1266. Kiedy świat się zatrzymał...

No może nie dosłownie, ale w przenośni na pewno.
Kiedy na początku roku ze świata zaczęły napływać pierwsze informacje o tajemniczym wirusie z chińskiej prowincji Wuhan, wielu z nas myślało, że nas to nie dotyczy. Bo przecież z Chin do Polski jest prawdziwy kawał drogi i jakaś tam zaraza nie ma szans dotrzeć do nas. Boszszsz... jak mnie denerwowało tego typu gadanie. Tak jakbyśmy zapomnieli o tym, że świat stoi przed nami tak bardzo otworem, że bez problemu i niemal błyskawicznie przemieszczamy się z jednego krańca świata na drugi. Zresztą przyroda wkrótce zweryfikowała jak bardzo byliśmy w błędzie. Dokładnie rok temu tzw. "pacjent zero" przywiózł słynnego już COVIDa do naszego kraju. Z dnia na dzień liczba chorych rosła. Zaczął się szał zakupów, zwłaszcza produktów z dłuższym terminem ważności i środków dezynfekujących(paradoksalnie zauważyłam, że Ci co najbardziej o siebie dbali i dezynfekowali się co chwila, najszybciej łapali to COŚ, a więc zbyt duża dezynfekcja też nie jest dobra). Zastanawiałam się, czy za chwilę wybuchnie bomba atomowa, czy może napadną na nas kosmici. Szczególnie to było denerwujące, kiedy chciało się kupić np. rolkę papieru toaletowego(no dobrze, w mojej drogerii był 10-pak), a osoba przed tobą kupiła ich 10(rachunek prosty 10x10 = 100 rolek papieru), nie pozostawiając nic dla innych. W takich momentach zastanawiałam się, czy reglamentacja towaru nie byłaby lepsza, naprawdę. W końcu zarządzono narodową kwarantannę. Szkoły, uczelnie i większość zakładów pracy przeszła na tryb on-line. Na początku miały to być 2 tygodnie, skończyło się na ok. 2 miesiącach. Na szczęście sklepy były otwarte, chociaż liczba przebywających w nim ludzi uległa zmniejszeniu. Nie wszystkim się to podobało(jak czytałam niektóre "wypowiedzi" znajomych, to aż się przeraziłam, tyle było w nich jadu i nienawiści wobec całego świata - rządu, pracodawcy i nawet pracowników sklepu), ale większość z nas jednak stosowała się do odgórnych zaleceń. Czyli stosowała DMD - dystans, maseczka, dezynfekcja. Rozwój wirusa przypomina sinusoidę: jednego dnia odnotowuje się wzrost liczby chorych, drugiego spadek. Ilość zgonów już dawno przestałam śledzić. Kiedy świat znowu się rozpędzi i zacznie obracać swoim dawnym tempem? Tego chyba nikt nie jest w stanie przewidzieć.
Na szczęście jeszcze nie złapałam tego cholerstwa, chociaż nie dezynfekuję się co 0,5 sekundy, a i czasami jestem w tłumie bez maseczki(np. na zawodach sportowych - jednak takich sytuacji było może  6). Więc może taka 100%(POWTARZAM 100%, a nie mówię, że całkowite wyeliminowanie) dezynfekcja nie jest taka dobra. Z drugiej stronie bardziej dbam o maseczce na paszczy, w myśl zasady, że wirus w pierwszej kolejności rozprzestrzenia się drogą kropelkową. A przy okazji - nie straszę innych swoją twarzą :).

Nie wiem jak Wam, ale mnie najbardziej brakuje takich ludzkich kontaktów z drugim człowiekiem. Bez maseczek, bez dystansu. Co prawda w obecności najbliższych można sobie trochę pofolgować w tej sprawie, jednak w stosunku do innych jest to znacznie utrudnione. Zostają rozmowy telefoniczne, przez skype, na odległość. I uśmiechanie się do innych, pomimo maseczki na twarzy. A przecież

Z Memoriału Kamili Skolimowskiej 

Ta druga osoba
Patrzę głęboko w Twe wymowne oczy,
niczym w prześliczne, maleńkie obrazki,
ciesząc się Twoją obecnością przy mnie,
gdy siadasz obok z kubkiem ciepłej kawy.
I pytasz: "Jak Ci minął dzisiejszy dzień,
co ciekawego się w nim wydarzyło?".
Czy byłoby życie bez innych ludzi?
Chyba tylko pustą szklanką, co stoi na szafce,
zapomnianą przez wszystkich dookoła.
Dziękuję, że jesteś, kimkolwiek jesteś.
Dziękuję, że dajesz mi cząstkę siebie. 

Lolek, marzec 2021

Na szczęście ta cała kwarantanna nie we wszystkich zabiła hart ducha, ani nie odebrała każdemu nadziei na lepsze jutro. Jeszcze umiemy się wspierać dobrym słowem, czy też gestem. Czasami pomachanie do ekranu komputera może dać drugiemu niezwykłe pokłady energii. Energii do czekania na lepsze dni... I ja Wam dzisiaj przesyłam moc gorących myśli. Zresztą nie tylko ja, ale i moje nowe "dziecko". 

Przypomina choć trochę kogucika?

A tak w ogóle to próbuję po tej ponadmiesięcznej przerwie wyjść na prostą z czytaniem i komentowaniem Waszych blogów, na razie bezskutecznie. Dlatego wybaczcie mi, że nie komentuję Was na bieżąco jak kiedyś, chociaż tak bardzo bym tego chciała. Ech, ciemna strona tego, że po prostu chcę zobaczyć co się u Was działo, kiedy mnie nie było. A blogów do odwiedzenia mam dość sporo.