1322. Jedyny mankament tego wszystkiego, to różnica czasu...

W zasadzie cieszę się, że dopełnienie 40 godzin praktyk przypadło mi właśnie w tym tygodniu. Dzięki temu w przerwie pomiędzy tymi, a następnymi będę mogła poświęcić temu, co Lolek lubi najbardziej - podziwianiu zmagań najlepszych sportowców na świecie, rywalizujących podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Tokio. Pierwsze śledzone przeze mnie LIO to te w Sydney w 2000 roku. I to nie tylko dlatego, że były one pierwszymi moimi "świadomymi" Igrzyskami, ale też ze względu na rozpoczęcie nauki w klasie sportowej. Pierwszy, tzw. adaptacyjny tydzień, w dużej części przebiegał pod znakiem gier i zabaw sportowych, nazywanych hucznie "Małe Sydney 2000". Dużo mówiono nam wtedy o zmaganiach w duchu fair play, przybliżano nam ideę olimpizmu. Nic dziwnego, że potem z zapałem śledziliśmy zmagania "prawdziwych" sportowców, a potem z zapałem wymienialiśmy nasze spostrzeżenia. A potem już właściwie co 2 lata(jeżeli brać pod uwagę jeszcze Zimowe Igrzyska Olimpijskie) starałam się śledzić sportowe zmagania.

(źródło zdjęcia)

Na pozór cała ceremonia obyła się w tradycyjnym rycie. Wprowadzające widowisko nawiązujące chociażby do trudów przygotowywania się sportowców do startów w dobie pandemii - nie było w tym cienia przesady, wiem to z autopsji. Przemarsze przedstawicieli drużyn przez płytę stadionu, gołąbki symbolizujące pokój, wciągnięcie na maszt flagi olimpijskiej, przemówienia, zapalenie znicza olimpijskiego(ta część zawsze wywoływała u mnie największe wzruszenie). Niby wszystko jak zawsze. Tylko na trybunach panowała niesamowita pustka. Tylko gdzieniegdzie siedzieli zaproszeni goście, w tym prezydent naszego kraju - Andrzej Duda, który entuzjastycznie pozdrawiał naszą reprezentację.

(źródło zdjęcia)

Mam rozumieć, że za miesiąc też przyjedzie na rozpoczęcie Paraolimpiady i będzie równie entuzjastycznie witał niepełnosprawnych sportowców... Ech, pytam znając już odpowiedź. A może jednak zaskoczy mnie(i nie tylko mnie) w pozytywny sposób? Polską reprezentację poprowadzili kolarka Maja Włoszczowska oraz pływak Paweł Korzeniowski. Czy zadziała w ich przypadku "klątwa chorążego"? Mam nadzieję, że nie.

(źródło zdjęcia)

Czy był moment, który szczególnie zapadł mi w pamięć? Nie oglądałam co prawda ceremonii otwarcia od samego początku, ale z tego co widziałam to zdecydowanie będą to olimpijskie koła, które wykonano z drzew. Niezwykłych drzew, bo ich nasiona przywiezione zostały przez reprezentacje państw, które już raz zmagały się podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w stolicy Japonii. Było to w 1964 roku. Następnie ówcześni sportowcy zasadzili je na japońskiej ziemi na pamiątkę tych niezwykłych chwil.

(źródło zdjęcia)

Podczas tamtych LIO "Mazurek Dąbrowskiego" zabrzmiał 7 razy(na najwyższym stopniu podium stanęli bokserzy Józef Grudzień, Jerzy Kulej oraz Marian Kasprzyk, lekkoatleta Józef Szmidt, sztafeta 4x100 składająca się z Teresy Ciepły, Ireny Kirszenstein, Haliny Góreckiej oraz Ewy Kłobukowskiej, ciężarowiec Waldemar Baszanowski oraz florecista Egon Franke), do tego doszło 6 medali złotych oraz 10 brązowych. Jaki dorobek będziemy mieli tym razem? Okaże się 8 sierpnia. Osobiście najbardziej sercem jestem za moją krajanką - zapaśniczką Jowitą Wrzesień, którą miałam okazję poznać na żywo. Jednak 12 lat temu nie mogłam nawet przypuszczać, że jadę na mitting lekkoatletyczny w Wiśle z przyszłą olimpijką.

Te LIO, z pewnością przejdą do historii nie ze względu na kolejne pobite rekordy, czy też widowiskowe ceremonie otwarcia i zamknięcia, ale głównie dlatego, że przez panującą pandemię zostały one przesunięte dokładnie o 365 dni(planowe ich rozpoczęcie przypadało na dzień 23 lipca 2020 r), co sprawiło, że koneserzy sportu musiały na nie czekać nie 4, a 5 lat. No i to, że na trybunach zabraknie kibiców, oprócz garstki szczęśliwców, a całość wszyscy zainteresowani będą musieli oglądać za pośrednictwem mediów. Jedyny mankament to różnica czasu, ale skoro te 21 lat temu dałam radę obejrzeć najbardziej interesujące mnie starty to i teraz nie powinno być tak źle😀.