1268. Pogodowy misz-masz

Tydzień temu, po kilku dniach wskazujących na wiosnę, a przynajmniej przedwiośnie, świat zza szyby okna w pokoju na nowo pokrył się białą sanną. Z pewnym niedowierzaniem wyglądałam, chcąc się upewnić, czy to prawda. Prawda, najprawdziwsza prawda. Szaleć na puchu to jeszcze nie mogę, zresztą było go naprawdę niewiele, ale był. Aż wyszłam na korytarz i z perspektywy mojego 3-go piętra cyknęłam pamiątkową fotografię.

Jeżeli uważnie się przyjrzycie, to gdzie nie gdzie zauważycie płatki śniegu, ale i ośnieżone krzewy i drzewa

Potem tylko goniłam Pusię po korytarzu, bo postanowiła zrobić sobie wycieczkę krajoznawczą. A raczej blokoznawczą. W sumie każdy powód jest dobry, aby poszerzyć swoje horyzonty. 
Wróciłyśmy do mieszkania, ja wzięłam się za angielski. Puśka niby spała, ale słuchała jednym uchem. Kto wie, może nauczy się jeszcze obcego języka? 
W piątek zima na całego. W Kościele podczas Drogi Krzyżowej z niedowierzaniem patrzałam na kręcące się za oknami płatki śniegu. "Fajna zima..." - usłyszałam głos dezaprobaty jednej z moich scholowych znajomych. W sumie, jeszcze ma trochę czasu, wszak wiosna oficjalnie przychodzi dopiero 21 marca, jakby nie patrzeć. A że ostatnimi czasy zima tak mało przypominała zimę, to staram się cieszyć tym białym, cudownym płatkom. Przecież zima też musi po coś być, nie tylko na złość innym(na złość innym to można sobie co najwyżej uszy podczas niej odmrozić).
Sobota była dniem, kiedy podjechałam sobie do S-ca po książkę. Już po wyjściu z autobusu powitał mnie jeden z najbardziej rozpoznawanych jego obywateli, Jan Kiepura, zapewne śpiewający swoje słynne "Brunetki, blondynki, ja wszystkie was dziewczynki...".

A kilkaset metrów dalej równie słynny Władysław Szpilman wyglądał z okna kamienicy, w której ponad 100 lat temu przyszedł na świat.

Śnieg leżał gdzie, nie gdzie. Wyglądał magicznie na tle ledwo puszczonych przez pąki krzewów.

W poniedziałek i te niewielkie połacie śniegu stopniały, odsłaniając burą, zeszłoroczną trawę, tudzież czarną jak węgiel ziemię. Za to na niebie rozgrywał się przepiękny spektakl barw, za który bez wątpienia przyroda, tudzież Bóg, powinni dostać statuetkę Oscara, w kategorii efekty specjalne.

Gdyby nie te znaki drogowe, to zdjęcie byłoby cudowne...

A ptaki siedziały na latarni ulicznej i z ciekawością się temu przyglądały.

Niby dzisiaj zima miała ponownie wrócić, ale u nas na Śląsku na razie ani widu, ani słychu. Aż ulepiony z plasteliny Bałwanek zaczął się zastanawiać, czy zobaczy w tym roku jakiś śniegowych braci. No cóż, nie mogłam ulepić sobie bałwana ze śniegu(kto powiedział, że to zbyt dziecinne dla kogoś, kto ma 31 lat na karku?), to sobie ulepiłam tyci-tyci Bałwanka z niezbyt lubianej przeze mnie w dzieciństwie masy. Trochę krzywy, trochę mały(nawet nie wiecie jak trudno mi było go sfotografować), ale jest.