1403. To, co zapisało się w pamięci

Są takie spotkania, które zostają gdzieś w pamięci pomimo upływu lat. Jednym z nich zdecydowanie było spotkanie z panem Józefem Zapędzkim, dwukrotnym złotym medalistą olimpijskim w strzelectwie sportowym. Wychowawca klasy do której uczęszczałam podczas mojej kariery w szkole średniej, był wuefistą. Poniekąd było mi to na rękę, bo usprawiedliwiał mi wszystkie nieobecności z powodu wyjazdów na zawody sportowe. W ogóle był wymarzonym wychowawcą, takim, który rozmawiał ze swoimi uczniami, interesował się ich sprawami, wspierał, doradzał, a nawet interweniował w razie potrzeby u innych nauczycieli.
Kiedy byliśmy w drugiej klasie, kadrę nauczycielską zasilił nowy wuefista. Bardzo szybko znalazł wspólny język z profesorem Robim, co przejawiało się m.in. we wspólnym prowadzeniu zajęć sportowych. Ale nie tylko. Któregoś dnia pan Robi(tak się stało, że obydwoje mieli tak samo na imię) przyszedł do nas na godzinę wychowawczą(albo na przysposobienie obronne, które też mieliśmy z naszym wychowawcą) i zakomunikował nam, że planuje zaprosić do szkoły na prelekcję pana Józefa Zapędzkiego.
Jego sylwetka nie była mi całkowicie nieznana. Nie wiem jak to było w innych klasach o profilu sportowym*, ale u nas oprócz zwiększonej liczby zajęć z wychowania fizycznego i treningów albo przed zajęciami, albo po, program nauczania zakładał zapoznanie nas z historią olimpizmu. A więc i z sylwetkami naszych medalistów na przestrzeni lat. Wiedziałam więc, a przynajmniej kojarzyłam, że pan Józef zdobył swa tytuły mistrza olimpijskiego w tajemniczej jak dla mnie dyscyplinie sportowej, jaką jest strzelectwo sportowe. I przyznam szczerze, że nie mogłam doczekać się chwili, kiedy odbędzie się owo spotkanie.
Ono było gdzieś na wiosnę, niedługo przed maturami. Na jego miejsce wybrano salę gimnastyczną, do której zniesiono krzesła. Pomieszczenie powoli napełniało się uczniami i nauczycielami. Z niecierpliwością czekałam, aż pan Józef do nas dotrze, a jeszcze bardziej na to, co mistrz olimpijski będzie miał nam do powiedzenia.

Oczywiście spotkanie opiewało we wspomnienia z Igrzysk Olimpijskich, a startował w nich aż pięciokrotnie. Najmilej oczywiście powracał pamięcią do tych z Meksyku(1968) oraz z Monachium(1972), kiedy za jego przyczyną zabrzmiał "Mazurek Dąbrowskiego". Mistrz olimpijski zdradził kilka tajników używania pistoletu sportowego oraz podzielił się taktyką zastosowaną podczas wszelakich zawodów sportowych. Opowiedział również wiele ciekawostek i anegdotek ze swojego życia. Z tego co pamiętam, jego przygoda ze strzelectwem zaczęła się od strzelania w ramach służby wojskowej.

Niestety, nie mam z tego spotkania żadnego zdjęcia. Nawet autografu... Jedyne czym dysponuję to strzępki wspomnień, zakorzenionych gdzieś w zakamarkach pamięci. 

Dzisiaj zobaczyłam informację o śmierci pana Józefa. I jakoś tak automatycznie przypomniało mi się to spotkanie... Aż ciarki mnie przeszły po plecach.

Józef Zapędzki(1929 - 2022)

Dzisiaj też otrzymaliśmy wiadomość o śmierci Witolda Paszta. Nie mam co prawda związanych z nim takich wspomnień jak z panem Józefem, aczkolwiek znałam go i szanowałam jako człowieka i jako artystę. Bo jak tutaj nie zadumać się słysząc "Bananowy song", czy też "O Magdaleno". W ostatnim czasie pan Witold był trenerem w telewizyjnym programie wokalnym "The Voice Senior". Z tego co czytałam - bardzo lubianym trenerem. Zaledwie dwa tygodnie temu zakończyła się jego trzecia edycja, którą wygrał jego podopieczny, pan Krzysztof. Jednak jego mentora zabrakło w tym dniu w studiu - nabierał sił po chorobie. W ogóle w ciągu ostatniego roku aż trzy razy przeszedł COVID... Mieli świętować ten sukces po dojściu pana Witolda do siebie. To jednak nie będzie już im dane, niestety. Jakże wymownie brzmią dzisiaj słowa jednej z piosenek grupy VOX, w której śpiewał pan Paszt - "Szczęśliwej drogi już czas". O tak, panie Witku, miał pan rację - szczęśliwej drogi już czas. Niech pan zachwyca swoim śpiewem gdziekolwiek pan jest.

Witold Paszt(1953-2022)

* do klasy sportowej uczęszczałam w klasach 4-6 oraz w gimnazjum