1267. "Uwielbiam... (...) z krzyża siedem słów": rozważania wielkopostne 2021 - cz. 3: zawierzenie

"Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: <<Niewiasto, oto syn Twój>>. Następnie rzekł do ucznia: <<Oto Matka twoja>>. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie"(J. 19, 26 - 27)

Tak samo jak na początku działalności Pana Jezusa tak i na jej końcu pojawia się Maryja. Tak, jakby była klamrą spinającą całą Jego trzyletnią działalność wśród ludzi. Nie stoi Ona jednak z dala, jak wielu jego uczniów, ale pod samym krzyżem, wraz z umiłowanym uczniem swojego Syna, Janem.
Zadziwiające jest to, że umierający w straszliwych mękach Chrystus był w stanie jeszcze myśleć o najbliższych Mu osobach. Kiedy spuszczał swój wzrok, widział stojących tuż obok Matkę i Jana. Gdyby mógł, wyciągnąłby do nich ręce. One jednak były przykute do belko. Jednak mógł zrobić coś innego, dużo wymowniejszego: w pełnym majestacie oraz pokoju spełnia ostatni obowiązek syna wobec rodzicielki, powierzając Ją pod opiekę swojego umiłowanego ucznia. A św. Jan wypełnia tą prośbę.
Jak napisał św. Bonawentura w dziele "Vita mistica", słowa skierowane przez Jezusa do Maryi i Jana charakteryzuje pełnia "czułej troski. Jak wielka w Jezusie była miłość do Matki, wyjaśnia to i sankcjonuje w tych krótkich słowach, teraz, kiedy bliski jest opuszczenia jej cieleśnie". Widział więc Ją, kiedy stała z pękającym z bólu sercem, skrzyżowanymi rękami, oczami pełnymi łez, jak też z drżącym głosem. Wykazała się przy tym niemałą odwagą, ponieważ zebrała wszystkie swoje siły i mimo wszystko stanęła przed Ukrzyżowanym Synem.
Święty Jan, zgodnie z wolą Mistrza, zabrał Jego Matkę do swojego domu. Tradycja widzi w nim przedstawiciela wszystkich ludzi, za których Jezus oddał życie. Zaś ci ludzie zostali oddani przez Chrystusa opiece swojej Matki. Święty Ambroży dostrzegał w stojącej u stóp krzyża Maryi tajemnicę całego Kościoła. Jana zaś postrzegał jako chrześcijanina, czyli przedstawiciela tegoż kościoła. Siłą rzeczy Maryja stała się Matką Kościoła, który podąża na spotkanie z Chrystusem. Każdy ochrzczony jest dzieckiem Kościoła, a więc został wezwany do wzięcia Maryi do siebie, a tym samym powierzyć się "Matce, która pod krzyżem stała, / Matce, która się z Synem żegnała, / Która uczyć cię będzie pokory, / cierpienie znieść co pomoże.
Święty Jan Paweł II uważał, że całkowite oddanie się Maryi jest właściwą drogą prowadzącą na spotkanie z Jej Synem. Udzielając odpowiedzi na pytanie Vittorio Messoriego w książce wywiadzie - rzece "Przekroczyć próg nadziei" przyznał, że "(...) w odniesieniu do pobożności maryjnej każdy z nas musi być świadom, że nie chodzi tylko o potrzebę własnego serca, o pewną skłonność uczuciową, ale o obiektywną prawdę o Bogarodzicy. Maryja jest nową Ewą, którą Bóg stawia wobec nowego Adama - Chrystusa. [...] Matka Chrystusa odkupiciela jest matką Kościoła".
Jan Paweł II sam zawierzył siebie Matce Bożej. Zrobił to w sposób bezgraniczny włączając wszystkich, wobec których pełnił posługę podczas swojego pontyfikatu. Tym samym stanął przed wiernymi jako świadek zawierzenia Maryi, u stóp III tysiąclecia. Jasna Góra to jedno z tych miejsc, gdzie Ojciec Święty uczył ich zawierzenia Bogu oraz Jego Matce. Nie ulega więc wątpliwości, że miejsce to może nosić miano sanktuarium zawierzenia Jana Pawła II.
Sama istota zawierzenia została wyjaśniona w encyklice "Matka Odkupiciela". Papież Polak dokonuje w niej analizy testamentu Jezusa, który został przekazany z krzyża: powierzając Maryję Janowi, zobowiązał go do otoczenia Jej troską oraz zapewnienia niezbędnej opieki. Natomiast oddając Matce swojego umiłowanego ucznia, wprowadził go w "jedyny i niepowtarzalny związek osób", który może tworzyć rodzic z dzieckiem. Papież tym samym podkreślił, że słowo "zawierzenie" to szczególna osobowa relacja, pojawiająca się jako odpowiedź na miłość.
Poprzez kroczenie przez życie śladem zawierzenia, podświadomie czujemy, że naśladując cnoty Maryi dojdziemy do Jej Syna. Jak zaznacza bł. ks. Michał Sopoćko, w osobie Matki Jezusa bez wątpienia uderza Jej głęboka pokora, niezrównana czystość, bohaterskie męstwo, bezgraniczna ufność, a nawet samozaparcie i umartwianie. Dlatego możemy nie tylko brać z niej przykład, ale i prosić o radę, uciekać się pod Jej opiekę, naśladować Ją w posłuszeństwie Duchowi Świętemu, kształtowania życia w taki sposób, aby było coraz pełniejsze Bogiem, uczyć się, jak żyć wiarą zarówno w tych dobrych, jak i złych chwilach, w końcu możemy naśladować Maryję w trosce o bliźnich, solidarności z bliskimi, uczciwości w pracy.
Maryja wymaga od wierzących, aby współpracowali z nią w codziennych sytuacjach życia osobistego. Nie tylko buduje w nich miłość do Syna, ale także jest fundamentem przyjaźni z nim. Chce ich kształtować i prowadzić tak, jak przed wiekami prowadziła i kształtowała Chrystusa.