1397. Łączyć przyjemne z pożytecznym

W ostatni weekend po raz kolejny miałam okazję pomagać siemianowickiej grupie "MK Team" podczas organizacji VIII już edycji "Parkowych Hercklekotów". Już dwa lata temu brałam w nich udział, też jako wolontariusz(zdążyli je zorganizować jeszcze przed wybuchem pandemii). W zeszłym roku bieg odbył się w wersji wirtualnej, więc za bardzo nie było w czym pomagać. Jednak wraz z odmrażaniem wszelkich imprez masowych powoli wracały też cykliczne biegi organizowane w ramach dorocznego Grand Prix przez wspomniany zespół. 
Najpierw wrócił czerwcowy "Bieg świetlików"(z okazji pierwszego dnia lata) wokoło siemianowickiej Rzęsy, niestety, jakoś przegapiłam rejestrację na ten wolontariat. Potem były "Siemianowickie Nocne Marki"(z okazji Halloween) oraz zamykający cykl "Bieg mikołajkowy". Tym razem na oby dwa się załapałam. Ale też na bieżąco śledziłam informacje na fanpagu "MK Teamu" i wiedziałam, kiedy jest nabór na wolontariuszy. W obydwóch przypadkach zostałam przydzielona do biura zawodów, gdzie pod okiem koordynatora wydawaliśmy biegaczom pakiety startowe.
W tym roku rozpoczęto kolejny cykl zawodów tradycyjnie od "Parkowych Hercklekotów". Jak można wywnioskować z nazwy, a nawet samemu się domyślić, bieg nawiązuje do przypadających 14 lutego walentynek. I chociaż specjalnie nie jestem za tym świętem(tzn. jest ono dla mnie raczej neutralne), to z drugiej strony każda okazja jest dobra, aby się poruszać. Dlatego w tym roku zrobiłam krok dalej i oprócz wolontariatu zapisałam się też na sam bieg. Do wyboru było dwa dystanse - na 5 i 10 km. 10 kilometrów to jeszcze nie moja bajka, ale połowę tego dystansu już jestem w stanie przebiec w niecałą godzinę. I na taki bieg też się zapisałam.

Logo imprezy (źródło)

Tym razem główna koordynatorka wolontariatu przydzieliła mnie w sobotę do pomocy podczas biegów dla dzieci, a w niedzielę na biuro zawodów. Z jednej strony trochę zdziwił mnie ten rozłam, ale z drugiej to nawet się ucieszyłam z takiego rozwiązania. I tak zadeklarowałam dostępność zarówno w sobotę, jak i w niedzielę, więc mogli sobie na to pozwolić. Jedyne o co poprosiłam w formularzu to o to, aby mnie nie dawali na rozdawanie medali zawodnikom biegnącym na 5 km, z wiadomych względów, co oczywiście wzięli pod uwagę.
W sobotę pojawiłam się na miejscu około godziny 12:30. Poszłam do biura zawodów aby zostawić swój plecak i odebrać zarówno pakiet startowy na niedzielny bieg, jak i pakiet wolontariusza z magiczną plakietką pozwalającą wejść nawet w najbardziej niedostępne dla śmiertelników miejsca w ustawionym przy wejściu do parku miasteczku sportowym. Na biegach dla dzieci początkowo miałam rozdawać medale, ale w ostateczności zostałam i rozkładałam oraz pilnowałam nagród za pierwsze trzy miejsca w poszczególnych kategoriach.

Tak prezentował się harmonogram biegu

Mistrz drugiego planu

Dwa pierwsze biegi(na 50 i 200 metrów, z powodu małej ilości startujących kategorie były połączone) były bez rywalizacji - każde dziecko otrzymywało medal na mecie. Rywalizacja rozpoczynała się dopiero od biegów na 250 metrów. Dekoracje najlepszych dziewcząt i chłopców w każdej kategorii odbywało się po zakończeniu każdej pary biegowej. 

Na dwóch ostatnich biegach pogoda zrobiła nam psikusa - ogólnie cały dzień był dosyć wietrzny, tak że nie raz musiałam łapać odfruwające nagrody, jednak ok. 14:30 przyszła prawdziwa śnieżyca. Z jednej strony dobrze, że te najmłodsze dzieci były już po biegach, a z drugiej... przed nami były jeszcze dwie najdłuższe serie biegów. Co prawda dla najstarszych grup wiekowych, ale przecież i tam wszystko się mogło zdarzyć. Na szczęście nie było żadnych poważniejszych upadków, a i najlepsi zostali uhonorowani mimo warunków pogodowych.

Ten stolik z nagrodami wędrował - to pod namiot, to pod podium

Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy w przypadku podobnej anomalii w dniu następnym po prostu nie zrezygnować ze startu. Chęci chęciami, a rozsądek i znajomość własnych możliwości to inna sprawa. Tym bardziej, że upadek na oblodzoną ścieżkę może się różnie skończyć dla każdego. A medal? Przy odrobinie szczęścia mogłam go otrzymać bez biegu, wszak miałam wszystko opłacone. Może dogadałoby się jakoś w tej sprawie z organizatorem.

Na szczęście nie było to potrzebne - w niedzielę pogoda działała na moją korzyść. Co prawda niebo o 6 rano nie wyglądało tak cudownie jak przed dwoma laty, temperatura też nie była wysoka(wtedy było zdecydowanie na plusie, teraz był mróz), jednak po zadymce z poprzedniego dnia nie było większych śladów. Znowu wstałam z cieplutkiego łóżka jeszcze przed świtem, znowu szłam te 4 kilometry do Doliny Trzech Stawów. W końcu biuro zawodów rozpoczynało swoją pracę już od 8:00 rano.

źródło

Jak widać na powyższym harmonogramie niedzielnej części zawodów, mój bieg był dopiero o 12:30. Wcześniej był start biegu na 10 km oraz marszu NW. A więc bezpośrednio przed nimi przed biurem stał ogonek zawodników zastanawiających się czy zdążą odebrać swój pakiet startowy i wystartować. Rekordziści odbierają i startują już po głównym starcie ("No bo był korek..." - to nie lepiej było wyjechać wcześniej?). My zaś dwoiliśmy się i troili, szukając odpowiednich numerków startowych oraz przypisanych do nich chipów pomiarowych. Drugie takie natarcie było przed biegiem na 5 km. Ale wtedy już przygotowywałam się sama do biegu. Właściwie dopiero wtedy współwolontariusze dowiedzieli się, że też w nim startuję.

strefy startowe(źródło zdjęcia)

Strefa startu została podzielona na cztery strefy, dedykowane poszczególnym przewidywanym przez biegaczy wynikom czasowym. Dla najszybszych była pierwsza strefa i tak odpowiednio zmieniały się one co 5 minut. Chociaż i tak czas był liczony od momentu przekroczenia czujnika postawionego na starcie/mecie. Ja akurat ustawiłam się na ostatniej z nich - "zabezpieczam tyły". Coś w tym jest, ponieważ zawsze przybiegam na metę jako ostatnia. Jednak w moim przypadku podczas takich biegów bardziej się liczy zabawa niż wynik.

Jeszcze przed startem ludzie z wolontariatu nie tylko życzyli mi "powodzenia", ale i kazali uważać. Tak jak wcześniej pisałam - najbardziej obawiałam się oblodzonych powierzchni pozostałych po zamieci z poprzedniego dnia, na szczęście na nic takiego się nie natknęłam. 

Sama trasa, chociaż obejmowała ten sam teren co listopadowy "Bieg Wolność na 5. Powstania Śląskie", miała nieco inny przebieg. Podczas tamtego biegu trzeba było przez pewien odcinek trasy biec po bocznych, niezbyt przyjemnych ścieżkach. Teraz trasa wiodła głównymi alejkami parkowymi. Nie muszę chyba mówić, który wariant był dla mnie lepszy...

źródło

Organizatorzy zaplusowali u mnie tym, że każdy kilometr trasy był wyraźnie oznaczony firmowymi flagami. Uwierzcie mi, nie jest to regułą, a uważam, że powinno. Przynajmniej w moim przypadku działa to w pozytywny sposób - wiem, ile już za mną, a ile przede mną. Czasami pomaga to w rozłożeniu sił. Po drodze mijało się trzy spore stawy, od których wziął nazwę cały kompleks rekreacyjny. Na dwóch z nich, pomiędzy 2, a 3 kilometrem trasy wędkarze łowili ryby w przeręblu lodu. Jednak dużo piękniejszym dla mnie widokiem były łabędzie pływające po niezamarzniętej części akwenu wodnego. Tradycyjnie nie miałam jednak czasu, aby przystanąć i uwiecznić je na zdjęciu. 

Na miejsce dobiegłam ostatnia, za to w jakim stylu.

Z prezesem "MK Teamu"

Tak, na ostatnich metrach w biegu wspomagał mnie prezes grupy "MK Team". Oraz oklaski tych, którzy dobiegli na metę przede mną. Bieg ukończyłam z czasem 52,02 minut. Nie jest rewelacyjny(zdarzało mi się przebiec ten dystans w o 10 minut krótszym czasie), ale jest z czego schodzić w następnych startach. Satysfakcja jednak jest, zarówno z otrzymanego na mecie medalu, z samego udziału w biegu, jak też z połączenia przyjemnego z pożytecznym(biegania z wolontariatem).

Od tego roku do rocznego cyklu biegów w ramach Grand Prix dołączył jeszcze bieg zajączka, nazwany z gwary śląskiej "Biegiem hazoka". Odbędzie się on 9 kwietnia. Czy będę? Mam nadzieję, że tak. Czy się odbędzie? Też mam nadzieję, że tak.

Tegoroczny Grand Prix MK TEAM wraz z terminami poszczególnych biegów