1852. Jeszcze przyjdzie na to czas

Jedną z opcji spędzenia tegorocznych ferii był wyjazd na zimowy obóz sportowy organizowany przez klub sportowy, w którym trenuję lekkoatletykę. Chociaż myślę, że słowo "trenuję" jest tutaj nad wyraz, bo częściej mnie nie ma, niż jestem. Przez ostatni miesiąc na przykład leczę się z infekcji. Nie będę chodziła z przeziębieniem, bo narobię większej choroby. Tym bardziej, że termin "chodzę" w moim przypadku należy odbierać całkowicie dosłownie - ja te trzy kilometry dzielące dom od miejsca treningów naprawdę pokonuję pieszo. Nie zawsze też jestem w stanie dojechać na czas. Kiedy nie pracowałam nie było z tym większych problemów, godziłam wszystko nawet wtedy, gdy studiowałam w Krakowie. Ale wtedy popołudnia miałam raczej wolne. Teraz pracę mam bardziej w trybie popołudniowym i to w innym mieście. Co prawda Prezes klubu stwierdził, że może mi wypisać zaświadczenie, dzięki któremu będę mogła być wcześniej zwalniana z pracy do domu, ale to dla mnie bez sensu. Praca z dziećmi jest zbyt odpowiedzialna, aby pozwolić sobie na takie ekscesy. Nawet się zastanawiałam, czy gdyby któryś z trenerów pracujących w jego klubie przyniósł takie zaświadczenie, to nadal by w nim pracował. No właśnie. 

Jeszcze we wrześniu miałam wielką ochotę jechać na ten obóz. Wystarczyłoby tylko wziąć w pracy urlop, przyspieszyć sesje i problem z głowy. Mam jeszcze w pamięci dwa zimowe obozy sportowe, na jakich byłam w 2006 i 2007 roku. Jakież to były piękne czasy. I ta ekipa trenerska, w skład której wchodziła również nasza wychowawczyni ze szkoły. Kobieta, która zaczynała przygodę z nami bez doświadczenia (była dopiero co po studiach na AWFie), ale miała też pasje i ambicje, oczywiście dopasowane do naszych różnorakich możliwości. Kobieta, której się chciało chcieć, a jak jej się chciało, to i nam się chciało. No i jeszcze my, młodzi sportowcy. Ach, jakież to było wspaniałe i wyborowe towarzystwo, z którym można było konie kraść. Ile zrobiliśmy sobie wtedy żartów to wiemy tylko my sami. A ile razem pokonaliśmy kilometrów biegając na codziennych treningach po dwa razy dziennie - tego z kolei nie zliczy nikt.

Piękne chwile, które już nie wrócą. No, może jedynie we wspomnieniach (aż poleciały mi łzy). I tamta kadra trenerska już się wykruszyła. Tak samo jak większość z nas. Mi nie chodzi tutaj o porównywanie, kiedy było lepiej, a kiedy gorzej, ale pierwsze wrażenie, także w dziedzinie wyjazdów, jest bardzo ważne.

Jednak w styczniu zaczęłam chorować. A wtedy zbierano zapisy na obóz. No i się nie zapisałam, a w związku z tym nie pojechałam. Patrząc na zdjęcia trochę żałuję, ale konfrontując to ze stanem mojego zdrowia, myślę że wyszło mi to na dobre. Nie ma nic gorszego, niż być chorym na obozie. Tym bardziej - być na antybiotykach. Co prawda najgorsze mam już za sobą, ale myślę że kaszel stwarzałby problem i mnie i innym. W dodatku nie mogłabym trenować w pełni moich możliwości, a bez tego żaden obóz sportowy nie ma sensu. No i gdyby wszystko poszło dobrze, to miałabym większość egzaminów, jeżeli nie wszystkie już z głowy, co znowu sprawiałoby, że miałabym mniej zmartwień na głowie. Tymczasem sesja egzaminacyjna dopiero przede mną i od kilku dni o niczym innym nie myślę jak o tym, że coś może mi na niej nie pójść. Myślicie, że na obozie byłoby inaczej. Wątpliwe.

Oczywiście jest mi smutno, kiedy widzę zdjęcia z wyjazdu, ale jakoś specjalnie nad tym nie rozpaczam. Stało się, choroba okazała się silniejsza. Za to mogłam pomóc w rozbieraniu szopki, podleczyć się, poduczyć się, nadgonić czytanie książek, nacieszyć się widokiem Księdza Niosącego Światło, który jest wreszcie w formie, od poniedziałku powrócić do w miarę regularnego uczestniczenia we Mszach świętych, wybawić się z Pusią na zapas. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. 

Dużo bardziej cieszę się, że Kropka z Adasiem mogli wyjechać na tydzień na zimowisko. Należało im się to chociażby ze względu na postępy w nauce. Tylko szkoda, że ten czas tak szybko mija i lada dzień wracają. A na zimowy obóz sportowy w moim wykonaniu jeszcze przyjdzie czas.