1947. Kolejna czynna konferencja za mną

Jedną z specjalizacji realizowanych w ramach studiów magisterskich z Nauk o Rodzinie jest mediator. Mediację miałam już podczas studiów na UPJPII, ale nie wspominam ich jakoś specjalnie z sentymentem. Nie podszedł mi program nauczania, a może to, że zajęcia były realizowane w formie zdalniej. Na szczęście nie zraziłam się tak do końca do tej metody rozwiązywania problemów, głównie dlatego, że rok wcześniej byłam na kursie mediacji, również realizowanym na tej krakowskiej uczelni. Osoba prowadząca ten kurs wydawała mi się bardziej kompetentna niż wykładowczyni przedmiotu, ale może dlatego, że z tą pierwszą miałam wykłady w formie kontaktowej i jakoś tak zapałałam do niej sympatią. Papierek mediatora mam, szkoda tylko, że nie mogę na jego podstawie uzyskać zwolnienia z zajęć. Ale to zupełnie inna historia.

Każdy kij ma jednak dwa końce - gdybym nie chodziła teraz, to osoby prowadzące zajęcia z mediacji nie poznały by mnie i moich możliwości. I być może nie zaproponowałyby mi udziału w konferencji dotyczącej mediacji. Fakt, jedna z organizatorek była na listopadowej konferencji o wypaleniu, słyszała mój wykład na temat wypalenia zawodowego nauczycieli pracującymi z ukraińskimi uczniami i tak jej się on spodobał, że bardzo chciała, aby został on przedstawiony w kontekście mediacji szkolnych i rówieśniczych. Dla jasności - mediacja szkolna to taka, w której udział bierze uczeń i nauczyciel, nauczyciele i/albo inni pracownicy szkoły, z kolei mediacja rówieśnicza to taka, w której biorą udział tylko uczniowie, w tym uczeń pełniący rolę mediatora. Kiedy zadzwoniła do mnie w tej sprawie w pewne niedzielne popołudnie, na początku nie mogłam w to uwierzyć. Dopiero z czasem, i po rozmowie z Madziałkiem, zaczęło do mnie docierać, że to się dzieje naprawdę - że ktoś widzi mój potencjał i chce go wykorzystać. Oczywiście wyraziłam zgodę na podzielenie się wynikami moich badań, zwłaszcza że miałam to zrobić wraz z promotorką mojej pracy licencjackiej oraz wspomnianej organizatorki, a zarazem wykładowczyni przedmiotu związanego z mediacjami na naszym wydziale.

Wieść o tym rozeszła się dosyć szybko - inna z organizatorek, z którą mamy ćwiczenia z mediacji, na zajęciach nie omieszkała powiadomić o tym reszty grupy podczas zajęć. Trochę bałam się ich reakcji na to wyróżnienie, ale prawie wszyscy cieszyli się razem ze mną. Przy okazji organizatorka szukała chętnych do bycia na recepcji i zapisywanie tych, którzy przybyli. Zgłosiłam się też do tego, ponieważ wydaje mi się, że po tylu konferencjach podczas których to robiłam oraz po wolontariatach sportowych w biurze zawodów, mam w tym jakąś wprawę. Może nie jestem mistrzem, ale wiem mniej więcej jak to działa.

Rejestracja przybyłych gości i prelegentów odbywała się od godziny 9:30, ale nasza ekipa od tego zadania była gotowa już po 8:00. Może to i dobrze, ponieważ od 8:00 mieliśmy wykład z prawa on-line, powtórzeniowy, bo kolejne zajęcia to już zaliczenie, a że dziewczyny słuchały go z smartfonu, to dołączyłam się do nich. Urządzenie było ściszane właściwie tylko wtedy, gdy ktoś podchodził, aby odznaczyć swoją obecność na konferencji, albo się o coś zapytać. I chyba jakoś udało nam się to połączyć. Zobaczymy za tydzień na ustnym kolokwium.

Na recepcji m.in. wydawaliśmy identyfikatory oraz programy konferencji. Identyfikatory trzeba było sobie samemu wypisać. Za mnie zrobiła to koleżanka, pytając, czy ma mi napisać przed nazwiskiem "mgr", czy może od razu "dr". Wiem, że to była aluzja do naszej Starościny, która używa tytułów przed nazwiskiem, których nie posiada. Jakoś nie mam jakiegoś parcia na pisanie owego ciężko zdobytego "mgr" przy moim nazwisku, chociaż nie ukrywam, że poczułam dumę, kiedy zobaczyłam to zestawienie wśród prelegentów na programie konferencji.

Tak samo jak poczułam dumę, kiedy wywołano mnie jako "pani magister Karolina ...". Nie często zdarza mi się to słyszeć, więc duma przeplatała się z onieśmieleniem. Chociaż tak sobie myślę, że dumę pełnoprawnie mogliby czuć wszyscy ci, którzy przyczynili się do tego, że jestem w tym miejscu, w którym jestem. Ta lista jest długa, ale wszystkie te osoby przechowuję i w sercu i w pamięci. I myślę, że ta lista będzie się powiększa, bo ich liczba wciąż rośnie. Także po tej konferencji.

Najwięcej pracy na recepcji było przed jej rozpoczęciem. Potem zrobiło się w miarę spokojnie i przychodzili pojedynczy ludzie. Tak naprawdę można było wtedy chociaż na chwilę wejść na aulę aby posłuchać prelekcji zaproszonych gości. No i ja dodatkowo musiałam udać się na nią na mój wykład. Prawda jest taka, że w harmonogramie nastąpiła roszada - ktoś wypadł, ktoś zmienił kolejność, w konsekwencji nie dość, że zmieniła się pora mojego wystąpienia, to jeszcze zwiększono mi czas na wypowiedź. Z tej drugiej opcji byłam nawet zadowolona, chociaż przygotowana byłam na 20-minutową wypowiedź, z tej pierwszej niekoniecznie, bo trzeba było się pilnować z czasem. Dlatego na aulę poszłam już na wcześniejszy wykład, żeby nie denerwować się dodatkowo ewentualnym spóźnieniem.

Jeszcze poprzedniego wieczoru zdzwaniałam się z organizatorką, która zaproponowała mi udział w konferencji i ustalałyśmy ostatnie szczegóły. Generalnie ona z moją promotorką miały przedstawić wyniki przeprowadzonych przeze mnie badań, dodatkowo owa mediatorka miała na ich podstawie nawiązać dodatkowo do mediacji rówieśniczych i szkolnych, a ja miałam ogólnie opowiedzieć o ich przebiegu. 

Trochę się obawiałam tego wystąpienia, czy wyjdzie tak, jak chciałam, czy nie zawiodę tych, którzy we mnie wierzą. I nie tylko organizatorek konferencji, ale chociażby Księdza Niosącego Światło, który nie tylko ucieszył się z tego wyróżnienia, bo ja tak traktuję tą propozycję, ale też obiecał trzymać kciuki za powodzenie całej misji. Zresztą takich osób było więcej, zwłaszcza w rodzinie. Ktoś nawet się śmiał, że jak tak dalej pójdzie, to zrobię doktorat. Już gdzieś to kiedyś słyszałam... A tak na serio to moje badania wzbudziły takie zainteresowanie, że dwie panie z Opola wzięły ode mnie kontakt i powiedziały mi, że jak będą robić konferencję o podobnej tematyce to z dużą chęcią zaproszą mnie na nią, abym podzieliła się również tam swoimi wynikami. Co jak co, ale tego bym się nie spodziewała.

Na szczęście nie byłam jedyną osobą z uczelni, która tego dnia miała swoje 5 minut. Podczas panelu dyskusyjnego kończącego konferencję jedną z wypowiadających się osób był mój kolega z grupy, zwany tutaj pod nickiem Archanioł. Co prawda nie miał zbyt dużo okazji do wypowiedzenia się, ale kiedy już dopuszczono go do głosu, to udzielał bardzo trafnych odpowiedzi. 

A swoją drogą to ciekawe, że ze wszystkich studentów z naszego wydziału wybrano właśnie nas - dwójkę niepełnosprawnych studentów, którzy być może w normalnych okolicznościach nie byliby nawet brani pod uwagę. Tutaj zaś byliśmy na równych prawach z innymi prelegentami i tak jak oni mogliśmy podzielić się naszymi spostrzeżeniami z siedzącą na auli widownią. Tak jak piszę, normalnie być może nie zostalibyśmy wysłuchani. Teraz natomiast mieliśmy zupełnie inną sytuację - nie dość, że nas słuchano, to jeszcze interesowano się tym, co mówimy, a nawet zadawali nam pytania. Nie wiem jak Archanioł, ale ja poczułam się po prostu dowartościowana w tym, co robię. I nawet jeszcze bardziej wkręciłam się w samą technikę mediacji. Ale czy z tym zwiążę swoją przyszłość - to się okaże.