1396. Mam fazę na...

Aktualnie nie powinnam nic innego robić, niż siedzieć z nosem w notatkach i grzecznie powtarzać zagadnienia na egzaminy. A tymczasem ciągnie mnie do czytania i pisania. Co gorsza, czytania i pisania "nie do końca na temat". Bo jakby to było robienie jakiś notatek, czy też pomocniczych zapisków w celu uczenia się do egzaminów, czy też czytania jakiś książek związanych chociażby z socjologią czy psychologią rodziny. Tymczasem mam jakąś dziwną fazę na tworzenie... wierszy. No dobra, gdyby to był jeden, góra dwa... Ale ja czuję, że co chwilę muszę napisać kolejny i kolejny. Tylko jak tu nie pisać, kiedy otrzymuję od Was same pozytywne opinie na temat mojej pisaniny, a ludzie na fb pytają mi się, czy mogą wykorzystać ten czy inny wiersz do tego bądź owego celu. 
No wiecie, tego się nie spodziewałam. Tzn. był cień szansy, że komuś spodoba się moja pisanina, ale nie liczyłam na wiele. Już kiedyś, w dzieciństwie, pisałam jakieś tam "wierszyki". Jednak, parafrazując słowa zapisane w Liście do Koryntian: gdy byłam dzieckiem, mówiłam jak dziecko, czułam jak dziecko, myślałam jak dziecko, ale kiedy stałam się dorosłą kobietą, wyzbyłam się tego co dziecięce*. A więc i moje wiersze stały się takie jakby dojrzalsze i bardziej przemyślane. Chociaż tak naprawdę zadowolona jestem z kilku z nich. Może i jestem zbyt krytyczna wobec siebie, ale gdzieś kiedyś słyszałam, że kiedy wpadamy w samozachwyt nad swoimi dziełami, nie dostrzegamy twórczości innych, która czasami może być lepsza od naszej. Więc oby mi tego "filtru" nigdy nie zabrakło.
Wiem, że moje wiersze są nieidealne. Dla mnie takim niedoścignionym wzorem do naśladowania i inspiracją są Ania z bloga "Pejzaże uczuć" oraz Lena z "Kartki z brulionu". Ciche, skromne, nie narzucające się, a zarazem niezwykle utalentowane dziewczyny. Ich poezja zmusza mnie do przemyśleń, do głębszego zastanowienia się nad jej treścią...
Jednak pisanie wierszy nie jest jedyną rzeczą, która aktualnie zabiera mój cenny czas. O zgrozo, akurat teraz, w tym momencie zachciało mi się coś dopisać do mojej książki o świętym Józefie. Chciałam ją skończyć przed świętami Bożego Narodzenia i wysłać uczestnikom mojego wakacyjnego konkursu. Pech chciał, że w połowie listopada mnie rozłożyło i trzymało aż do grudnia. A potem jakoś musiałam nadrobić trzy tygodnie nieobecności na zajęciach(i to do potęgi drugiej) i wszystko inne zeszło na dalszy plan. W tym książka. No, ale teraz powoli ruszyło wszystko do przodu. Mam nadzieję, że uda mi się wykorzystać przerwę międzysemestralną(żebym tylko zatrzymała się na tej jednej poprawce z antropologii i będzie dobrze) na nadgonienie jej pisania. Na razie mam 7 rozdziałów, z tym, że są one dosyć obszerne. Planuję podzielić całość na dwie części - pierwsza będzie dotyczyła dzieciństwa Józefa, druga czasów jego dorosłości. Chcę "przemycić" w niej trochę informacji np. o świątyni Jerozolimskiej. Co prawda nie będzie to nic szczególnego (gdzież mi do pisania na poziomie mojego ukochanego Jana Dobraczyńskiego i jego genialnego "Cienia Ojca"?), ale przynajmniej sprawia mi to radość. I mam nadzieję, że nie tylko mi. Zresztą, dekadę temu napisałam "Opowieść o czwartym królu", która gdzieś tam krąży. I chociaż roi się w niej od wszelakich błędów, to czasami słyszę pozytywne opinie na jej temat. A to znowu buduje mnie wewnętrznie. W zanadrzu pisze się też druga, bardziej świecka książka, ale chyba jedynie do szuflady.
Przede wszystkim chcę się jednak skupić na nauce. A może lepiej napisać - na powtarzaniu wiadomości? Przecież to tylko tydzień. Co prawda niemal codziennie mam jakiś egzamin, czy też zaliczenie, jednak da się przez to przebrnąć. Będzie dobrze, musi być! A pisanie wierszy i książki mogę traktować jako odskocznię od kolejnych dawek informacji. Byle nie za często i nie za długo :)

* 1 Kor 13, 11, oryginalne brzmienie: "Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce"