1196. I zerwali się po raz drugi do boju - II Powstanie Śląskie

Rok temu, w 100 rocznicę zrywu Ślązaków, którzy chwycili za broń chcąc, żeby ten teren należał do ziemi polskiej, starałam się Wam jakoś przybliżyć te wydarzenia >>klik<<, >>klik<<. Dzisiaj, 19 sierpnia, również przypada 100-lecie wybuchu Powstania Śląskiego, tym razem drugiego.
Myślicie, że sytuacja po zakończeniu pierwszego powstania uległa poprawie? Wcale nie. Wręcz przeciwnie - Niemcy, którzy posiadali chwilową przewagę, rozpoczęli represje wobec polskiej ludności. Poniżali, torturowali, a nawet zabijali podejrzane o udział w powstaniu, a także przypadkowe osoby. Zimą powstała Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebistytowa, która miała przygotować uczciwe referendum decydujące o tym, czy Górny Śląsk znajdzie się w granicach Polski, czy też nie. Niestety, także ona nie była w stanie rozładować napiętych nastrojów, do których przyczyniła się różnica zdań pomiędzy samymi jej członkami. W dodatku żaden zachodni dyplomata nie był zainteresowany wolą miejscowej ludności - dla Francuzów, Anglików i Włochów ważniejsze były ich prywatne interesy. 
Po zakończeniu I wojny światowej Francja pozostała jedynym europejskim mocarstwem lądowym. Nic więc dziwnego, że francuscy dyplomaci gotowi byli zrobić wszystko, aby nie dopuścić do odrodzenia się potęgi Niemiec. Dlatego Francja chciała przyłączenia do Rzeczypospolitej jak największej części Śląska, który był kolebką przemysłu. Jednak dwa pozostałe państwa miały zupełnie inne zdanie. Zarówno Włochy, jak i Anglia, niechętnie patrzyły na tą francuską hegemonię i bardziej interesowała ją równowaga pomiędzy Francją, a Niemcami. Dzięki temu zyskałyby silniejszą pozycję na arenie międzynarodowej.
Dodatkowym kłopotem mieszkańców Śląska były niepowodzenia wojsk polskich w walce z bolszewikami.
Chwilowe osłabienie Rzeczypospolitej sprawiło, że Niemcy zażądały całego Śląska bez żadnego plebiscytu. W zamian obiecali pomoc w walce z bolszewikami. Chociaż pomysły zostały rozpatrzone, to jednak z nich nie skorzystano. To zaś wywołało furię niemieckich bojówkarzy stacjonujących na Śląsku i stało się pośrednią przyczyną kolejnego powstania.
W rok po I powstaniu śląskim doszło do działań antypolskich i antyfrancuskich. Niszczono polskie redakcje prasowe, biura plebiscytowe, czy też prywatne domy. Podobnie jak rok wcześniej, także i teraz, Polaków dodatkowo zdenerwowało kolejne odrażające zabójstwo, tym razem polskiego lekarza, Andrzeja Mielęckiego, kiedy niósł pomoc rannemu.
Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska(POW GŚ) przygotowała odwet na późne godziny nocne. Atak został zapoczątkowany przez oddział Jana Stanka, A dowódcą całego zrywu został ponownie Alfons Zgrzebniok.
Ubiegłoroczna lekcja nie poszła na marne, a niemieckie bojówki miały odpokutować za swoje czyny.  Tym razem działania Polaków były bardziej skoordynowane, dzięki czemu zajęto jeszcze większy obszar Śląska - prawie cały powiat katowicki(same Katowice pozostawały jednak pod kontrolą władz francuskich podlegających władzom plebiscytowym). 
Przez sześć dni(od 19 do 25 sierpnia) powstanie rozwijało się bardzo pomyślnie, a jego przerwanie wywołały protesty reprezentantów międzynarodowych. Niemniej jednak znaczenie tych kilku dni było niemałe. W zamian za zaprzestanie działań, Polacy mieszkający na Śląsku otrzymali jeszcze większe prawa niż dotychczas. Zlikwidowano niemiecką policję Sipo(na jej miejsce została powołana w Opolu Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa dla obszaru plebiscytowego Górnego Śląska). Wprowadzono też dwujęzyczność w urzędu i prawo do nauczania w języku polskim. 
Chociaż sytuacja Polaków uległa znaczącej poprawie, to Niemcy wcale nie chcieli grać uczciwie. Plebiscyt co prawda się odbył, lecz jego wyniki były zgoła dalekie od oczekiwać Ślązaków. Komisja Plebiscytowa przyznała im zaledwie 3% spornego terenu. Nie było to sprawiedliwe, ponieważ za Rzeczpospolitą opowiedziało się ok. 40% wyborców. Dodatkowo Niemcy ściągnęli na czas referendum dziesiątki tysięcy swoich rodaków, na co dzień mieszkających poza terenem Śląska, a w obręb plebiscytu włączono dodatkowe ziemie, zamieszkałe tylko przez ludność niemiecką. 
W takiej sytuacji Polacy mieszkający na tych ziemiach szykowali się do kolejnego zrywu, który miał mieć miejsce w następnym roku.