1873. Na Forum Praktyków Pomocy Społecznej było całkiem interesująco

Kiedy tydzień temu pojawiło się na grupie z Koła Naukowego zapytanie, czy ktoś z nas nie chciałby pomóc w recepcji podczas odbywającego się na naszym Wydziale Forum Praktyków Pomocy Społecznej, zgłosiłam się niemal od razu. Najwyżej by mnie nie wzięli, więc nawet nie wiem, co bym w ten sposób straciła. Ale nasi wykładowcy byli współorganizatorami, a widząc moje zaangażowanie podczas konferencji odbywających się w zeszłym roku i dwa lata temu wiedzieli na ile mogli mi zaufać w tym względzie. Mam też pewne doświadczenie w pomocy podczas tego typu imprez dzięki podobnego zaangażowania na Uniwersytecie Papieskim w Krakowie, co zawsze działa na moją korzyść. Dało się raz, drugi, to dlaczego nie ma się udać po raz trzeci, czwarty, dziesiąty? Tym bardziej, że potrafię określić co jestem w stanie zrobić, a co nie. W pierwszym przypadku staram się dać z siebie jak najwięcej. W drugim przypadku grzecznie przepraszam, że nie jestem w stanie czegoś wykonać. Ale na takiej recepcji spokojnie mogę być.

Samo Forum podzielone było na dwa dni, a jego program przedstawiał się następująco:

Jednym z kierunków studiów, jakie ukończyłam (i to z tytułem magistra) jest praca socjalna, toteż jako dla specjalisty w tym zakresie (przynajmniej w teorii) całość wydawała mi się niezwykle interesująca. Wstęp na wydarzenie był co prawda płatny, ale jako współorganizatorzy mogliśmy wejść na wykłady za darmo. Więc bycie wolontariuszem na tego typu imprezach się opłaca - może nie dostaliśmy za to wynagrodzenia, ale też nie płaciliśmy za uczestnictwo. Oczywiście nie siedzieliśmy tam cały czas i wymienialiśmy się tak, aby ktoś siedział na recepcji. Na jednym z wykładów pojawili się też moi koledzy i koleżanki z grupy na magisterce. Miło było ich zobaczyć.

Ja dodatkowo musiałam pogodzić pełnioną przez te dwa dni funkcję z wtorkowym egzaminem z socjologii edukacji na pedagogice, a to wiązało się z przemieszczeniem się na wydział w innej części Kato, a po napisaniu go wrócić na Wydział Teologiczny. Nie wiem jak to się stało, ale ogólnie byłam przekonana, że to forum jest 28-29 luty, a przez to przynajmniej będę mogła w spokoju ogarnąć ten egzamin. No, ale wtedy byłoby za nudno, prawda? Wydaje mi się, że mimo wszystko egzamin zdałam, nawet całkiem nieźle. Uważałam tylko, żeby nie natchnąć się na kogoś z mojej grupy ćwiczeniowej. Wolę, żeby myślano, że mnie nie ma (socjologię edukacji zdawałam indywidualnie, bo na pierwszym terminie byłam chora), a i tak będę miała usprawiedliwioną nieobecność na podstawie zaświadczenia od organizatorów konferencji. W środę udało mi się być na porannych ćwiczeniach z psychoprofilaktyki. Z wykładów musiałam się już niestety urwać. Ale mam już obiecane z nich notatki, tak jak z poprzedniego dnia.

Sama praca na recepcji nie była zbyt skomplikowana. Do naszych zadań należało zbieranie podpisów poświadczających obecność danego gościa, podbijanie delegacji, udzielanie informacji, wydawanie zaświadczeń o uczestnictwie w Forum oraz pomoc przy bufecie - głównie rozstawianie tac z kanapkami oraz talerzyków na nie. Oprócz mnie do pomocy zgłosili się Madziałek i Adam z pierwszego roku. Cała nasza trójka starała się jak najlepiej wypełnić powierzone nam zadania, chociaż nie były one jakoś specjalnie skomplikowane. Wychodziliśmy jednak z założenia, że reprezentujemy nasz Wydział Teologiczny oraz Koło naukowe, w którym jesteśmy zaangażowani. I chyba nam się to udało. W każdym razie praca z nimi okazała się prawdziwą przyjemnością, organizatorzy też podkreślali naszą pracę. Myślę, że uzupełnialiśmy się wzajemnie, a i tematów do rozmów nam nie brakowało.

Z uczelni wychodziłam później, niż moi koledzy i koleżanki z roku. Kiedy oni kończyli zajęcia przed 14:00, ja siedziałam do 15:00, 15:30. Plus był taki, że na koniec każdej dniówki, ku naszemu zaskoczeniu, zostawaliśmy zapraszani na obiad do uczelnianego bufetu na koszt jednego z organizatorów wydarzenia. Trochę było mi głupio, toteż zawsze wybierałam najtańsze dania. Ale byłam też wdzięczna, bo tak naprawdę do domu wracałam albo po 22:00 (wtorek), albo po 19:00 (środa), a coś ciepłego i treściwego nieźle mnie nasyciło. A dodatkowo była to niezła okazja do porozmawiania również z wykładowcą.

Można przejść przez studia tylko i wyłącznie ograniczając się do nauki i nie ma w tym nic złego. Wszak to podstawowa funkcja studiowania. A można robić coś więcej, niejako realizując się w tym. Bardzo, ale to bardzo się cieszę, że po raz kolejny mogłam pomagać i wykazać się w organizacji tego typu przedsięwzięć. Że pomimo masy zajęć znalazłam czas także na takie coś. Ale też za to, że znalazłam chwilę, aby wypełnić kolejne zadanie z kalendarza wielkopostnego. I wcale nie musiałam z nim długo kombinować - wszak kaplica znajduje się na naszym wydziale.

Pomódl się w intencji Papieża Franciszka