1871. Kilka słów o budowaniu więzów interpersonalnych

No dobra. Może Starościna z pedagogiki nie jest moją przyjaciółką (ale dobrą znajomą już tak), ale dzisiaj dosyć długo rozmawiałyśmy ze sobą na przerwie między zajęciami. Głównie chodziło o moje zaliczenia, bo naprawdę mam małą obsuwę w ich zdawaniu (dzisiaj walczyłam z patologiami społecznymi, gdzie wykładowczyni dawała takie pytania, że ja najpierw musiałam zrozumieć ich sens, a potem z zakanarków pamięci wydobyć odpowiedź, ocena niezbyt mnie satysfakcjonuje, jednak już jestem tak intelektualnie wyzuta z sił, że zgadzam się na wszystko - aż strach pomyśleć, co zobaczę jutro na egzaminie z socjologii edukacji), ale nie tylko. Rozmawialiśmy tak po prostu, co u nas słychać. Do rozmowy dołączyło jeszcze kilkoro osób z grupy. I całkiem przyjemnie mi się gadało. Szkoda tylko, że dopiero na ostatnim semestrze się otworzyłam tak bardziej na innych. Ale lepiej późno, niż wcale.

W Duszpasterstwie trwa pierwszy cykl rekolekcji wielkopostnych. Może tutaj też jeszcze nie zawarłam jakichś specjalnych przyjaźni (poza Madziołkiem, Madziołek się jednak nie do końca liczy, bo znamy się z uczelni). Jednak przed Mszą świętą udało mu się zamienić kilka słów z innymi członkami wspólnoty. Nawet tymi, którzy są w innych wspólnotach, niż piekarnik. A przy okazji - Madziołek uświadomił mi, że sympozjum, do którego pomocy zgłosiłyśmy się tydzień temu, jest już jutro. Byłam całkowicie przekonana, że pojutrze. Wszystko ładnie i pięknie, ale tak jak pisałam, jutro mam zaległy egzamin na pedagogice. No nic, najwyżej urwę się z tego sympozjum, a potem wrócę na nie. Tak, to będzie najlepsze wyjście.