1276. Piątkowe obawy i radości

 - Udało się, prawda? - z niepokojem spojrzałam po nabożeństwie Drogi Krzyżowej na panią Dyrygent.

 - Udało się Lolku, udało - usłyszałam w odpowiedzi. - W ogóle przepraszam, ale dopiero po rozdaniu zobaczyłam w twoim tekście ten cały "ekshibicjonizm". Ale poradziłaś sobie z nim znakomicie.

Dwa tygodnie temu, po niedzielnej Mszy świętej na której śpiewała schola, rozdano nam teksty na drugą w tym roku Drogę Krzyżową. Również i mnie przypadło do przeczytania jedna, konkretnie dziesiąta, stacja. Tematem przewodnim nabożeństwa była Eucharystia(zresztą tak samo jak rozważań sprzed miesiąca, tylko sama ich treść była inna). W domu przeczytałam wszystko raz, drugi, trzeci. Niby wszystko grało. Wszystko, oprócz jednego słowa - "ekshibicjonizm". No sami przyznajcie, że nawet dla przeciętnego człowieka jest ono ciężkie w wymowie. A co dopiero dla człowieka, któremu plącze się język, chociaż nie wypił nawet kropelki alkoholu. Nie mogłam jednak się poddać, bo to nie w moim stylu. Co prawda jeszcze w niedzielę nie było wiadomo, czy Droga Krzyżowa się odbędzie, a w ogóle to nawet w ostatniej chwili mogliśmy zrezygnować, z tego co widziałam, to chyba nikt nie skorzystał z tej opcji i wszyscy przyszli. Trochę się stresowałam tym "ekshibicjonizmem", np. nie mogłam podnieść ze statywu mikrofonu, do którego czytaliśmy, ale jak już zaczęłam czytać, to cała trema poszła wniwecz. I nawet wypowiedzenie tego trudnego i niezbyt przyjemnego słowa jakoś mi się udało. Na pewno czytałam wolniej od innych, jednak coś za coś. Mikrofon odkładałam już na pełnym luzie. Wiedziałam, że wszystko już za mną. Tradycyjnie wyszłam z założenia, że ten kto chciał, to mnie zrozumiał. A reszta? To już ich sprawa. 

Zakochałam się w tym pyszczku od pierwszego wejrzenia

Do samego końca czułam się jakoś tak lżej. Na koniec nabożeństwa dzieci, które na nie przyszły dostały na pamiątkę Baranka Paschalnego oraz batonika. Zazwyczaj wyróżnione zostawały te dzieciaki, które regularnie chodziły, ale w tym roku wszyscy wiemy jaka jest sytuacja, więc i frekwencja była niezbyt duża. Tak się złożyło, że po zaśpiewaniu pieśni na zakończenie(tradycyjnie już było to "Powiedz ludziom") pani Dyrygent zeszła na dół i przyniosła dzieciom i młodzieży czytającej rozważania po Baranku oraz batoniku. Nawet ja dostałam jeden "pakiet". Hmmm... wszak wszyscy jesteśmy Dziećmi Bożymi, prawda? A swoją drogą, dzisiaj miałam udać się na poszukiwanie takiego Baranka. Kolejny przypadek? Nie sądzę.

Ponieważ to ostatnie oficjalne spotkanie scholi przed świętami. W normalnych czasach pewnie śpiewalibyśmy podczas świąt albo w scholi albo wspomagając zespół, jednak z powodu najnowszych obostrzeń(wreszcie jest czarno na białym napisane, że w naszej świątyni mogą przebywać maksymalnie 33 osoby na jednej Mszy) zrezygnowaliśmy z tego. Były więc życzenia, zarówno świąteczne jak i odnośnie tego, abyśmy jak najszybciej się spotkali na śpiewaniu. Wszyscy mamy nadzieję, że podczas wizytacji biskupa będziemy już mogli się zaprezentować. A ta przewidziana jest na 11 kwietnia. Wszystko jednak jest w rękach Boga i jeżeli on zechce, abyśmy uświetnili naszym śpiewem tą wizytę, to nam na to pozwoli, jeżeli nie - to nie. Wracając jeszcze do życzeń, to pani Dyrygent coś tam zaczęła "marudzić", że ktoś musi jeszcze napisać życzenia dla księży na Wielki Czwartek. W domyśle miała to zrobić ona. Jednak zaproponowałam jej, że ja to mogę zrobić. Może nie będą wow, bo wymyślone przeze mnie, ale przynajmniej to jej odpadnie. Na koniec jeszcze ją zapewniłam, że wcale nie żartowałam i naprawdę mogę coś tam skrobnąć z tej okazji. Zgodziła się, z zapytaniem, czy mogłaby potem przerobić je na życzenia dla byłego opiekuna naszej scholi. Czemu nie. 
Z życzeniami wyrobiłam się do dzisiejszego południa i to jeszcze w dwóch wersjach: pojedynczej (dla księdza Franklina) oraz mnogiej (dla księży z naszej parafii). Może wykorzysta. Mam cichuteńką nadzieję że się spodoba i chociażby na wiecznie marsowej twarzy naszego proboszcza pojawi się cień uśmiechu.