1861. Za wysokie mam wymagania

Rozważ drogę krzyżową

Spróbuj znaleźć rozważania, które ci odpowiadają, przejdź się na spacer i rozważaj tę Drogę z Bogiem w samotności; albo w domu, znajdź spokojną chwilę; a może wybierz się na Drogę Krzyżową w parafii?

Walcząc z samą sobą i własnym sumieniem wykonałam zadanie idąc na Drogę Krzyżową w mojej parafii. Najchętniej poszła bym do parafii Księdza Niosącego Światło, ale gdzieś z tyłu głowy człowiek ma cichą nadzieję, że jak się będzie starał to może go zauważą i docenią. Wiem, że to infantylne i dosyć dziecinne myślenie, ale co ja mam zrobić, jeżeli nie potrafię inaczej sobie tego wytłumaczyć. A z drugiej strony - czyż nie mamy stać się jak dzieci, aby wejść do Królestwa Bożego? 

W zasadzie nie wiem, czego się spodziewałam, że ktoś się ucieszy na mój widok, tak jak Ksiądz Niosący Światło? Że ktoś po prostu powie "jak dobrze cię widzieć?". Czy po piętnastu latach można być takim naiwnym? Jak widać - można. Ta naiwność kiedyś mnie zgubi. Z drugiej strony zastanawiałam się, czy jeżeli ludzie mieli do przeczytania po 3, a nawet i 4 stacje Drogi Krzyżowej, to czy faktycznie nie było możliwości rozłożyć ich tak, abym miała chociaż jedną. No ale nic, widać za dużo wymagam od innych.

A przy okazji zrobiłam pewien eksperyment. Ponieważ od zakończenia nabożeństwa Drogi Krzyżowej do 18:00 pozostał jakiś kwadrans, nie było szans abym dotarła przez ten czas do oddalonego o ponad 2 kilometry drugiego kościoła. Mogłabym próbować podjechać autobusem, ale i tutaj pojawiło się ryzyko, że nie zdążę. Zostałam więc u siebie. I wiecie co - dziwnie się czułam. Brakowało mi wiecznie uśmiechniętych księży (za to był wiecznie poważny proboszcz, właściwie to nawet trudno określić jego emocje na podstawie mimiki twarzy) i w ogóle atmosfery z Maksa. Nawet nie przypuszczałabym, że tak bardzo się wtopię w tamtą społeczność. I że tak szybko. Ale może gdyby u mnie było normalnie, to nie szukałabym tego wszystkiego gdzie indziej.