnych świat należy - pocieszyła mnie. - Będzie dobrze.
Będzie dobrze? Cytując Mery Poppins - "daj Boże, żeby tak było".

A swoją drogą - w zeszłym roku miałam przemawiać w warszawskim Caritasie na konferencji z okazji 100 lecia urodzin Jana Pawła II. Przez tą całą sytuację epidemiologiczną niestety się ona nie odbyła, mój referat znalazł się jednak w książce poświęconej temu wydarzeniu. Po roku ponownie staję przed szansą wypowiedzenia się przed szerszą, nieznaną sobie publicznością. To nic, że on-line, ważne żeby podejmować nowe wyzwania, jakie niesie nam życie.