Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

środa, 28 lipca 2021

1325. Bo chyba każdy z nas skrywa jakąś tajemnicę

"Bibliotekarka z Auschwitz" Antonio G. Iturbe nie była jedyną lekturą, którą zabrałam ze sobą na sportowy obóz. Jeżeli myślicie, że wystarczyłaby mi ona na te 10 dni, to muszę Was rozczarować - otóż nie. A z racji tego, że jakiś czas wcześniej zaczęłam czytać "Wszyscy mamy tajemnice" Harlana Cobena (którą nota bene dostałam w prezencie od Basi), postanowiłam także i tą pozycję zabrać ze sobą. Była to dobra decyzja, ponieważ w przerwach pomiędzy jednym treningiem, a drugim znalazł się czas na odpoczynek z książką.

Tytuł: "Wszyscy mamy tajemnice"
Autor: Harlen Coben
Wydawnictwo: Wydawnictwo Albatros
Warszawa 2012
Liczba stron: 462

Każdy z nas skrywa jakąś tajemnicę. To chyba jedna z cech charakterystycznych gatunku ludzkiego. Chociaż podobno zwierzęta też je mają. Jedne z nich są zdradzane drugiej osobie, inne zabierane ze sobą do grobu.
Myron Bolitar jest funkcjonariuszem policji. Wiedzie spokojne życie, jednak cały czas się zastanawia, co się stało z jego bratem, Bradem, którego nie widział już od dłuższego czasu. Pewnego dnia zgłasza się do niego dawna klientka, Suzze Trevantino. Myron znał ją jeszcze z czasów, kiedy była gwiazdą tenisa, a jednocześnie była uzależniona od narkotyków. To już jednak przeszłość, ponieważ teraz kobieta spodziewała się dziecka. Suzze zwraca się do Myrona z nietypową prośbą - jej mąż, muzyk Lex Rydel przepadł bez wieści po tym, jak na Facebooku pojawił się wpis kwestionujący jego ojcostwo. Podczas poszukiwania mężczyzny Myron trafia na ślad dwójki swoich zaginionych przed laty krewnych - Kitty, żonę swojego młodszego zaginionego brata oraz ich syna, nastoletniego Mickeya. Wyraźnie widzi, że się przed kimś ukrywają. Czyżby przed nim samym? W dodatku zbuntowany chłopak oskarża Myrona o wszystkie nieszczęścia, jakie spotkały rodzinę, zaś niemogąca sobie poradzić z życiem Kitty pogrąża się w nałogu narkotykowym. Niebawem umiera Suzzie. Wszystko wskazuje na to, że nie dość, że wróciła do brania narkotyków, to jeszcze przedawkowała. Myronowi coś jednak w tym wszystkim nie pasuje. Z czasem łączy ze sobą historie Brada, Suzzie, Kitty, Lexa, nastoletniej Alisty oraz niewystępującego już na scenie muzycznej Gabrierem Wire. Odkrywa w ten sposób niejedną tajemnicę, a jedna jest jeszcze straszniejsza od drugiej. Czy dowie się, co kryje się pod śmiercią Suzzie? Czy odnajdzie swojego brata Brada? I jaką rolę w tym wszystkim odegra Mickey?
To moja pierwsza książka z tej serii, ale mam nadzieję, że nie ostatnia. Z jednej strony finał całości był do przewidzenia, ale z drugiej, zakończenia niektórych z prezentowanych wątków naprawdę mnie zaskoczyły. O ile pierwszych 100 stron akcji jest trochę przynudnawych, o tyle po śmierci Suzzie akcja nabiera tempa. Zauroczyły mnie też stosunki Myrona i jego rodziców - gdybym nie wiedziała, że jest typowym "gliną", czytając opisy ich wzajemnej troski o siebie, nigdy bym go o to nie podejrzewała.

Za ciekawą lekturę jeszcze raz dziękuję Basi W. 

A ja przypominam jeszcze o pierwszej części mojej wakacyjnej zabawy "Wszyscy jesteśmy rzemieślnikami". Szczegóły znajdziecie w >>tej<< notatce. Jednocześnie dziękuję wszystkim tym, którzy już przesłali mi swoje prace. Jesteście wspaniali!

Trzymajcie się ciepło i dbajcie o siebie podczas upalnych dni! Pozdrawiam Was chłodem bijącym od katowickiej strefy relaksu ulokowanej w centrum miasta(na dobrze, zdjęcia z zeszłego tygodnia, ale naprawdę, wystarczyło przejść kilka metrów, aby betonowy skwar zniknął wśród fontann, palm oraz rabatek z kwiatami).

8 komentarzy:

  1. Nie znam Katowic, tym bardziej tej Strefy Relaksu. Przyjemne miejsce i pożądane w takie upały, ale trzeba tam w ten upał dotrzeć... :)
    Pozdrawiam serdecznie, Karolinko :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To stosunkowo nowy pomysł włodarzy miasta. Pozdrawiam

      Usuń
  2. Jesteś molem książkowym, brawo .Lubisz kryminały. Zdjęcia z katowickiego rynku prześliczne.Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Dawno nie byłam w Katowicach, widzę że centrum bardzo się zmieniło. No mogło by być jeszcze wiecej zieleni, ale nie jest źle. Nie lubię betonowych pustyni

    OdpowiedzUsuń
  4. ładny ten ryneczek!
    okularnicawkapciach.wordpress.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Bardzo lubię powieści Cobena :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Taka strefa relaksu w dużym mieście jest jak oaza na pustyni.
    Pozdrawiam, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  7. Teraz dużo miast stawia palmy (Chorzów i Gliwice też mają :)) - palmy lubię, więc mi się to podoba. ;)
    Takie połączenie zabetonowanej rzeczki z palmami widziałam w zeszłym roku w Bogocie i od razu mi się skojarzyło z Katowicami. :D

    OdpowiedzUsuń