1402. Prawie się udało

Od jakiś dwóch dni, czyli momentu, w którym na USOSie pojawiły się oceny z socjologii ogólnej oraz socjologii wychowania, mogę po trochu odetchnąć z ulgą, że sesja jest już za mną. No, może prawie, bo 1 marca prawie 95% rocznika, w tym i mnie, czeka poprawka zaliczenia z antropologii kulturalnej, jednak cóż to jest jedna poprawka przy zaliczeniu ponad 25 przedmiotów na obydwóch kierunkach, które studiuję? Można powiedzieć, że ten niezaliczony przedmiot był przysłowiowym wypadkiem przy pracy. Zresztą, gdybym wiedziała, że wykładowczyni nie zrobi zgodnie z obietnicą większości pytań w wersji z pytaniami do wyboru, to inaczej rozplanowałabym pisanie całości. Przy przedmiotach socjologicznych(z tą samą wykładowczynią) byłam już mądrzejsza i wiedziałam, że może mnie czekać niespodzianka w postaci większości pytań otwartych. I wcale się w tym przypuszczaniu nie pomyliłam.
Zaliczanie poszczególnych przedmiotów zaczęło się jeszcze przed sesją egzaminacyjną. Pierwsze z nich, z "ochrony własności intelektualnej"(pedagogika) mieliśmy na początku grudnia. Ogólnie były to 4 godziny pod rząd zdalnych wykładów, po których odbyło się kolokwium, również w formie zdalnej. Z jednej strony nie było ani kiedy się tego nauczyć, ani powtórzyć wiadomości, ale z drugiej mogliśmy korzystać z różnych pomocy, co mnie(i pewnie nie tylko mnie) uratowało. Oczywiście nauczyłabym się tego wszystkiego, gdyby przerwa pomiędzy zakończeniem wykładów, a zaliczeniem trwała ciut więcej  niż 10 minut. Dobrze, zaliczyłam całość lepiej niż się spodziewałam, więc już nie marudzę.
Tak jak pisałam - kolejne kolokwia zaliczeniowe z ćwiczeń z biomedycznych podstaw uczenia się(pedagogika) oraz pierwszej części Kościoła wobec rodziny(nauki o rodzinie) miałam w piątek, 14 stycznia, jeszcze w wersji stacjonarnej. Biomedyczne podstawy z jednej strony poszły mi tak sobie, a z drugiej jestem naprawdę dumna z tej 3,5, którą udało mi się zdobyć. Kościół wobec rodziny, którego bardziej się obawiałam, zaliczyłam na 5.
Dzień wcześniej mieliśmy ostatni wykład z przedmiotu braterstwo według encykliki "Fratelli Tutti". Zamiast kolokwium zaliczeniowego mieliśmy dyskusje na temat tego, co się dzieje na naszej wschodniej granicy, w świetle omawianego dokumentu. Nawet podobała mi się taka forma - było mniej stresu i w zasadzie każda odpowiedź była dobra(nawet krytyczna), jeżeli tylko znajdowała jakieś odzwierciedlenie w słowach encykliki. Tym bardziej, że był to jeden z tych przedmiotów, które dobrowolnie mogliśmy wybrać(tzw. przedmioty fakultatywne). Nie jestem do końca pewna, czy ksiądz profesor zrozumiał moją wypowiedź(jednak jest przygłuchawy), ale ocenę wystawił. I to wcale nie najgorszą.
We wtorek, 18 stycznia, mieliśmy kolokwia zaliczeniowe z bezpiecznej higieny pracy oraz wykładów z antropologii kulturowej. Jak poszło mi z antropologii już pisałam. Niejaką osłodą w tym wszystkim jest dosyć dobrze zaliczone bhp.
Z ćwiczeń z antropologii kulturowej dostałam też niezłą ocenę. Nie było mnie co prawda dwa razy, ale ten drugi raz w ostatniej chwili zamieniony został z wersji stacjonarnej na zdalną w innym dniu, w związku z czym profesorka nie brała pod uwagę ewentualnych nieobecności. A ja akurat w tym czasie miałam zajęcia na drugim kierunku. Na szczęście okazało się, że mam wystarczającą ilość punktów za poszczególne zajęcia, aby mi wystawić bdb. Pechowcy musieli pisać kolokwium zaliczeniowe.
Bardzo mi się podobały zajęcia z technologii informatycznych w pracy pedagoga(pedagogika). Na ocenę końcową składały się oceny cząstkowe z czterech projektów: minipracy dyplomowej, prezentacji Pecha Kucha, opracowania instrukcji robienia mema oraz opracowanie ogłoszenia/prezentacji lub escape roomu(ja wybrałam to ostatnie) na temat zagrożeń w sieci. Jedynie Pecha Kucha została ciut słabiej oceniona przez prowadzącą zajęcia(wiadomo, wada wymowy nie pozwala mi szybko mówić), niezbyt to jednak zaważyło na ocenie końcowej, która jak najbardziej mnie satysfakcjonowała.
We wtorek, 25 stycznia, miałam aż 3 zaliczenia. Szczerze powiedziawszy, gdybyśmy nie przeszli już na zdalny, to nie wiem, jak bym przedostała się w tak krótkim czasie dostała z jednego budynku uniwersyteckiego do drugiego. A tak wystarczyło tylko przelogować z jednego zespołu na drugi i po sprawie. Pierwsze kolokwium zaliczeniowe, z komunikacji międzyosobowej(nauki o rodzinie), było już o godzinie 8:00. Ucieszył mnie fakt, że prowadzący uwzględnił prośbę pani Gessler o wydłużenie mi czasu pisania - dzięki temu mogłam pisać w swoim optymalnym tempie. Pytania nie były ani łatwe, ani trudne. Niektóre za to były bardzo podchwytliwe i trzeba było dogłębnie się zastanowić np. jaki rodzaj komunikatu przedstawia zaprezentowany dialog, zanim wklikało się odpowiedź. No, ale udało mi się to jako tako zaliczyć. Potem kolejne kolokwium, z pedagogiki specjalnej(nauki o rodzinie) miało być o 10:00, jednak jako osoba z najlepiej napisaną pracą zaliczeniową(tą o FAS), zostałam z niego zwolniona. Było mi to na rękę, ponieważ godzinę później miałam kolokwium zaliczeniowe z wykładów z biomedycznych aspektów uczenia się(nauki o rodzinie). I powiem Wam, że jeżeli kolokwium z ćwiczeń było trudne, to o kolokwium z wykładów mogę powiedzieć, że było arcytrudne. Inna rzecz, że biologia jakoś mnie nigdy nie pociągała, a to, co było na wykładach to było dla mnie istnym szaleństwem. Na szczęście i ono zostało zaliczone w pierwszym terminie. A niektóre nazwy do dzisiaj śnią mi się po nocach.
Ćwiczenia z psychologii ogólnej(pedagogika) poszły mi całkiem dobrze. Za aktywność dostałam komplet punktów, więc kolokwium zaliczeniowe było tylko formalnością. Trochę musiałam przysiąść przed egzaminem, bo tutaj materiał był bardziej teoretyczny, ale z drugiej strony z panami Freudem i Abrahamem Maslovem znamy się nie od dzisiaj, a i niektóre zjawiska kojarzę z wykładów z psychologii na innych kierunkach i uczelniach. Więc i tutaj jestem do przodu.
Prace zaliczeniowe z Wprowadzenia do pedagogiki(pedagogika) oraz Wprowadzenia do nauk humanistycznych (pedagogika)oddałam jeszcze przed rozpoczęciem sesji. Pierwsza z nich polegała na streszczeniu w maksymalnie pięciu stronach ponad 400 stronicowej książki autorstwa Stefana Hessena "Podstawy pedagogiki" wraz z odniesieniem się do czterech przykładów danego zjawiska podanych na wykładach oraz dwóch przykładów z obszernej literatury książkowej. Druga na dwustronicowym streszczeniu rozdziału "O nieutylitarności humanistyki" wraz z podaniem trzech wątków z wykładów jako odniesieniu do treści. Najtrudniejsze dla mnie było samo streszczenie, ponieważ nie za bardzo umiałam zmieścić się w wyznaczonym limicie, zwłaszcza z Hessenem. Na szczęście metodą prób i błędów udało mi się to. I jedno, i drugie zostało dosyć dobrze ocenione. Trochę gorzej zaliczyłam ćwiczenia z Wprowadzenia do pedagogiki, które niestety pokrywały mi się z ćwiczeniami na naukach o rodzinie przez co nie mogłam być na wszystkich zajęciach. Jednak jestem do przodu i z tego się cieszę.
Problem ze zmieszczeniem się w wyznaczonym limicie słów miałam też pisząc streszczenie artykułu naukowego na seminarium dyplomowe(nauki o rodzinie). Znalazłam dosyć ciekawe zagadnienie dotyczące rodzin transmigracyjnych. I znowu nie do końca wiedziałam, jak to streścić, bo za każdym razem pisałam ponad limit. W końcu z wysiłkiem udało mi się, a promotorce tak się spodobał i temat i mój styl pisania, że aż kazała mi się zastanowić, czy nie chcę samodzielnie napisać artykułu naukowego w tym temacie.
31 stycznia miałam pierwszy egzamin, z etyki i bioetyki(nauki o rodzinie). Był on zdalny, a wchodziliśmy na spotkanie po zaproszeniu kolejnych osób przez prowadzącego. Tak jak pisałam w jednym z wcześniejszych wpisów, był on raczej ciężki, ale możliwy do zdania. Chociaż w pewnym momencie naprawdę zaczęłam wątpić w to, czy mówię to, czego ode mnie wymaga wykładowca. Tym bardziej, że z etyki wylosowałam pytanie o konflikt pomiędzy prawem, a obowiązkami, na które nie ma "wzorcowej odpowiedzi". Drugie pytanie dotyczyło aktu woli, to mi poszło znacznie lepiej. Trzecie, już z samej bioetyki, dotyczyło uporczywej terapii, o której dzięki studiom z tanatopedagogiki mogłabym mówić bez końca. Kilka dni później jeszcze raz pisałam kolokwium z etyki(pedagogika). Na szczęście było ono dużo łatwiejsze. A może tylko mnie się tak zdawało, wszak coś niecoś już umiałam.
Dwa dni później zdawałam zaległe kolokwium z języka niemieckiego oraz kolokwium zaliczeniowe z pracy socjalnej. Najlepsze jest to, że nie sprawdziłam o której godzinie mam pracę socjalną i ustaliłam z germanistką kolokwium w tym samym czasie. No, prawie w tym samym, bo pracę socjalną pisaliśmy dwadzieścia minut, zaś na niemiecki przeznaczone było 45 minut(czyli w moim wypadku ok. 25). Nie wiem dlaczego wykładowczyni z pracy socjalnej nie uwzględniła prośby opiekuna osób niepełnosprawnych o wydłużeniu mi czasu pisania. W każdym razie, gdyby nie to to może napisałabym wszystko ciut lepiej, zwłaszcza że znałam odpowiedzi. Ale z drugiej strony nie zdążyłabym wtedy napisać niemieckiego. Tutaj zaskoczenie - pomimo skróconego czasu udało mi się napisać test na 3,5, co uważam za niemały sukces. Zwłaszcza, że z języków nigdy nie czułam się mocna.
Drugie kolokwium(z kolejnego rozdziału) z niemieckiego pisaliśmy tydzień później. Zaczęło się o kosmicznej porze - 7:30 i trwało 45 minut. Było w zasadzie proste - zaliczyłam je na 4,5. Pięć minut po jego zakończeniu było jeszcze jedno kolokwium, tym razem sprawdzające nasze kompetencje językowe w czytaniu ze zrozumieniem i słuchaniu. I znowu ku mojemu zaskoczeniu dostałam 4,5. W efekcie na zakończenie semestru wyszła mi piękna czwórka.
W międzyczasie miałam egzaminy ze wspomnianych wcześniej socjologii ogólnej(pedagogika) i socjologii wychowania(pedagogika). Ćwiczenia poszły mi nawet dobrze, zważając na to, że na większości z nich mnie nie było. Co nie oznacza, że nie mogło pójść lepiej. No, dobrze, nie marudzę. Wszak wiedziałam na co się piszę, decydując się na drugi kierunek. Również te egzaminy miałam w formie zdalnej. Niejako poznałam już nieobliczalność prowadzącej i wiedziałam, że to, o czym mówi nie jest tożsame z faktycznym stanem rzeczy. Dzięki temu nastawiłam się od początku na wersję bardziej pisarską niż zaznaczarską, co niejako pomogło mi zaliczyć oby dwa egzaminy w pierwszym terminie. I to z całkiem dobrą notą. Swoją drogą zastanawia mnie ile zajmuje tej kobiecie sprawdzenie papierowych wersji egzaminu, skoro te elektroniczne tak długo jej zajmowały czasu.
Drugi tydzień sesji egzaminacyjnej rozpoczęłam od egzaminu z psychologii rodziny i małżeństwa(nauki o rodzinie). Chociaż też sporo opuściłam zajęć, to udało mi się całkiem nieźle zaliczyć i wykłady i ćwiczenia. Było to dla mnie totalnym zaskoczeniem, ponieważ nie byłam pewna, czy dobrze napisałam projekt z analizy rodziny. No, ale skoro dostałam maksymalną ilość punktów to chyba wszystko było ok. W takich momentach dziękuję, że istnieje RODO. Wyniki były zbiorcze, ale zamiast nazwisk były wymieszane numery indeksów. Przynajmniej nie będzie jęków, że nie chodzi, a ma dobre oceny. No tak, sporo opuszczam, ale staram się na bieżąco uzupełniać braki.
Pod koniec musiałam jeszcze zdać drugą partię materiału z Kościoła wobec rodziny(nauki o rodzinie) oraz napisać egzamin z filozofii(pedagogika). Obydwa poszły mi na plus, chociaż jestem zupełnie niezadowolona z wyniku z Kościoła wobec rodziny. I tu jest pewien paradoks - z zaliczenia, do którego podeszłam zdenerwowana dostałam lepszą ocenę niż do tego, które wydawało mi się łatwiejsze i podeszłam do niego na totalnym luzie. Filozofia była dla mnie bajkowa. Dopiero teraz doceniłam to trzepanie nas na Uniwersytecie Papieskim z tego przedmiotu - być może dzięki temu zaliczenie poszło mi lepiej, niż mogłam się tego spodziewać.
Oprócz tego miałam do zaliczenia jeszcze moduł praktykowy(pedagogika) i wychowanie fizyczne(pedagogika), ale pierwszy z nich polegał na oddawaniu w terminie sprawozdań z wizyt w poszczególnych placówkach, a drugi na zrobieniu prezentacji multimedialnej(nie ma to jak w-f on-line), więc musiałabym się bardzo postarać, aby tego nie zaliczyć. Jeszcze miałam teoretycznie taki przedmiot jak psychologia rozwojowa(pedagogika), jednak udało mi się przepisać ocenę z tego samego przedmiotu, ale realizowanego na naukach o rodzinie.

Ufff i to chyba wszystko. Teraz tylko pozostaje mi zaliczyć tą całą antropologię kulturową, ale chyba to co najgorsze i najbardziej wymagające już za mną. Łatwo nie było, zwłaszcza przy kilku zaliczeniach tego samego dnia, ale się udało. Paradoksalnie zdalna sesja podziałała na moją korzyść - nie musiałam przypominać nauczycielom o moim problemie z ręcznym pisaniem, bo i tak wszystkie egzaminy miały formę komputerową. Wszystkie też, nie licząc jednego, były przed południem, a więc spokojnie mogłam po nich dojechać do pracy. Jeden, na szczęście pisemny, zdawałam wracając pociągiem do domu(niech żyje wi-fi w Kolejach Śląskich). Często też powtarzałam sobie materiał w drodze do, albo z, Katowic. No i nie zostałam całkowicie pochłonięta przez wir nauki. A to wspomnienie św. Jana Bosko w parafialnym kościele, a to bieg... Uzyskane średnie całkowicie mnie satysfakcjonują - z nauk o rodzinie powyżej 4,5, z pedagogiki, nawet w przypadku zaliczeniu antropologii na 3(bo opcji, że w ogóle nie zaliczam nie uznaję), będę miała coś w okolicach 4,4. Może i stać mnie na więcej, ale mnie to w zupełności wystarczy. 

Drugi semestr pedagogiki i czwarty semestr nauk o rodzinie przede mną :).

A takie piękne niebo udało mi się uchwycić, gdy tydzień temu szłam na trening